Klik hier om direct naar deel 4 t/m 6 te gaan.

DEEL 1

Hoe het begon

Begin dit jaar ging bij mij de telefoon. 'Met Frank Affolter, ik wil je wat vragen. Heb jij zin om de rol van Vitalis te spelen in een door mij geschreven musical op basis van het boek van Hector Malot, 'Alleen op de Wereld'?' Tja, wat een vraag. Ik had Frank een kleine anderhalf jaar daarvoor ontmoet als getuige bij het huwelijk van Stan en Jetty Limburg. Hij begeleidde een klein liedje uit 'Annie' en dat bleek eigenlijk mijn auditie voor de rol die mij nu werd aangeboden. Twee dagen na dat telefoontje ben ik gaan luisteren naar de door Frank geschreven muziek en ik was totaal verkocht. Prachtig! Nog een gesprek met de regisseur en nog een keertje praten over de centjes en we waren binnen een week rond.

Vanaf dat moment tot de eerste repetitiedag is een heel eind. Uiteraard af en toe samen wat gedaan en over noten en teksten gekletst, maar echt met het tekstboek in de hand aan de gang gaan dat is pas half augustus begonnen.

Caroline Frerichs (de regisseuse) ging er vanaf de eerste dag in volle vaart tegenaan, maar werd wat afgeremd, gewoon omdat dit een geheel nieuw stuk is en er af en toe stevig gediscussieerd wordt over de tekst, de zin van sommige scènes en de volgorde van de muziek. In feit kan alles worden aangepast, maar dat moet wel met instemming van de makers van deze musical. Frank Affolter is de componist en tevens producent, het libretto is van Jan de Groot en de liedteksten zijn van mijn goede vriend Ivo de Wijs.

Het belangrijkste voor mij in dit stuk is eigenlijk het feit dat ik, naast dat ik hele mooie muziek mag zingen, ik ook veelvuldig met drie honden (Capi, Dolce en Zerbino) en een aap (Joli Coeur) moet werken. Steeds ben ik bij Conny Hendriks op bezoek geweest om daar trainingen met de honden bij te wonen en de dieren langzaam aan mij te laten wennen. De honden zijn uitgelaten en slimme rakkers en de aap, nou ja, die was gewoon bang van me. Logisch natuurlijk. Dus heel langzaam steeds een stapje meer haar richting uit, een pinda door de tralies geven en laten wennen aan mijn stem. Conny is een gastvrije vrouw die gul is met koffie en goede adviezen. En ja hoor, daar mocht ik de honden door een hoepel laten springen, ze laten rollen om hun eigen as, op hun achterpoten laten staan, door mijn benen laten lopen en ga zo maar door. Ik zweet me te pletter want het is niet alleen voor de honden inspannend, voor mij ook! Elke keer gaat het een klein beetje beter. 'En de aap?' zult u vragen....

Eind augustus was het grote moment daar. Jolie Coeur ging op mijn rechterschouder zitten en ik kon gaan wandelen. Een vreemd warm gevoel op mijn rug ontstond en toen we uitgewandeld waren, waarbij ik haar heb toegezongen en teksten heb geroepen uit het stuk, bleek dat mijn rug volledig onder de apenpoep zat! Ze was natuurlijk hartstikke nerveus. Ik was een ervaring rijker en die poep, ach, we zullen maar zeggen dat het geluk brengt.

De repetities zijn in volle gang. Er wordt afwisselend met Carolien en de choreograaf gewerkt en muzikaal wordt er ook stevig gesleuteld aan de meerstemmigheid. Beslissingen worden genomen die verstrekkende gevolgen hebben voor sommige kinderen. Helaas, het is niet anders. Maar van het begin af aan is tegen de geselecteerde kinderen gezegd dat er maar een beperkt aantal in aanmerking konden komen voor de zware partij van Remi.

Bert Simhoffer met alle Rémi's

Er wordt heel wat van ze gevraagd, prachtige solo's en veel tekst. Bewondering heb ik voor die mannetjes en een paar meisjes die deze rol gaan spelen. Talentjes stuk voor stuk.

Op deze vrije dag werd ik samen met de honden met spoed opgetrommeld voor een klein interview voor het SBS6-programma Show van Nederland. Zerbino maakte diepe indruk op me door keurig op zijn achterste poten te lopen. Zo maar op een grasveldje ergens in Amsterdam. Mooie opnamen zijn er gemaakt. Toen ik 's avonds gespannen voor de buis zat, schrok ik heel erg, want het onderwerp werd ingeleid met filmpjes van allerlei beroemde filmdieren zoals Lassie, Skippy en Flipper die allemaal rottig aan hun einde zijn gekomen. Gelukkig was ik in staat geweest de waarheid over het fantastische hondenleven te vertellen. Ze hebben het geweldig en vinden alle aandacht die ze krijgen helemaal te gek. Als de musical over is dan blijven de honden bij elkaar en zorgt Conny voor een geweldige 'oude' dag van deze lieve viervoeters.

De Uitmarkt in Amsterdam ging onze neus voorbij, maar op zondag 7 september halen we de schade dubbel en dwars in door, en in Den Haag en in Rotterdam op te treden. En dan is er ook nog een openbare repetitiedag op woensdag de 10 september waarbij de pers aanwezig zal zijn. Spannende dagen voor ons allemaal.

DEEL 2

Zondag 7 september - Uitmarkten Den Haag en Rotterdam

Bij deze productie gaat eigenlijk alles anders dan bij alle producties waaraan ik heb meegewerkt in mijn artiestenleven. Ik heb bij de Nederlandse Opera aan ongeveer 50 opera's meegewerkt en bij de Hoofdstad Operette aan een kleine 15 en daarna nog drie musicals, dus je denkt dan wel dat je weet hoe het een en ander in elkaar zit. Neen, zo niet bij Affolter Producties, daar gaat ALLES echt anders, maar het allerbelangrijkste is wel dat alles goed komt. Eens te meer een bewijs dat er meerdere wegen naar Rome leiden. Stelt u voor dat een deel van de mensen die op de twee Uitmarkten moesten optreden op twee verschillende plekken verzamelen en ook nog eens op twee verschillende tijdstippen. Maar deze productie staat onder een gunstig gesternte want alles komt (net als in de musical zelf) helemaal goed. Uiteindelijk hebben we vlak bij de Hofvijver (daar was verwarring over) opgetreden Onze onvolprezen producent Frank blijft kalm en verliest nooit zijn geduld en weet met zijn charme en vriendelijkheid alles voor elkaar te boksen. Zelfs zijn auto krijgt een parkeerplaats die niemand krijgt, hij wel!

Van Den Haag naar Rotterdam. Tja, waar is De Doelen ook alweer? Dat vraagt iedereen zich af als we de parkeerplaats van Diergaarde Blijdorp oprijden. Nou, daar was het dus NIET. Maar ook bij De Doelen zijn we gekomen en ook daar hebben we een parkeerplaats gekregen die niet voor ons bestemd was, voor de deur. De reacties in Den Haag en Rotterdam waren uiterst positief. Hoe kan het ook anders met zulke ijzersterke muziek. Een van de honden (Capi) was ook de hele dag mee, om te wennen aan publiek. In Rotterdam zat een klein jongetje vooraan met een stuk brood te zwaaien, Capi heeft het hele nummer zachtjes geblaft, weer van geleerd.

Inmiddels is de ellende die ik privé meemaak doorgedrongen tot de roddeljournalistiek. Albert Verlinde belde of het waar was dat mijn vrouw en ik waarschijnlijk uit elkaar gaan. Hoe veel verdriet ik daarvan ook heb, het is helaas waar. Ik ga u niet met de details vermoeien. Het repeteren is wel zwaarder hierdoor geworden want ik denk steeds aan mijn twee prachtige dochters Julia en Romy en schiet dan vol als ik bijvoorbeeld dat mooie en emotievolle slaapliedje voor Rémi repeteer. The show must go on! Het wordt vaak gezegd, maar wat is dat soms moeilijk.

Er was een openbare repetitie met de pers erbij. Gelukkig was de focus niet alleen gericht op de privé-misère maar zeer zeker op het mooie product wat wij nu aan het vervolmaken zijn. Je zag de mensen kijken en heel goed luisteren. Er valt heel veel te genieten. Misschien denkt u dat ik overdreven reageer op al dat moois maar als u in het theater naar deze voorstelling gaat dan zult u het voor 100 % met mij eens zijn. Het decor zal bestaan uit 4 grote zuilen die uitklapbaar zijn en zo de scène in hele korte tijd kunnen veranderen. Dat draaien is zo eenvoudig nog niet en gelukkig hebben we nu de beschikking over dummy's waar we mee kunnen repeteren. Ook onze nieuwe choreografe Suzanne Heijne is inmiddels met volle energie er tegen aan gegaan. De opening wordt nauwgezet in elkaar gezet. Veel dansdenkwerk wat heel erg goed voelt.

De aap was een groot deel van de repetitie aanwezig. Het valt niet mee om ontspannen te lopen met een levend dier van 4,5 kilo op je rechterschouder. Je moet je daar toch aan aanpassen. Ik krijg daardoor een andere motoriek en onze regisseuse Carolien is daar erg blij mee. Ik loop ineens in het, voor haar, juiste tempo. Ons muzikale genie Frank heeft toch weer wat muziek erbij geschreven. Hij heeft een onuitputtelijke muzikale creativiteit. Onder het lied dat Rémi zingt net voor de pauze en waarin Vitalis dood gaat, staat nu een vierstemmig achtergrond koor. Ik wist niet dat doodgaan zo mooi kon zijn.

Doordeweeks repeteren we helaas zonder de Remi's. Die komen op zaterdag en zondag. Dat wordt dan aanpoten want de tijd dringt wel een beetje. Tenslotte moeten ze alle vier inzetbaar zijn. Voor mij is het werken met deze kinderen iets dat ik met veel plezier doe. Ze zijn open en spontaan en dat maakt ze ontwapenend en absoluut integer. Misschien is dat wel het juiste woord als ik onze musical mag omschrijven: INTEGER. Het is een eerlijk product zonder vals sentiment en goedkope effecten. Ook de collega's zijn integer en ik ondervind ook nog eens veel steun van ze. Arie, Heddy, Stan, Hielke, Veerle, Wynn en Majanka zijn lieverds. Er zijn nog wat jongemannen bijgekomen, Stephan, Patrick, Levi en nog een Patrick. De groep groeit en de onderlinge band ook. We voelen ons beslist niet Alleen op de Wereld.

DEEL 3

We zijn door het hele stuk heen! Alle scènes zijn gezet en iedereen weet wat ie moet doen, nou ja WEET! Iedereen zou het vanaf nu kunnen en uiteraard ook moeten weten.

Het is nu een kwestie van doen, doen en nog eens doen. De hele repetitieperiode hebben we gewerkt in een jeugdhonk in Duijvendrecht. Niet direct een inspirerende ruimte, maar de voortreffelijke lunches van Heddy (moeder Barbarin en ma Driscoll) hebben ons er doorheen gesleept. Elke dag kwam ze beladen met boodschappen naar ons repetitiehonk, om daar zo rond 13.00 uur een enorme variëteit van broodjes voor te schotelen en daarbij elke dag ook nog eens een verrassende salade. Ja, ook aan de vitamientjes werd gedacht. Ze repeteerde haar scènes en tussendoor, wanneer iedereen lekker aan de kant hing, stond Heddy maar in dat kleine keukentje de lunch te toveren. Beter eten heb ik in al die jaren repeteren nooit gehad en gezellig was het ook nog eens. Toch zijn we er niet rouwig om dat we de komende week (vanaf 23 september) in de loods van toneelgroep Orkater gaan repeteren. Daar kunnen we wennen aan het decor en een aantal onmisbare attributen. Steeds maar op een tafel spelen alsof het een handkar is gaat ook vervelen.

De afgelopen week hebben we regelmatig met de honden erbij gerepeteerd en dat viel soms best tegen. Tja het zijn tenslotte geen mensen, dus ze doen lang niet altijd wat je van ze wilt (overigens doen mensen dat ook niet!). En de dagen dat ik dan ook nog eens de aap op mijn schouders had werd ik lichtelijk gek. Maar ik heb grenzeloos vertrouwen in Conny dus het komt zeker allemaal goed.

Ik was in de loods bij Conny met de aap aan het werk. Opeens gleed die schat van mijn schouder af en ik probeerde haar vast te pakken met een snelle beweging. Dom natuurlijk want de aap 'verdedigde' zich door flink in mijn hand te bijten. Had ik maar niet zo'n onverwachte beweging moeten maken! Weer van geleerd. Direct daarna heb ik Jolie Coeur onder haar kinnetje gekieteld en waren we weer vriendjes. Ik kom er wel steeds meer achter dat ik een deel van mijn normale motoriek moet laten voor wat het is. Met een dier van rond de 5 kilo op je schouder loop en beweeg je totaal anders. Ook dat is wennen en ik denk dat ik aan het einde van het seizoen ineens een rustig lopende man ben geworden.

Maar zover zijn we nog lang niet. Over twee weken hebben we onze eerste try out. De kinderen werken ook heel hard want ze zijn alleen in het weekend en een enkele keer door de week beschikbaar. We moeten de tijd volledig benutten als ze er zijn dus dat is voor hen flink aanpoten. We proberen alle scènes te repeteren met alle kinderen maar soms lukt dat niet en dan doen 1 of 2 kinderen de scène en letten de andere 2 heel goed op. Toch is opletten en kijken heel anders dan zelf spelen, dus voor hen is het niet simpel. Ik heb veel bewondering voor deze talenten want er wordt veel van ze gevraagd en ze blijven enthousiast en positief.

Maar ook de ouders van deze kinderen zijn met goud niet te betalen. Ze brengen en halen hun kinderen of regelen vervoer. Het kost deze mensen menig weekend en veel wachten. Maar dat hebben ze er allemaal voor over. Ik droom er soms ook wel van dat mijn dochters misschien ooit op een podium staan en ik als supertrotste vader mijn meisjes haal en breng en wacht in de kleedkamer of op een parkeerplaats. Wat een genot zal dat zijn. Misschien dat Julia, mijn oudste dochter die af gelopen week drie jaar is geworden, meekan naar de première. Lijkt me super. Er moet dan wel een oppas mee want ze is eigenlijk nog te klein om het stuk helemaal te begrijpen. Ze kent inmiddels wel heel veel van die prachtige muziek die door Frank Affolter is geschreven want papa oefent thuis. Ik zing ook nog eens elke avond als ik haar naar bed breng het mooie slaapliedje dat ik in de voorstelling voor Remi zing. Apropos Remi, mijn jongste dochter heet Romy en inmiddels begin ik thuis en tijdens de repetities deze namen door elkaar te halen. Wat een heerlijk vak hebben we toch.

Duim maar voor ons als we de aankomende week bij Orkater aan het werk zijn, want dit wordt een week van afzien, buffelen en... natuurlijk heel veel plezier!

Veerle Casteleyn met Bert Simhoffer en regisseuse Caroline Frerichs

Klik hier om verder te lezen.

Marinus de Graaf 10/09/2003

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren