Exclusief voor Musical Fan hield Bert Simhoffer een dagboek bij gedurende het repetitieproces van 'Alleen op de Wereld'. In deze musical speelt Simhoffer de rol van Vitalis, de man onder wiens hoede Rémi in het beroemde boek van Hector Malot door Frankrijk trekt.
Van het repetitielokaal in Duivendrecht naar de ruimte van Toneelgroep Orkater was een stap van een kleine buurtwinkel naar de grootste vestiging van de Plusmarkt. Ruimte en nog eens ruimte. Ruimte die we ook hard nodig hadden want vanaf dinsdag 23 september zat ook ons orkest erbij. Ongelooflijk wat een hoeveelheid instrumenten. Een lange wand van ongeveer 15 meter stond geheel vol met de orkestopstelling. En al die instrumenten worden maar door 6 mensen bespeeld. U leest het goed, 5 mannen en 1 vrouw die bij elkaar goed zijn voor zo'n 20 instrumenten. Heel spannend om ineens te horen hoe het echt gaat klinken. Met alleen piano of keyboard klonk het al heerlijk, maar met de inzet van alle instrumenten klinkt het overweldigend. Zonder te overdrijven kan ik zeggen dat het stuk voor stuk briljante musici zijn, kunstenaars op vele verschillende instrumenten en ook nog eens artiesten. Als u naar onze voorstelling gaat (en dat doet u natuurlijk!) dan ziet u in een prachtig shownummer een man op stelten lopen en dat is een lid van ons orkest. Dus op vele fronten inzetbare muzikanten met een perfecte sfeer in hun groep.
Ondanks dat lang niet alle decorstukken aanwezig waren werden het goede repetities. De muziek ' tilde' ons als het ware op tot een goed niveau waar straks alleen nog maar meer ingrediënten bij komen die deze voorstelling tot een zeer smakelijk geheel maakt. De arrangementen zijn van de rasmuzikant Nico van der Linden. Heerlijk om te horen hoe Frank (de componist) en Nico zoveel mooie en lekkere muziek kunnen creëren die dan ook nog eens geweldig wordt uitgevoerd door ons orkest.
Niet alleen het orkest was aanwezig maar ook Ber van Hirtum was er met al zijn kostuums. Ber maakt van niets iets en heeft ongeveer 100 jaar ervaring in het theaterkostuumvak. Mijn kostuum is gelukkig simpel en het is er maar een, want ik ben niet zo gek op haastverkledingen. Mijn schapenvacht is niet echt, wat tot gevolg heeft dat ik me te pletter zweet in het synthetische bontje. Goed voor de afvalstoffen zullen we maar denken. Het ziet er in ieder geval allemaal erg goed uit wat Ber in elkaar gezet heeft. Mooie pakken, jassen, hoeden, leuke en gekke kostuums en jolige clownkostuums, let u straks vooral op de schoenen van Heddy Lester die een van de clowns speelt. Ze leeft op grote voet!
Zo niet haar broer, onze producent, die is een zuinige en op de kleintjes (ook de Remi's) lettende man. Hij moet er tenslotte straks voor zorgen dat de balans klopt en dat ook nog geld kan worden afgedragen aan het goede doel waaraan deze voorstelling zich heeft verbonden. Daarover zal ik u volgende week informeren.
Die week is dan tevens de laatste week voor onze eerste try out in Capelle aan de IJssel op vrijdag 3 oktober. We gaan dan naar het Kennemertheater in Beverwijk om het stuk te monteren zoals dat heet. We zetten dan alle gerepeteerde scènes in elkaar met decor, kostuums, licht, geluid, techniek, muziek en ga zo maar door totdat de voorstelling 'theaterrijp' is. Vaak een vermoeiende tijd, maar je ziet de voorstelling wel groeien en dat is een spannende ervaring.
Telkens word ik weer getroffen hoe leuk de samenwerking onderling is. Eerlijk is eerlijk, het is niet elke dag Pais en Vree, er werken tenslotte mensen met elkaar samen die vaak allen het hart op de tong hebben en dan gaat het wel eens hard tegen hard. Niets aan de hand, daar wordt de productie alleen maar beter en mooier van. Onrustig is het soms wel maar het besef dat we samen deze voorstelling maken is heel groot. Wij voelen ons niet alleen daardoor.
Ik hoop dat u zich ook nooit alleen op de wereld voelt!
DEEL 5
De week van try outs (letterlijk vertaald 'uitprobeersels') is aangebroken. Oei, wat spannend om ineens datgene wat je in de beslotenheid van een repetitielokaal met elkaar hebt vervolmaakt te tonen aan publiek. Mensen die geen binding hebben met het proces van 6 of 7 weken, mensen die niets weten van de ongemakken en de verstoringen, van alles wat inmiddels is veranderd en aangepast en van je eigen onzekerheden, twijfels en soms zelfs machteloosheid.
Je zult het moeten doen en goed ook, want publiek kan genadeloos zijn. Er zitten de eerste dag in Capelle aan de IJssel veel kinderen in de zaal. Het rumoer klinkt door het zware voordoek heen tot op het podium. 'Heb ik alles bij me? Ligt datgene wat ik nodig heb voor het grijpen? Weet ik precies waar ik op en af moet, met welke honden? Wanneer heb ik de aap wel en niet bij me? Heb ik voldoende hondenbrokjes in mijn zak? Heb ik... ? Ga zo maar door. Hoeveel vragen een mens zichzelf kan stellen, is niet te bevatten.
We beginnen. Het licht in de zaal gaat uit, de mensen worden stil. Het blijft stil met af en toe een golf van geroezemoes door de zaal als ik voor het eerst met de aap op kom. Lachen op de juiste momenten en veel aandacht is er te bespeuren. Doen we het dus goed? Ja en nee. Voor het publiek hebben we het goed gedaan en voor onszelf, voor Caroline de regisseur, Frank de componist, Suzanna de choreografe en voor Mike de man van het licht, of Gijs de man van het geluid, of Ron de baas van de techniek en Ber van de kostuums, doen we het voor hen ook allemaal goed. Nou nee, natuurlijk niet. Een eerste try out KAN nooit perfect zijn en dat was deze dan ook niet. Maar waar doe je het eigenlijk voor? Juist voor de mensen in de zaal. Voor die kinderen die met ingehouden adem zitten kijken en luisteren en voor de ouders die daarvan weer genieten. Dus we hebben het goed gedaan.
Na twee voorstellingen in Capelle zijn we naar Purmerend gegaan. Daar is zo ongeveer alles wat er mis kon gaan ook mis gegaan: ik zong een verkeerde tekst, de honden deden niet wat ik wilde, ik liep tegen een kar aan, vergat zinnen en ga zo maar door. Wat kan je toch veel verkeerd doen! Remi vraagt op een bepaald moment aan Vitalis: 'Heb jij wel eens iets verkeerds gedaan'? Waarop hij zegt: 'Ja jongen, ik heb heel wat fouten gemaakt in mijn leven'. Dat sloeg voor mij zeer zeker op de voorstelling in de Purmaryn. En toch ook daar waren de mensen enthousiast. Zij merken gelukkig niets van al die ellende en onzekerheden. Dus na afloop ga je toch (na een forse donderpreek van de leiding) enigszins tevreden (!) naar huis.
Een vrolijke scène uit de musical
In Middelburg hebben we op zondag 12 oktober 2 voorstellingen gespeeld. Twee goede shows waarvan we zelf ook weer veel hebben geleerd. Een gezellige maar lange busreis, een leuk theater en gelukkig weer twee zalen vol enthousiaste ouders met kinderen. Ik ben er trots op dit werk te mogen doen en de manier waarop we dit alles tot stand hebben gebracht met elkaar. We doen het voor al die mensen zoals gezegd, maar we doen het ook nog voor een goed doel.
En dan bedoel ik ook een goed doel. Het is namelijk de bedoeling dat een gedeelte van wat deze voorstelling in het laatje brengt, besteed wordt aan een of twee zwerfjongeren die daar mee hun kansen kunnen verbeteren op het verkrijgen van een goede opleiding en huisvesting.
Met dat goede doel in ons achterhoofd gaan we zondag 19 oktober onze première in die we in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag zullen spelen. Een spannende dag en of alles dan helemaal goed gaat... Ik laat het u weten.
DEEL 6
Lieve mensen, het laatste deel van het dagboek heeft helaas enige tijd op zich laten wachten. Mijn excuses hiervoor, maar het was(en is eigenlijk nog steeds) een razend drukke tijd. Ik ben, zoals u misschien weet, de trotste vader van twee prachtige jonge dochters, Julia van 3 jaar en Romy van anderhalf. Zij vragen aandacht en tijd, veel tijd en als (bijna) gescheiden vader die drie dagen voor zijn twee schatten mag zorgen en daarnaast de voorstellingen speelt, dan blijft er weinig of geen tijd over om bijvoorbeeld een dagboek te schrijven. Maar vandaag heb ik (na de zoveelste aanmaning) mij ertoe gezet om voor u het laatste deel van onze voorbereidingstijd van de prachtige musical Alleen op de Wereld in beeld te brengen.
Tot en met de laatste try-out hebben we nog aan ons stuk gesleuteld. We hebben scènes aangepast, korter en soms langer gemaakt en gezorgd dat het en soepel lopend stuk is geworden wat voor een publiek goed te volgen is en waarbij geen logische overgangen worden overgeslagen of gemist. Toen we daar allemaal over uit waren dat het zo het beste was kwam er weer eens en gigantische kink in de kabel: De aap!! Hoe heerlijk was het om met dat lieve beestje vriendschap te sluiten, te werken en mij zeker te voelen van onze samenwerking. Tenslotte heb ik daar enige maanden in geïnvesteerd.
Maar daar waren ineens de dierenactivisten van de Stichting Aap en later ook de Dierenbescherming. Zij hebben zich ´opgeworpen´ om onze Aap uit haar leiden te verlossen. Met informatie welke in het geheel niet klopt, gingen ze ervan uit dat het lieve dier ongeveer drie uur op mijn schouder zat in ongelooflijk harde muziek. (Op de TV gebruikte de in beeld gebrachte dierenactivist een ander woord maar dat durf ik hier niet weer te geven.) Natuurlijk was dat allemaal niet waar, het enige dat waar was is dat het apenpaspoort niet geheel in orde was en de rest is flauwekul. Van een jolig aapje dat lekker met mijn hoed zat te spelen en genoot van alle aandacht, is het beestje in een kooitje terecht gekomen waar ze haar dagen nu slijt. Maar voor ons betekende het wel een ramp, ineens was onze aap geen onderdeel meer van de voorstelling. Een collega is uit de voorstelling gehaald omdat er plannen waren voor een boycot van onze première en dus besloten wij de wijste te zijn en het beestje niet meer te laten optreden.
Het is een goed gebruik in de theaterwereld om voor een première elkaar kleine cadeautjes te geven die iets met de voorstelling te maken hebben, zogenaamde toi-tjes (komt van Toi, Toi, Toi de manier waarop je elkaar sterkte en succes wenst). Uiteraard waren de aapjes niet van de lucht, maar de echte Jolie Coeur was er niet bij en is er nog steeds niet bij. Ze wordt niet alleen door mij heel erg gemist, maar ook door de kinderen die in grote getale naar deze voorstelling komen kijken en luisteren.
De première was voor ons allemaal een zenuwslopende aangelegenheid. De Koninklijke Schouwburg in Den Haag is natuurlijk een theater waar vele groten hebben gestaan en het heeft zeker een koninklijke uitstraling. Dat ´royale´ gevoel hebben wij allemaal (niemand uitgezonderd) gevoeld na afloop van die belangrijke voorstelling. Een gevoel waar niets tegenop kan. Je voelt je niet Alleen op de Wereld, maar ´On Top` op die wereld. Een verrukkelijk gevoel dat je moet zien vast te houden maar wat nooit helemaal lukt.
De pers was tevreden over ons stuk. Behalve één krant die ik niet met name noem want dat zou teveel eer zijn. En dan......ja, dan begint het echte leven van reizen naar de verschillende theaters in ons land. Van groot (zoals bijvoorbeeld in Breda) naar klein, zoals gisteren (9 november) in Vlaardingen. Maar alle theaters hebben hun eigen charme en uiteraard hun eigen publiek. De kinderen zijn ruim vertegenwoordigd in de zaal en voordat het doek opengaat is er beslist veel herrie. Na de ouverture hoor je ze niet meer, er wordt ademloos gekeken en geluisterd en de ontroering is veelal tastbaar. Nu pas kunnen wij ook voelen wat een bijzonder product deze musical eigenlijk is. Een prachtig verhaal dat (bijna) iedereen kent en dat keer op keer de harten van de toeschouwers weet te raken. Maar nogmaals het is GEEN zielig verhaal. Gisteren in Vlaardingen lagen er op alle stoelen briefjes met een tekst die ongeveer zo ging: Omdat het verhaal zo zielig en triest is hebben wij na afloop nog een kinderdiscotheek waar je voor ? 1,- entree de triestheid van je af kon dansen. ECHT NIET NODIG vinden wij die het stuk spelen. Het is ontroerend en.....het loopt hartstikke goed af en daar gaat het tenslotte om.
Ik hoop met heel veel hoop dat dit musical avontuur voor onze onverschrokken producent en componist Frank Affolter ook goed afloopt, dat hij er financieel uitspringt, dat de zwerfkinderen er beter van worden en dat heel, ja echt heel veel mensen komen kijken en genieten van dit schitterende schouwspel.
Ik hoop u van harte te mogen begroeten bij één van onze voorstellingen in ons land en als u wilt weten waar we spelen ga dan naar onze site waar u onze speellijst kunt raadplegen en een theater bij u in de buurt kunt uitkiezen om ons te zien. Wij verheugen ons erop!!
Het gaat u allen goed enne......duim maar een beetje voor mijn kindjes en mij dat wij ook weer gelukkig zullen zijn. Veel liefs,
Bert Simhoffer Vitalis
De redactie van Musical Fan bedankt Bert Simhoffer voor zijn mooie, openhartige dagboek en wenst hem, de rest van de cast, het orkest, de crew en alle andere medewerkers veel succes en plezier gedurende de tour van 'Alleen op de Wereld'.
Cats:
In vergelijking met andere musicals die ik gezien heb vond ik de muziek teveel aanwezig....
(Marly van Kessel)
Tarzan:
Wat een super voorstelling....
(mark mollen)
Beauty and the Beast:
ik vond het in een woor FANTASTIS mooie decors goeie cast goede hertaling van het holands naar het vlaams profisiat els de schepper iedereen zong mooi maar dat is ook normaal de musicals van joop van den ende zijn altijt mooivind ik toch...
(jonah segers)
Les Misérables:
Gisteren was het eindelijk zover: Les Miserables! Ik had me er enorm op verheugd....
(Marly Jansen)
Les Misérables:
Gister na lang wachten zijn we naar Les miserables geweest....
(Barbelijn Francissen)
