'Welkom op ons feestje!' Zo begroette regisseur Koen van Dijk in zijn voorwoord het publiek. Een hele slimme begroeting, want het geeft aan dat het niet zomaar een voorstelling wordt, en als er iets niet helemaal in orde mocht zijn, dat het publiek dat dan maar met de Mantel der Liefde moet bedekken.

Als er iets mis was aan 'Aspects of Love', dan had dat vooral te maken met het origineel. Het moraal van het ingewikkelde verhaal lijkt te zijn dat enkel de relatie van een man met een veel jongere vrouw stand kan houden - tenzij de vrouw minderjarig is. Nadeel is dan weer dat in een dergelijke relatie de man veel eerder zal overlijden dan zijn echtgenote. Ook blijkt het prima te zijn dat iemand een openlijke, (homo)seksuele relatie naast zijn of haar vaste verbintenis heeft. Het zoeken van opeenvolgende geliefden in dezelfde familie wordt echter afgeraden. Het is jammer dat het verhaal zichzelf zo serieus neemt, anders zou het een geslaagde zedenkomedie zijn.

Alhoewel er prachtige melodieën in 'Aspects of Love' zitten, is het Webber zelf die ze vakkundig de nek omdraait. Door zijn thema's niet te verbinden aan personen of gebeurtenissen, maar eerder aan gemoedstoestanden, wordt het af en toe een muzikaal rommeltje. Er zijn diverse scènes waarin elke zin een deel van een andere melodie meekrijgt. Het '11 o'clock'-nummer 'Anything But Lonely / Ik zal nooit alleen zijn' verzandt zelfs - voordat het goed en wel is afgelopen - alweer in een andere melodie. Al met al heeft Webber zowel voor als na 'Aspects of Love' veel beter werk afgeleverd.

Wat de uitvoering in het Werkteater betreft, kan de mantel der liefde in de garderobe blijven hangen. De eenvoud heeft gezegevierd. Zes acteurs, twee piano's en een slim lichtplan blijken voldoende te zijn om deze musical overtuigend op het podium te zetten. De zes acteurs - Ryan van den Akker (Rose), Anne-Mieke Ruyten (Giulietta), Maaike Widdershoven (Jenny), Pilip Bolluyt (George), Ger Otte (Marcel) en Paul Vaes (Alex) - speelden stuk voor stuk de sterren van de hemel. Bovendien beschikken zij allemaal over prachtige stemmen die - in een enkel geval 'eindelijk!' - goed gecast zijn.

De twee piano's - de enige 'decorstukken' - werden prachtig bespeeld door Marco Braam en Ger Otte, waarbij deze laatste ook fungeert als muzikaal leider. De arrangementen van David Firman deden Webber's muziek eer aan en gaven bovendien Ger Otte de gelegenheid af en toe de pianokruk te verlaten om als 'Marcel' in de schijnwerpers te staan.

De teksten sloten, ondanks dat er sprake was van een drietal vertalers - Edwin de Jongh, Petra van Eerden en Koen van Dijk - naadloos op elkaar aan. Zelfs voor de geoefende luisteraar was het moeilijk om te kunnen bepalen wie wat vertaald heeft. Voor deze concertversie werden wel enkele passages en nummers geschrapt. De regie en het spel van de acteurs konden niet verhinderen dat sommige motivaties hierdoor vrij summier waren, maar de verhaallijnen bleven overeind staan.

En dan is er nog het voorwoord van de producent van dit concert, Paul Vaes: 'Lieve mensen, wat ben ik trots!' geeft hij zonder omhalen toe. Niet zonder reden. Hij heeft een club mensen samengebracht, die allen belangeloos meewerkten en gezamenlijk een zeer geslaagde voorstelling op de planken zetten. Zoiets moet na de laatste voorstelling zeker gevierd worden. Musical Fan heeft al een idee wat voor feestje dat mag gaan worden.

Marinus de Graaf 16/05/2002

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren