Het verhaal is simpel: Frank Sinatra neemt in 1971 onverwacht afscheid en trekt zich nog diezelfde avond helemaal terug uit de showbusiness. Een groot afscheidsfeest wordt gehouden maar Ol' Blue Eyes zit alleen thuis en laat de hoge gasten in complete verbijstering achter. Nou is het niet zo interessant om twee uur lang te kijken naar iemand die zich mijmerend aan een bar een stuk in zijn kraag zit te drinken, dus wordt de topentertainer bezocht door zijn moeder en vrienden die proberen hem te bewegen op zijn afscheidsfeest te verschijnen. Deze bezoeken leiden tot flashbacks en vooruitblikken. Uiteindelijk staat Sinatra twee jaar later toch weer op de planken.

Het script van Edward Montie bevat - misschien iets te - veel feitelijke informatie over het leven van Amerika's meest bekende crooner. Het oudere publiek zal situaties vrij snel herkennen, maar als je van een wat jongere generatie bent, is het moeilijker om de a-chronologisch gebrachte scènes in het tijdspad te kunnen plaatsen. De scène waarin Sinatra's moeder Dolly met drie van zijn ex-vrouwen aan de bar zit, is daar een voorbeeld van. Was Dolly Sinatra niet net overleden? Als ze dan weer even na de barscène als geest terugkeert, is de verwarring compleet. Het resultaat is dat je niet veel over Frank's persoonlijke ontwikkeling oppikt, maar dat je achterblijft met een schets van zijn complexe persoonlijkheid.

De muziekkeuze door Cor Franc is een goede afspiegeling van de muzikale nalatenschap van Sinatra en zijn tijdsgenoten. De toewijzing van de nummers aan de verschillende personages en de plaatsing ervan binnen het verhaal is hier en daar bijzonder te noemen. Zo wordt een van de grootste Sinatra-hits niet gebracht door Frank maar door zijn moeder Dolly Sinatra (Heddy Lester). Zowel muzikaal als emotioneel een mooi moment.

Sinatra (Hein van der Heijden) neemt vooral het easy-listening-gedeelte van de muzikale biografie voor zijn rekening. Alhoewel Van der Heijden's stem iets van de warmte van Sinatra's stem mist, zet hij hem op subtiele wijze neer. Altijd 'laid-back' maar de ene keer moeilijk te benaderen, onvoorspelbaar en hard en dan ineens kwetsbaar en vertwijfeld of juist vergevingsgezind, gul en hartelijk.

Verschillende castleden zetten meer dan één karakter neer, maar door hun spel wordt verwarring vermeden. Frédérique Sluyterman van Loo speelt zowel Ava Gardner als - een voortreffelijke! - Liza Minelli. Brigitte Nijman is zowel Mia Farrow als Nancy Sinatra jr. Nijman imponeert met name in de scene waarin zij en Van der Heijden tijdens het uitgesproken liefdesduet 'Something Stupid' toch vooral vader en dochter blijven. Maaike Schuurmans speelt Nancy Sinatra Sr. en enkele leden van The Rat Pack (Dean Martin en Sammy Davis Jr.) worden neergezet door Dennis van de Klundert en Henk Dikmoet. Dikmoet mag dan een Davis Jr. neerzetten die beduidend rustiger is dan de echte, hij wordt terecht door het publiek rijkelijk beloond voor zijn versie van 'Mr. Bojangles'. Jan Goossens tenslotte neemt diverse bijrollen voor zijn rekening. Dat de cast ook als ensemble goed werkt blijkt in een shownummer als 'Luck be a Lady' uit 'Guys & Dolls'.

'Sinatra - That's Life' is geen Soundmixshow waarin alle bekende personages zo goed mogelijk worden geïmiteerd, maar een heerlijke, nostalgische voorstelling waarin veel hits van weleer voor het merendeel op prachtige wijze ten gehore worden gebracht. Zeker aan het begin van de voorstelling zal een gedeelte van het publiek moeite hebben om zich te onthaasten en in het ritme van de voorstelling te laten glijden, maar als je zover bent is het genieten van een mooie collectie All American Classics.

Marinus de Graaf 14/10/2002

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren