Het is een beetje vreemd, zo'n filmpremière. Normaal gesproken gaat Musical Fan naar premières waar een zaal vol bekende Nederlanders naar een live optreden van hun collega's kijken. Nu zat de zaal ook vol met bekende Nederlanders, maar er werd gekeken naar een film. Dat dat inderdaad heel anders is, blijkt direct al na het eerste nummer. Alhoewel het nummer 'All That Jazz' werkelijk de zaal in spettert, volgt er geen applaus. Even wennen.

Het script van 'Chicago de musical' zit erg knap verwerkt in 'Chicago de film'. Sommige nummers - waaronder een werkelijk fenomenale 'Cell Block Tango' - zijn hierdoor steviger in het verhaal verankerd dan in de toneelmusical het geval is. Niet alle nummers hebben echter de bewerking naar film overleefd. Onder andere 'Class', 'When Velma Takes The Stand', 'Me & My Baby' en 'My Own Best Friend' zijn in het proces gesneuveld. Wel zijn sommigen nog duidelijk te herkennen in de dialogen en de underscoring. Van 'Class' is al bekend dat de scène als extra op de Amerikaanse DVD zal staan. Het nieuwe nummer 'I Move On' moet worden gezien als epiloog of toegift in Velma en Roxy's eindoptreden. Het maakt het bekijken van de aftiteling in ieder geval erg aangenaam.

De regie van de revival van Chicago uit 1996 is enigszins terug te vinden in sommige nummers. Vooral 'We Both Reached For The Gun' en 'The Hot Honey Rag' grijpen duidelijk terug naar de toneelversie. Bob Fosse's choreografie is in geen velden of wegen te bekennen. De nieuwe choreografieën zijn echter zo vurig en overdonderend in beeld gebracht dat ze geen moment worden gemist.

Qua montage lijken de makers erg goed gekeken te hebben naar 'Moulin Rouge'. De diverse beelden flitsen tijdens de muzikale scènes over het scherm. Het lijkt alsof in de laatste minuut nog even snel hetzelfde aantal 'cuts' als in 'Moulin Rouge' gehaald moet worden, maar het werkt wel. De verfilming is met name door de montage en beeldvoering dan ook helemaal van deze tijd. Dat de meeste nummers zich enkel afspelen in Roxy's gedachten lijkt voor degenen die 'Chicago' in het theater hebben gezien even wennen, maar wederom door de montage komt dit heel logisch over. Het maakt de film realistisch en zal bij velen het bezwaar wegnemen dat musical vreemd is omdat mensen in het dagelijks leven niet ineens in zang en dans uitbarsten.

Catherine Zeta-Jones als Velma is absoluut een ontdekking. Vocaal is ze haar medespelers zonder veel moeite de baas. De zangkunsten van Renée Zellweger (Roxy) en Richard Gere (Billy Finn) zijn voldoende, maar het zijn vooral de bijbehorende beelden en die helpen hun zangprestatie naar een hoger niveau te tillen. Beiden maskeren hun zang ook door een voortreffelijke acteerprestatie neer te zetten.

Het enige, echte minpunt van de film is de ondertiteling. Deze lijkt niet consequent te zijn. 'Rijmen we wel of rijmen we niet?'. En als er gerijmd wordt, passen de woorden niet in de zinnen. Iedereen die de Nederlandse toneelversie uit zijn hoofd kent en optimaal van deze prachtige film wil genieten, doet er het beste aan de ondertiteling te negeren.

'Chicago - de film' heeft al 3 Golden Globes gewonnen, ontving 13 Oscar-nominaties en trekt overal ter wereld volle zalen. Hiermee heeft 'Chicago' hopelijk in Hollywood de verfilming van musicals weer hoog op de agenda gezet.

Gezien op 12 februari 2003 in het Theater aan de Parade in Den Bosch. Regie & choreografie: Rob Marshall. Script: Bill Condon. Muziek: John Kander. Liedteksten: Fred Ebb. Originele score: Danny Elfman. Met o.a. Catherine Zeta-Jones, Renéé Zellweger, Richard Gere, Queen Latifah en John C. Reilly.

Marinus de Graaf 14/02/2003

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren