DEEL 1

Proloog
Gister hadden we onze allereerste doorloop van de eerste akte en 2 weken geleden lazen we nog met z'n allen voor het eerst het script. Maar laat ik bij het begin beginnen. Na de beste zomer uit mijn leven zou ik de rol van Charlie gaan spelen in 'Merrily we roll along'; een Sondheim voorstelling over vriendschap en de gevolgen van commercie, jaloezie en liefde op die vriendschap. Er werd mij in die zomer gevraagd of ik voor Musical Fan een dagboek bij wilde houden. Ik was compleet verrast en stiekem ook wel een beetje vereerd. Mijn reis begon op vrijdag 28 november. Die reis kan ik zelf in letterlijke als in figuurlijke zin opvatten. Ik zou willen zeggen: VEEL LEESPLEZIER !!

Vrijdag 28 November
Daar stond ik dan. Op perron 5A, Amsterdam Centraal. Zeer vroeg in de morgen. Zo vroeg was ik al maanden niet opgestaan. Bepakt en bezakt en wachtend op de trein die mij naar Antwerpen zou brengen, de stad waar ik de komende 5 maanden van mijn leven zou gaan wonen. Mijn eersten gedachten: PANIEK! PANIEK! Ik, de huismus, ging weg uit het vertrouwde Amsterdam. In de week voor mijn vertrek hadden mijn beste vrienden het één en ander geregeld. Twee etentjes en een boekje met foto's en de liefste teksten. Voor als ik het moeilijk zou krijgen. Dan zou ik erin kunnen kijken en me troosten aan hun lieve woorden. Ik moest wel wat tranen laten, ineens was alles zo dichtbij.
Terug naar het station en mijn treinreis. Die reis kwam abrupt tot een stilstand in Roosendaal. De conducteur meldde even heel leuk dat de trein niet meer verder zou rijden. Geen treinverkeer meer mogelijk naar België. De overvolle trein liep leeg en iedereen stond daar in de kou, bloedje chagrijnig. Ik betrapte mezelf erop dat ik er erg melig van werd. Na 5 telefoontjes kwam gelukkig Alain Reubens, muzikaal leider bij de musicalafdeling van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen. Ik had die dag namelijk een voorrepetitie met hem. In de voorstelling zing ik een lied dat erg moeilijk is. Ik kon dus wel wat extra repetities gebruiken. Ik heb heel veel aan Alain. Hij geeft echt hele goede tips die ik dan weer gebruik en meteen het effect ervan hoor. Na mijn repetitie ging is dus naar het huis waar ik zou gaan verblijven. Ik was er nog nooit geweest en was benieuwd wat ik aan zou treffen. Het is echt een fantastisch herenhuis, dat ik deel met 2 anderen: Jurko van Veenendaal, een collega die ook bij 'Merrily' zit en Lone van Roosendaal, ook geen onbekende dame in theaterland. Na mijn eerste nacht was het dan officieel: IK BEN WERELDBURGER !!

Maandag 1 december
De eerste lezing; ik heb ervaren hoe het is om daadwerkelijk misselijk te zijn van de zenuwen; Ara gefeliciteerd!! Iedereen was er. Martin Michel, de regisseur en de choreograaf,
Linda Lepomme, de artistiek directeur, en Allard Blom, de vertaler en tevens één van mijn allerbeste vrienden. De hele beestenbende was er en de sfeer was meteen goed. De cast bestaat uit 19 dames en heren, een mooie mix van Vlamingen en Nederlanders. Na het overleven van de lezing gingen we na de middagpauze meteen over tot de orde van de dag; repeteren! Het startschot is gegeven. Merrily is aan het rollen.

Zondag 7 December
Elke ochtend beginnen we met een vast programma, waar ik de eerste paar dagen behóórlijke spierpijn aan overhield. Brigitte Derks geeft elke ochtend een warming up die ervoor zorgt dat ALLE spieren weer op de juiste plaats komen te liggen. Brigitte bedankt!! Daarna krijgen we een vocal die de ene dag door Alain wordt gegeven en de andere dag door Remko, dat is onze repetitor. Een doodgoeie gast waar je behoorlijk mee kan lachen. Na alle warming ups ben je wel klaar voor de dag, geloof mij maar.
De gehele week verloopt soepeltjes, het is hard werken maar ik heb ook erg veel lol met de mensen. De drie vrienden in de voorstelling zijn Jan Schepens, Ellen Pieters en ik en tussen ons klikt het erg goed. Met Martin zetten we de scènes en de liedjes en dat gaat ook altijd wel gepaard met heel veel lachen. Het klinkt misschien wat cliché maar het is echt waar. In de eerste week heb ik ook mijn eerste typles gehad. Typles!? Yep, samen met David, de regieassistent, zitten we dan op zijn kantoor te oefenen. Waarvoor ik typles krijg, ja dan zul je toch moeten komen kijken om het te snappen.
Op donderdag hebben we ook een demo-cd opgenomen maar die is helaas niet te koop. En nee, ik ga geen illegale cd'tjes verhandelen. (Grapje!). We repeteren 6 dagen in de week wat best pittig is. Op zaterdag repeteren we een halve dag en op zaterdag reed ik met Ellen mee terug. Ik had even de behoefte om bij wat vrienden te zijn. Dus in de eerste week ben ik wel het weekend thuis geweest.

Maandag 8 December
Een groot gedeelte van de teksten van de eerste akte zitten er wel in en in deze week gingen we wat dieper op de scènes in. Met gekende teksten gaat repeteren wat makkelijker, vind ik zelf. Nou ja, makkelijk. Deze week had ik wel een mini-terugval. Waar het vorige week veel lol en lachen was, was het deze week iets serieuzer. Ik wil het namelijk zo snel mogelijk begrijpen en goed doen, maar repeteren betekent zoeken, zoeken en nog eens zoeken. Ik zat mezelf een beetje dwars, wat je in een repetitie niet kunt gebruiken. We gingen ook mijn solo zetten en, zoals ik al eerder schreef, is die best pittig. Uiteindelijk ging het wel lekker en kon ik met een goed gevoel de dag afsluiten.

Woensdag 10 december
Met Martin gingen Ellen, Jan en ik het nummer 'Mijn vriend' zetten. Dat was weer, zoals de eerste week, veel lachen. Ik vind dat we met z'n drieën een mooi divers vriendenkoppel vormen en ik prijs me echt gelukkig met zulke collega's. Het zijn beiden mensen die al heel wat jaartjes meedraaien in het vak. We zijn drie totaal verschillende mensen maar op de één of andere manier klikt het heel erg. Dat was ook het doorslaggevende tijdens de auditieronde. Ik ben ook heel blij met het feit dat we alle drie heel eerlijk tegen elkaar kunnen zijn. Zo krijg ik af en toe hele goede tips van Ellen waardoor dingen echt beter worden.
Lotte, een hele goede vriendin, zit ook in de voorstelling. Zij is een beetje mijn steun en toeverlaat. En met haar bepraat ik vaak de dag. Net als Jurko, waar ik het huis mee deel. Met hem kan ik erg lachen maar we hebben in het huis ook vaak hele goede gesprekken. Ik kan niet anders zeggen dat ik het heel erg getroffen heb met de groep waarin ik zit. Dit wordt nog een hele gave tijd.

Zaterdag 13 December
EERSTE DOORLOOP!! De eerste akte is redelijk globaal gezet en dus was het zover. Een aantal mensen kwamen kijken waardoor het geheel best serieus werd. Iedereen werd langzaam maar zeker zenuwachtig. Zelf kreeg ik ook de kriebels. We hadden nog nooit alles zo achter elkaar gedaan. Het aparte van deze voorstelling is dat het van achter naar voren speelt. Toen we eenmaal bij mijn solo aankwamen, voelde ik mijn mond en keel ineens gortdroog worden en terwijl ik nog geen noot gezongen had. Ik heb me gered en was blij het alvast een keer voor wat mensen gedaan te hebben.
Aan het eind van die dag hadden Ellen en ik samen typles. Het klinkt makkelijk maar typen op muziek en in een bepaald ritme heeft nog behoorlijk wat voeten in de aarde.

Nou dit waren zo'n beetje de eerste twee weken in vogelvlucht. Ik hoop dat jullie er een beetje wijs uit zijn geworden en de groeten uit een gezellig en mooi Antwerpen.

DEEL 2

Lieve Musicalfans, lezers en lezeressen,

Er is een maand repeteren verstreken en we zitten alweer in 2004. Een nieuw jaar, nieuwe mensen, een relatie break-up en straks natuurlijk de première van 'Merrily we roll along'. Het gaat een bewogen jaar worden, dat kan ik jullie wel vertellen. Soms als je in het theater werkt, vergeet je wel eens heel even dat je een mens bent die mooie dingen ervaart, pijn gedaan wordt en dat de sneeuw aan je voorbij gaat. omdat je hele dagen bezig bent met repetities. Dat houdt natuurlijk niet op als je het gebouw verlaten hebt. Hieronder volgt een verslag van de afgelopen twee weken. Hopelijk lezen jullie het met net zoveel plezier als waarmee ik het geschreven heb.

Maandag 15 december
Deze dag wijd ik aan het griepvirus. Arme Martin. Hij zat flink te balen want er waren die dag 6 zieken / afwezigen. Voor een groep van ongeveer 19 personen zijn dat er dus veel te veel. Het ensemble neemt in deze voorstelling zo'n prominente plek in, dat je het je niet kan veroorloven om mensen te missen. Je kan namelijk niet echt iets zetten of cleanen onder leiding van Brigitte. Dingen die toch gezet worden, moeten dan sowieso herhaald worden om de anderen in te werken. Martin moest dus het schema helemaal omgooien. WEG PLANNING. Doordag deze toestand een aantal dagen aanhield, kwam bij mij een lichtelijk paniekerig gevoel omhoog. Ik wilde graag repeteren aan de scènes en liedjes maar eerst moest de voorstelling verder worden gezet. Dit gevoel raakte ik pas net na de jaarwisseling kwijt.
Nog een leuke anekdote: van mijn kies breekt vandaag spontaan tijdens het tandenpoetsen een stuk af. Op zich niets dramatisch, ware het niet dat we daar nog onverzekerd rondliepen. Het Vlaamse woord voor verzekering is mutualiteit en ik was dus nog niet gemutualiseerd. Ik voelde me net een alien die nog geen paspoort had om hier op aarde te mogen functioneren! Na een aantal dagen kon ik eindelijk bij een tandarts terecht. Hiep hiep, m'n tand is weer heel.

Dinsdag 16 December
Het meest complexe nummer uit deze show is wel 'We staan voor de deur' ofwel 'Opening Doors'. Aan dit nummer doet iedereen mee en het beslaat zo´n 2 jaar uit het leven van Frank, Mary en Charlie, de drie hoofdrollen. Het nummer beslaat ongeveer 6 pagina's script. Geen koekie-eitje-verhaal dus. Dit lied gingen we zetten vandaag. Ik kan jullie vertellen dat we er bijna een week over gedaan hebben voordat we eindelijk de juiste teksten op de juiste plaats hadden en voordat iedereen wist waar ze heen moesten. Dit is trouwens het nummer waar ik het in het eerste deel van dit dagboek over had. Het nummer waar ik typles voor kreeg. Een heel ritme typen, is toch een stuk moeilijker dan in eerste instantie gedacht, maar als het helemaal staat en goed gaat, dan weet ik zeker dat je je ogen gaat uitkijken. Je komt waarschijnlijk een paar ogen tekort!

Woensdag 17 December
De dag van de openbare repetitie voor de Vlaamse pers. Iedereen was bloedje nerveus, de schrijver van dit dagboek incluis. De gehele ochtend hebben we gerepeteerd op hetgeen we zouden laten zien: de opening 'Die Frank' plus scène, het lied 'Mijn vriend' plus een ballad van Frank. Tijdens ons stukje preview werd er lustig op los geflitst en de camera's blokkeerden vaak de weg. Een geheel nieuwe ervaring voor mij maar ik denk dat ik me wel redelijk staande heb gehouden. Ik vond het in ieder geval erg leuk om te doen. Daarna werden we nog geïnterviewd en konden we lekker een biertje drinken met de groep. Uiteindelijk belandde ik nog met wat collega's in een gezellig restaurantje. Je leert elkaar toch altijd wat beter kennen als je zo´n repetitiegebouw verlaat. Ik kan jullie nu alle geheime ins en outs van mijn collega's vertellen... maar dat doe ik natuurlijk lekker niet!

Vrijdag 19 December
Repetitielokaal in, repetitielokaal uit en dat weken achtereen. We kregen vandaag te horen dat we op het toneel van ´t Eilandje gingen repeteren. Dat is het theater in huis van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen. Ik heb mooie herinneringen aan dit theatertje. Jaren geleden ging ik met Allard mee voor zijn premières bij het KBvV. Zo liep ik toen al Jan Schepens tegen het lijf. Nooit durven dromen dat ik daar nu mijn eigen première zou
beleven met Jan die mijn beste vriend speelt.
Daar stonden we dan met zijn allen op het toneel. Toen drong het langzaam tot me door dat ik daadwerkelijk deze voorstelling ga spelen. Dat besef had zich nooit eerder zo gemanifesteerd. Alsof we weken speeltuintje hadden gespeeld en het nu ineens menens was. We gingen de pauzefinale stagen en ik moest meteen aan mijn opleiding denken. Het gaf me het gevoel alsof ik weer op de Frank Sanders' zat: de elementen zang, dans en spel zitten zo in dat nummer verweven... ik werd er helemaal happy van! Voor bekenden: dan doel ik natuurlijk meer op mijn laatste jaar van mijn opleiding. Ik bedoel, de eerste 2 jaar vroeg ik me steeds af  wat ik op die school deed. Ik had nooit de ambitie om daadwerkelijk op het podium te staan, eerder om dingen te creëren. Helemaal bezweet van het herhalen en herhalen van dat nummer gaf me zo´n voldoening.

Ara Halici

Maandag 22 December
Laat ik het nu eens hebben over de kostuums. Die worden ontworpen door Arno Bremers. Ik moest de afgelopen weken een aantal keer bij hem langs om dingen te passen. De kleding wordt echt héél gaaf. Heel kleurrijk. Arno heeft de taak om in de kleding de tijdsverschillen duidelijk aan te geven. Een pittige klus lijkt me, maar als je ziet wat we aan hebben. En dan kom je natuurlijk ook op de verkledingen. Ik denk dat de haastverkledingen echt hilarisch worden. Soms hebben we maar 20 seconden om ons in een compleet nieuwe outfit te hijsen. Maar het passen met Arno is altijd wel lachen en ik heb hem al gezegd dat ik na de voorstellingen het één en ander wel over zou willen kopen.

Ik schiet in deze passage even door de feestdagen, die we vrij hadden. Dat kostte ons wel 2 dagen repetitietijd. Ik had eigenlijk liever een week lang willen repeteren. Het is zoveel werk maar ik heb alle vertrouwen in Martin en alle andere creatives dat we een mooie voorstelling gaan neerzetten en dat jullie natuurlijk een mooie show te zien krijgen. Oh, nog een leuk feitje: ik krijg waarschijnlijk voor de tweede akte van de voorstelling een pruik op. Mensen, als jullie in akte 2 iemand zien lopen die op één van de Beatles lijkt... DAT BEN IK!!

Gelukkig nieuwjaar nog aan iedereen die dit leest en dat al jullie wensen uit mogen komen in 2004! Ik heb Oud & Nieuw gevierd in Amsterdam. Even weg uit Antwerpen Gezellig met een aantal van mijn beste vrienden in huiselijke sfeer. Geen poespas dit jaar en, dit is belangrijk nieuws: Ik heb gewonnen met Triviant! 'Lekker belangrijk,' denken jullie allemaal, maar ik vier altijd Oud & Nieuw bij Piet, die ik al 10 jaar ken, en voor het eerst in mijn carrière won ik. Met al die intellectuelen aan tafel geen gemakkelijke opgave! Terug naar 'Merrily we roll along'.

Vrijdag 2 Januari.
De eerste avondrepetitie. Dit hield natuurlijk in dat ik mocht uitslapen. We repeteren nu vast op het toneel van ´t Eilandje. Een groot gedeelte van het decor staat er al en ik kan jullie vertellen dat het geheel behoorlijk minimaal is. Dat vind ik echt gaaf. Het decor bestaat uit een groot kader en veel trappen. Per scène komen er spullen als een aantal stoelen of een camera of wat tafels op, maar niets gaat hydraulisch. We doen voornamelijk alles zelf. Geen overbodige poespas, maar functioneel decor. Binnen deze voorstelling wordt ook veelvuldig gebruik gemaakt van projecties, echt een multimediavoorstelling. We zijn nu vaak bezig geweest om alles op het toneel te stagen met alle overgangen die de voorstelling kent. Dat neemt veel tijd in beslag maar zo krijg ik wel een beeld van hoe de voorstelling eruit gaat zien. Ik kan jullie melden dat ik echt trots ben dat ik deze voorstelling mag doen.

Ik laat jullie nu achter en verlaat dit internetcafeetje om me thuis nog eens op mijn teksten te storten, de dingen die me zijn overkomen nog eens te overdenken en me klaar te maken voor weer geheel nieuwe dingen die deze week op stapel staan, zoals voor het eerst repeteren met orkest.

De warme groetjes vanuit een koud en lichtelijk besneeuwd Antwerpen,
Ara

DEEL 3

Lieve lezers en lezeressen,

Ik liet jullie achter op 2 januari als ik me niet vergis. We zitten nu al een paar weken verder en in de tussentijd is er zoveel gebeurd dat ik niet eens meer weet waar ik moet beginnen. De maand tussen eerste orkestrepetitie en de tweede première leek slechts een paar dagen. Nu dat de wind weer is gaan liggen kom ik er eindelijk toe om eens alles rustig op een rijtje te zetten. Ik ga niet meer alle dagen af maar probeer een zo goed mogelijk beeld te schetsen van wat mij allemaal is overkomen in de afgelopen maand.

Nu ik weer rustig achter de pc ben gekropen in mijn vaste internet kroegje, schieten er miljoenen beelden door mijn hoofd. Beelden van de voorstelling, recensies, het missen van vrienden, de mooie zomer in Ibiza, het verlangen naar de lente, etcetera. De voorstelling staat. Nu de spanning van alle premières achter de rug is, kan ik vol trots terug kijken op een geweldig repetitieproces. Nooit eerder heb ik zoveel lol gehad in een maakproces. En ik denk ook dat dat er wel afstraalt tijdens de voorstelling. De pret die we met z'n allen hebben  draagt zeker bij aan het succes. Maar eerlijk is eerlijk: er zijn ook een aantal momenten geweest waarbij ik dacht : 'Waar ben ik aan begonnen!?' Het nummer 'Firma Frank BV'... voordat ik dat nummer enigszins beheerste! Nou mensen, daar gingen een aantal try-outs overheen. Nu nog steeds ben ik een tikkie zenuwachtig als we het nummer inzetten. Meneer Sondheim en Allard Blom bedankt!!

De eerste orkestrepetitie
Voor mij was het de eerste keer met zo'n groot orkest. Dat was wel behoorlijk eng in het begin. Ik weet nog dat het tempo van 'Firma Frank BV' tijdens die dag was opgeschroefd. Ik had het gevoel alsof ik een marathon moest rennen! Voor de mensen die de show al hebben gezien: jullie begrijpen wat ik bedoel.

Gisteren dook ik even de orkestbak in tijdens de soundcheck en toen besefte ik ineens wat een prachtig geweld zich daar afspeelt. Op het podium krijg je natuurlijk een gedoseerd en gebalanceerd orkest te horen maar als je daar tussenin staat, wow! Wat een kracht en wat een vakmanschap!

Belgische première, 22 januari 2004
Ik blik even terug naar onze eerste première en die was in theater 't Eilandje te Antwerpen. We hadden net een zestal try-outs gespeeld en nu was het dan zover. De eerste première. Hier hadden we nou zo'n zeven weken voor gerepeteerd. Mensen waren behoorlijk nerveus maar ik had het niet zo te pakken gelukkig. Daar was ik achteraf heel blij om. Een aantal van mijn beste vrienden waren speciaal naar Antwerpen gekomen en die zaten in de zaal. Zo kon ik voor hen spelen en dat gaf me wat rust maar vooral veel speelplezier. De voorstelling ging erg goed. Zolang Ellen, Jan en ik lol hebben dan komt het de voorstelling alleen maar ten goede. Ik ben echt happy met het feit dat ik met hen twee mag spelen. Naast veel lol hebben, is het ook nog eens erg leerzaam. Ik bedoel, die twee staan al jaren op de planken en kijken is leren! De recensies in België waren positief. Gelukkig maar want dat verdient het ook. Ik persoonlijk had één negatieve opmerking. Dat was even een mep in mijn gezicht en ik kon me daar niet meteen overheen zetten. Het voelde bijna als een persoonlijk aanval. Op het podium staan, is ook soms in je nakie staan. Maar daar kies je voor.

Nederlandse première, 1 februari 2004
Deze was in Den Bosch in het Theater aan de Parade. We verlieten Belgie en 't Eilandje, wat langzamerhand toch ons stekkie was geworden, om Nederland de voorstelling te showen. De première was om half drie, wat inhield dat we best vroeg in het theater moesten zijn. De spanning was dit keer ietsje meer, althans bij mij, maar ik had er ook veel vertrouwen in. We waren redelijk goed ingespeeld en de voorstelling stond. Het kan je smaak niet zijn, maar het staat als een huis! De voorstelling verliep voor mij iets minder goed dan de Belgische première maar mijn collega's zeggen dat ik gek ben en daar moet je dan maar naar luisteren, nietwaar? De Nederlandse recensies waren top en ik kreeg dit keer een pluim van de Volkskrant. Een mooie tegenhanger voor die Vlaamse recensie. Ik ben echt heel blij dat mensen vaak positief reageren op deze show. Een voorstelling over de ondergang van een vriendschap en liefde. En tja, wie heeft dat niet meegemaakt? Iedereen toch! Ik ook. Zo zijn er vrienden gekomen en gegaan en heb ik de ware liefde gekend en verloren. Misschien dat ik daarom zoveel voeling heb met deze show.

Ik besef elke dag dat we met z'n allen deze show maken. De kleedsters, de techniek, het orkest, licht en de spelers. Het is echt belangrijk om niet te vergeten dat je maar een schakel bent in een heel mooi en gaaf apparaat. Dit klinkt misschien wat negatief, maar zo bedoel ik het absoluut niet. Ik ben gewoon dankbaar dat ik een onderdeel mag uitmaken van zoiets
groots!! Mensen, ROLL ALONG is aan het rollen en we gaan beginnen aan een tournee. Niet een lange helaas, maar hopelijk komen jullie allemaal lekker kijken.

Hier scheiden voorlopig onze wegen (God, oh God, wat klinkt dit dramatisch Ara!). Ik heb veel lol gehad met het schrijven van dit dagboek. Tot ziens in het theater!

Ara met pruik en met Jan Schepens en Ellen Pieters (Foto Luk Monsaert)

Groetjes, vanuit een lente-achtig Antwerpen,
Ara

Marinus de Graaf 18/12/2003

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren