Ze hadden de rode loper weer eens buitengelegd in Scheveningen.Niet alleen voor de genodigden waaronder Seth Gaaikema, JohnnyKraaijkamp en Arno Meijs, maar ook voor alle fans die voor hetlaatst naar deze fantastische productie kwamen kijken.Bij de ingang van het theater kreeg iedereen een programmaboekjemet de opdruk "4 juli 1999 - Laatste voorstelling VSBCircustheater Scheveningen", en een Miss Saigon verrekijker.

Van de oorspronkelijke cast stonden nog drie origineleacteurs op het podium: Willem Nijholt (De Regelaar),Linda Wagenmakers (Kim) en Tony Neef (Chris). John werdin deze laatste voorstelling vertolkt door Marc Dollevoet, Ellen werd gespeeld door Claudia de Graafen Arvin Quirante speelde Thuy.

Dat deze laatste Miss Saigon een emotionele voorstelling zou worden,was te verwachten. Niet alleen deed iedereen extra zijn best, delaatste voorstelling betekende ook meteen het afscheid voor een groephechte acteurs die de afgelopen vier jaar met elkaar haddendoorgebracht. Linda Wagenmakers werd tijdens de helicopterscène zoemotioneel, dat ze de reprise van Zon en Maan al snikkend moest zingen. En tijdens 'Raak niet mijn zoon aan', de scène waarin Thuy ontdektdat Kim een zoon heeft, viel Arvin Quirante wenend neer op de grond.Ook in de zaal liepen de emoties hoog op. Vooraan op de eerste rijzat een meisje met een grote doos Kleenex op haar schoot. En rond rij19 barstte iemand hysterisch in snikken uit. Zij moest arm in armmet haar moeder worden afgevoerd.

Artistiek werd het een prachtige voorstelling, waarin zo goed alsniets misliep. Marc Dollevoet en Claudia de Graaf haaldenhet niveau van hun medespelers net niet, en soms schreeuwden deacteurs een beetje té hard in hun enthousiasme, maar geen haan diedaar naar kraaide. De geluidstechnicus had er eveneens zin in, opbepaalde momenten was het volume van de luidsprekers zelfs pijnlijkvoor de oren.

Joop van den Ende (foto: Wim Dewijngaert)

Ook opvallend was 'The American Dream', die werd afgesloten meteen ovatie als ware het een eerbetoon aan Willem Nijholt. Dearme man moest een minuut lang in zijn eindpositie stilblijven staan eer de dirigent kon verdergaan.

Het emotionele einde van de musical zorgde in eerste instantievoor een beleefd applaus, dat bij de curtain calls echteruitbarstte tot een nog nooit gehoord gegroep, geklap en gestamp.Joop van den Ende en Erwin van Lambaart deelden bloemen uit aande cast, en traditiegetrouw nam Joop van den Ende de microfoonter hand voor zijn slottoespraak.

"Dames en heren, wat is theater toch mooi." (applaus)."Gaat u even zitten, want het is een bijzonder moment.Het is zo jammer dat aan zo iets moois, aan deze bijzonderemotionele productie, een eind moet komen, maar dat is ooktheater: eens komt er iets anders. We nemen vandaag afscheidvan Miss Saigon, en dat is voor de groep artiesten achter mij,de technici, het orkest, de productie, iedereen die betrokkenis geweest, zo lang, drie jaar, en de voorbereiding heeft nog langergeduurd, dus bijna zijn we vier jaar bezig geweest metdit product, deze voorstelling, die tot zo'n groot succesis geworden. Om u te noemen: 1.559.605 bezoekers." (applaus)"We hebben 908 voorstelling gespeeld in het mooie Circustheater en aldie 908 keer is er live écht theater gemaakt, is er iets kunstzinnigsgebeurd, want de hedendaagse musical is muziektheater van debovenste plank, is kunst. En achter mij staan al deze mensen diedit mogelijk hebben gemaakt. Die het publiek in Nederland eenbijzondere middag of avond heeft bezorgd."

Willem Nijholt (foto: Wim Dewijngaert)

"Maar, bij dit afscheidis er nog iets anders wat bijzonders is. Willem Nijholt, dieeven weg is geweest uit de voorstelling voor een andereproductie, is teruggekomen en heeft samen met Bill van Dijk ende anderen de reeks voorstellingen afgemaakt. Maar binnenkort,om precies te zijn op 19 juli, wordt Willem Nijholt 65 jaar. Enomdat Willem een bijzondere theaterpersoonlijkheid is, eentheaterpersoonlijkheid waar wij trots op zijn omdat hij driejaar van zijn briljante carrière in het Circustheater heeftdoorgebracht, hebben wij besloten om iets te laten maken watblijvend in het Circustheater zal te zien zijn."

Op dat moment zakt het Bui-Doi projectiescherm naar beneden enwordt de zaal via een camera in verbinding gesteld met de foyer,bij de ingang van het theater. Joop van den Ende gaatverder: "Willem, zichtbaar wordt de beeldhouwer Kees Verkaak. Die staat hier in de foyer bij iets waar wij allemaal zeer trotsop zijn dat dit in ons theater mag staan. Als ik het hem vraagdan onthult hij ter gelegenheid van jouw afscheid van Miss Saigonen voor je aanstaande 65e verjaardag een beeld van jou. Kees,onthul je kunstwerk." Onder luid applaus zag het publiek hoeeen buste van Nijholt tevoorschijn kwam.

Van den Ende ging verder:"Dames en heren, ik zei het in het begin, theater is levend,theater is iets bijzonders, en nu schakelen wij over naar devoorkant van het theater. Daar zullen wij het Miss Saigon afficheweghalen en het nieuwe affiche tonen. En ik denk dat alleartiesten hier aanwezig, alle theatermensen, zullen begrijpenhoe belangrijk dit is voor ons musicaltheater in Nederland dater weer een nieuwe show zal komen. Laat het maar gebeuren."Het publiek werd getuige van een magisch, bijna sacraal moment:de nieuwe poster van Elisabeth werd zichtbaar.

De nieuwe affice van Elisabeth wordt zichtbaar (foto: Wim Dewijngaert)

"Het doek mag op, het licht op de cast van Miss Saigon en ikvraag een staande ovatie!" De laatste woorden van Joop vanden Ende verdwenen daarbij in een oorverdovend applaus. Decast gooide alle bloemen in het publiek en het orkest zettevoor het laatst de muziek in. Het einde van wat ongetwijfeld demeest bijzondere voorstelling ooit vertoond in de lage landen isgeworden.

Wim Dewijngaert 04/07/1999

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren