Het verhaal van Dr. Jekyll en zijn kwade alter ego Mr. Hyde moge bekend zijn. Een wetenschapper vind een chemisch middel uit om goed en kwaad binnen één persoon te scheiden in twee verschillende persoonlijkheden. Mr. Hyde struint 's nachts moordend door de stad terwijl Dr. Jekyll steeds grotere moeite heeft Mr. Hyde in bedwang te houden. Dit kan niet goed aflopen en dat doet het dus ook niet.

De originele teksten van 'Jekyll & Hyde' zijn geschreven door Leslie Bricusse. Volgens het programmaboek is de muziek van Rutger Bulsing en de vertaling van Frank Wildhorn, maar dat zal wel een foutje zijn. Het script van 'Jekyll & Hyde' is op zijn zachtst gezegd zwak te noemen. Zo zijn er maar liefst 3 nummers nodig om het karakter van Lucy te introduceren, valt er een gat in de belangrijkste romantische verhaallijn (Dr. Jekyll / Lucy), lijken alle karakters zonder veel wikken en wegen over ettelijke bezwaren heen te stappen en gaan ze klagend over zielenpijn door het leven (waarbij het belten van het zoveelste iets te makkelijk in het gehoor liggende popnummer het enige tijdverdrijf lijkt te zijn). Daarnaast leren we Emma, Jekyll's verloofde, niet goed genoeg kennen om het einde van de vertelling geloofwaardig te maken. Door middel van regie en acteerwerk kunnen enkele van deze zwakheden worden opgevangen en zou de verzameling nogal losstaande scènes kundig met elkaar kunnen worden verbonden. Dat lukt het NME helaas niet.

Er zijn momenten dat de voorstelling zeer professioneel overkomt. Met name de openingsscène doet vermoeden dat er nog veel meer moois te zien zal zijn. De acteurs zijn met name sterk qua zang, het ensemble staat enthousiast op het podium en het zeer minieme decor werkt, samen met het licht, wonderbaarlijk goed... tijdens de stukken die niet al te ingewikkeld zijn. Zodra het wat moeilijker wordt, laten regie, vertaling en hier en daar ook zang het afweten.

Het grote moment in de eerste acte is de eerste transformatie van Dr. Jekyll in Mr. Hyde. Het beste dat regisseur Johan Verheij kon bedenken - en meteen het slechtste dat je kan doen - was Diederik Rep (Jekyll en Hyde) de coulissen in te laten rennen en er vele lange seconden later als Hyde weer uit te laten komen. De hoofdonderdelen van het decor (twee mobiele zwarte schermen) hadden hier bijzondere diensten kunnen bewijzen, maar bleven ongebruikt aan de zijlijn staan. De cast staat tijdens diverse spelscènes volledig in de kou waardoor de genoemde zwakheden in het script alleen maar versterkt worden. En er zijn meer van dit soort momenten aan te wijzen waarop de regisseur als het ware zelf de coulissen in vlucht.

Ook in de vertaling wordt op moeilijke momenten voor de makkelijkste weg gekozen. Een lettergreep meer of minder, weglaten van lidwoorden... elk bekend trucje wordt veelvuldig toegepast. Ook hierbij geldt dat het zwakke script voor lief is genomen en dat er geen enkele moeite is gedaan om karakters en het verloop van het verhaal overtuigender te maken.

Gelukkig valt er ook op de genoemde moeilijke momenten te genieten van het orkest onder leiding van Jan Willem Hoekstra. Prachtig. Opvallend is dat onder Hoekstra's leiding zowel solisten als ensemble exact op het juiste moment invallen, iets wat bij andere amateurproducties nogal eens fout gaat. Aan de muziek is duidelijk grote aandacht besteed. Jammer genoeg missen zowel Marloes van Reijzen (Lucy) en Marije Nieuwenhuis (Emma) de kracht om het orkest te overstemmen. Beide hebben mooie stemmen om naar te luisteren, maar Nieuwenhuis raakt qua noten helaas nogal eens het spoor volledig bijster. Met name als er om wat meer volume wordt gevraagd.

Tegen het einde van de show is er dan ineens toch nog een ingewikkelde scéne die wél verrassend goed uitpakt: de innerlijke strijd van Dr. Jekyll met Mr. Hyde. Diederik Rep krijgt hier de kans om te transformeren zonder de coulissen in te hoeven rennen. Met stemwisselingen, mimiek, zang en ondersteund door een simpel maar slim lichtontwerp zet hij dit nummer perfect neer. Helemaal niets op aan te merken. Veni Vidi Vici.

Voor een gezelschap dat zich steeds meer (semi-)professioneel profileert, valt de productie tegen. Wie echter geneigd is een en ander met de mantel der liefde te bedekken, krijgt als beloning Rep's triomfantelijke 'vechtscène'. Dat maakt dat het toch niet helemaal een verloren avond is.

Marinus de Graaf 10/10/2003

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren