Zevende Repetitieweek

Maandag

Vrij

Dinsdag

Ik vertrek met de auto en met Tijl als metgezel uit Antwerpen om 10 uur en we zijn vrij snel op het appartementje. Er zijn geen files. Vandaag staat de Hakuna-scène op het programma om technisch en qua 'blocking-on-stage' door te nemen. Helaas wordt het deze dag, een héle namiddag én avond, wachten om aan de slag te kunnen, om dan uiteindelijk om 22.30 uur te horen dat we niet aan de scène toe geraken. Dit lijkt wel een filmdag. Geduld is een mooie deugd...

Marcel en ik houden ons vooral bezig met sight-seeing in de coulissen en in de zaal. Ik probeer zo veel mogelijk te verkennen backstage en maak kennis met een aantal van de technici en nieuwe kleedsters. Ik ga ook op zoek naar mijn 'persoonlijk liftje' dat speciaal voor het Timon-personage in de kelder (understage) werd gebouwd voor de watervalscène. Marcel had al wat spullen gekocht om onze gezamenlijke kleedkamer op te smukken en was ook al in de voormiddag gearriveerd om nep-klimop, schemerlampjes, fotokadertjes, koffiezet, gordijntjes en andere spulletjes (om het knus en sfeervol te maken) in te hangen en te installeren. Toch vreemd dat je van 'niets-doen' ook moe kan worden. Eerlijk gezegd, ik ben liever moe van te werken.

Marcel stelt voor om deze 'werk'dag te bezegelen met een drankje-achteraf, maar ik bedank omdat ik de tweede aflevering van de SBS6 ' Making-of' niet wil missen (elke dinsdag van 23.30 uur tot 00.10 uur). Geen microgolf-eten meer voor TV, want in de kantine van de schouwburg kunnen we voortaan een gerecht geserveerd krijgen tijdens dinnertijd. Ik hoop echt morgen terug met de pop te kunnen werken, het is alweer bijna een week geleden dan.

Woensdag

In de voormiddag ga ik, na het ontbijt, wat spullen kopen voor onze (alweer) 'nieuwe woonst', de Pumba & Timon-Residentie  (PTR). Fotokadertjes, lampjes, en voor de geïmproviseerde sofa een kussen met leeuwenmotief. Ik duik even in het internetcafé-om-de-hoek voor email-check-up. Ik kijk ook nog even in de krantenwinkel of men de Belgische "De Nieuwe Gazet" verkoopt, omdat er een interview met mij zou moeten instaan over TLK. Helaas, geen krant voorhanden!

Tussen 14 en 18 uur staat 'Hakuna' ergens gepland. We lopen iets achter op de delicate planning maar om 16.30 uur ga ik in de pop en betreed voor de allereerste keer het speelveld. Net voordien moet Marcel verstek geven vanwege rugpijn en omdat hij besluit een ostheopaat te gaan opzoeken, moet ik de scène door met Jeroen en enkele Simbatjes.  We nemen in de kantine nog wel de tekst door, maar het is, volgens mij, echt geen lachertje voor Pumba's eerste understudy om met slechts een paar uren 'werkelijke' repetitie in de knoken, de bühne op te gaan. Het lukt vrij aardig, maar ik vind het natuurlijk spijtig dat ik, net zoals bij de allereerste 'blocking', een paar weken geleden, het parcours niet eerst met Marcel kan doorlopen (het heeft met bijgeloof te maken, vrees ik). Marcel is net op tijd terug voor het avondeten, met goed nieuws: met wat pijnstillers zijn een paar gekneusde spieren/ribben al genezende. Gelukkig niets ergs!

Met z'n allen  (en dat is een GROTE groep, hoor!) eten in de kantine tot 19.30 uur en er wordt verder technisch gerepeteerd vanaf begin deel twee. Dit betekent voor mij enkele scènes 'platte' rust! Terwijl ik naar de kleedkamer ga om wat te rusten, hoor ik in de gang een stevige ritmesessie opzwepende Salsa-klanken produceren: in de repetitiezaal is een orkestrepetitie aan de gang van 'Be Prepared' ofte 'Sta Paraat'. Ik schuif een stoel ergens in een hoek en geniet. Ik schrijf aan 'Marc Lauwrys's Diary' en hoop dat deze ook gelezen wordt en geen parels voor de Pumbazwijnen blijkt (relatief weinig reacties doen mij twijfelen om ermee door te gaan. Nu ja, ik vind dit als 'schrijfoefening' nog steeds leuk, dus allerbeste drie lezers: tot morgen!).

Donderdag

's Morgens trek ik de stad in (voor de eerste keer). Ik ga op zoek naar een kamerjas (om, tijdens de pauzes, ter bescherming van het kostuum aan te trekken) en een gsm voor gebruik in Nederland (de laatste rekening voor mijn Belgisch mobieltje was iets te hoog opgelopen). Heel toevallig ontmoet ik Danny, understudy-Simba, in het oude centrum. Toch raar nu al een kennis tegen het lijf te lopen in een voor mij totaal vreemde omgeving. Om 14 uur start voor mij de zwaarste repetitiedag tot nu toe. De hele namiddag wordt gewerkt om haarfijn elke seconde, beweging en plaatsing van de 'weema-wep'-scène uit te pluizen.

Het systeem van werken is traag, maar efficiënt: de (speel)scène wordt droog, statisch doorgespeeld, terwijl alle betrokkenen de belichting en decorwisselingen kunnen volgen; vervolgens wordt alles terug, beweging per beweging en zin per zin en noot per noot, met 'werk'-belichting op het podium geplaatst (vergt heel veel tijd en geduld van heel veel mensen); om dan uiteindelijk het speelscènetje in zijn geheel terug door te lopen in het definitieve scènebeeld, dit dan weer met de nodige aanpassingen. De hele tijd heeft iedereen zijn microfoon-met-zender aan en worden de songs begeleid door keyboards (het orkest repeteeert de hele dag in de repetitiezaal). Om een algemeen idee te geven van het werkritme: de eerste acte duurt ongeveer 78 minuten en werd op 5 werkdagen (van 10 werkuren per dag) technisch gemonteerd/gerepeteerd.

Tijdens de avondsessie (van 19.30 uur tot 22.30 uur) werken we nog verder aan kleine scènetjes 'Onder de Sterren', 'Endless Night' en 'Reunie van Simba en Nala'. Ik probeer zoveel mogelijk, als ik niet 'onstage' hoef te zijn, backstage te rusten, zittend op een krukje, want de pop lijkt wel per minuut te verzwaren. Nicole, mijn persoonlijke kleedster waarmee ik gisteren voor het eerst kennismaakte, is constant stand-by (zelfs om een glaasje water te halen, want ik kan niet zomaar de wandelgangen in met de pop en water is een goeie compensatie voor de droge lucht onder de spotlights evenals voor de zweetdruppels die ik, onder het harnas, voel neerparelen op mijn rug).

Na de repetities even omkleden en nog een halfuurtje kletsen met Marcel in de kleedkamer, terwijl ik een icepack gebruik voor een gekneusde achillespees. Ik vervoer mijn collega-zwijn naar het station. Hij haalt net zijn trein naar Leiden en ik drink een welverdiend pintje ('vaasje' in Nederland) in het kroegje bij mij om de hoek, dat ik al een hele tijd niet meer heb bezocht. Sluitingstijd om 00.30 uur met een halfvol café (rare gewoontes toch bij onze noorderburen) , betekent voor mij dan ook bedtijd.

Vrijdag  (nog twee weken en dan... publiek!)

Ik slaap eens lekker uit tot 10 uur en word, naar gewoonte, wakker om 8 uur. Altijd vervelend zoiets, als je eens wil uitslapen. Ik krijg geen oog meer dicht (toch vreemd dat dat in Antwerpen wel altijd lukt) en zet mij voor mijn computer, dan vliegt de tijd. Om 13 uur ben ik op post in het theater voor een lange dag. De 'Can you feel the Love'-scène en  'Apekoolscène' moeten nog doorgewerkt worden vandaag (op de planning staat tot het einde van de show geboekstaafd, maar het werkritme ligt lager dan de 'theoretische' planning). Het is een slopende dag... Heel veel wachten en veel in-en-uit-de-pop .

Tijdens de etensbreak besluit ik frisse (lees: koude) zeelucht te gaan opsnuiven en doe een terrasje (met verwarming, ja!) op de Scheveningse Boulevard. De dag eindigt voor mij (evenals voor iedereen) om 22.30 uur en terwijl de autobus vertrekt met alle Amsterdamse castleden, stap ik in mijn 'voiture' richting 'Anvers'. Belgium, here I come! Om 1.30 uur in bed en geen uitslapen morgen (wat heb ik spijt van het ochtendlijke uitslapen, dat ik heb gemist).

Zaterdag

Ik pik om 10 uur Hannah op bij haar mama thuis en we zijn veel te vroeg in Nederland, dus maken we een ommetje langs het appartement. Hannah kijkt er even naar een stukje van "The Making of..." dat ik heb kunnen opnemen op de herstelde videorecorder, terwijl ik wat huishoudelijke dingen doe (twee plekken om te wonen vergt wel wat organisatietalent, heb ik ondervonden). Deze dag is 'licht' gepland voor ons duo (Pumba en Timon). We moeten alleen even de voor- en allerlaatste scène technisch door. Dat betekent voor mij: een gevechtsscènetje met een hyena (even over het podium lopen) en de finale (even erbij komen staan, wanneer Simba tot koning wordt gekroond, en oppassen dat ik niet word omvergelopen door allerlei balletbeesten vooraleer een draaischijfje op te stappen).

Ik ga nadien voor de eerste keer de schmink in met Carol, de Engelse hair & make-up-supervisor. Zij werkt mijn Timonstruikhoofd af als showmodel voor mijn toekomstige schminksters. Mijn groene hoofd steek ik even in de kleedkamer binnen, waar Hannah DVD-films kijkt, als ik tussendoor naar het toilet moet . Marcel had enkele leuke DVD's meegebracht voor 'het kleine zusje van zijn echte vriendin, Nathalie, de SOM-Liesl'. Wie dit niet begrijpt, spijtig, had U maar SOM moeten zien in Antwerpen (waarvan morgen de laatste 2 kansen). Dat was dan een dagtaak van drie uren. Marcel is al lang thuis als wij om 18 uur naar Antwerpen reizen.

Een avondje lekker thuis, samen met Hannah, met een shoarma voor de neus en voor de buis, in een pas-opgewarmde living. Een warm gevoel dat ik al een tijdje heb moeten missen. Morgen ZONdag!

Zondag (7 maart 2004)

Om 10 uur op deze zonnige zondagmorgen, breng ik Hannah naar haar mama, opdat ze vanavond naar de laatste voorstelling van de Antwerpse SOM kan gaan kijken en mee feestvieren, en ik vertrek, met een lekker worstenbrood en nog wat proviand, naar Scheveningen om aldaar te arriveren om 12.45 uur. Ruimschoots op tijd, want de 'calltime' is 14 uur en Hakuna staat op het einde van deel één, dat, volgens plan alleszins, met kostuums zou worden doorlopen tot 18 uur. Ik heb tijd om aan het dagboekschrijven te gaan en krijg van Marcel de weekendbijlage van 'Het Parool' te lezen, waarin een mooi artikel is verschenen over een TLK-repetitie in Focus (waar is de tijd!).

Marcel trekt voor het eerst zijn "skipak met zijbumpers" aan en het zweet gutst over de kleedkamervloer. De kostuums zijn vervaardigd van een 'stevige' stof (bedoeld om een jaar podiumwerk te overleven), jawel: stevig en duurzaam, met andere woorden een portable sauna!! Mijn groene hansopje laat ik nog even aan de kapstok (later geef ik wel es een uitgebreide, gedetailleerde beschrijving van de omkleedpartij die me telkens te wachten staat).
 
De microfoonzenders moeten vanaf nu niet meer worden opgehaald in de zaal aan voortoneel, maar worden voortaan op de kleedkamer persoonlijk gebracht. Het is ook een hele organisatie met 60 personen 'on stage', waarvan ieder een eigen zender heeft. Ook een dure grap als je bedenkt dat de batterijen tweemaal per dag/per voorstelling worden vernieuwd. Om 14.45 uur word ik opgeroepen voor een eerste try-out-make-up van Olga, mijn vaste schminkster. De sessie duurt iets meer dan een uur en zal later uiteindelijk in realtime 'maar' 45 minuten mogen duren. Marion, mijn tweede schminkster tijdens de volgende weken, kijkt toe terwijl ze verder pruiken opmaakt, of zoiets.

De avonduren, zijnde van 19.30 uur tot 22.30 uur, zijn voorbehouden voor een 'Sitzprobe', dit is een droge repetitie met orkest, een soort van repetitie in concertvorm. Alle ouders van de Nala's en Simba's krijgen een rondleiding in de coulissen tot 19.30 uur en vormen achteraf, samen met een heleboel medewerkers (te veel om op te noemen), het publiek tijdens de Sitzprobe. Er heerst een lekker ontspannen sfeertje. Zalig om het voltallig orkest voor de eerste keer de hele show (songs en underscore) te horen performen. De  Hakuna-scène die oorspronkelijk gepland stond om op scène door te nemen, kunnen we dan toch vanavond nog in concertversie brengen... Iedereen vertrekt met een fijn gevoel, bij deze weekafsluiter, op 'weekend'. Want dat is onze maandag...

Achtste Repetitieweek

Maandag

Vrij

Dinsdag (nog 10 dagen)

De week wordt ingezet met mezelf-installeren-op-de-kleedkamer, dat wil zeggen nog wat theaterfoto's die ik vanmorgen heb meegenomen van thuis, naast mijn schminkspiegel plakken en nadien beginnen werken aan de computer om de toi's (gelukskadootjes) te maken voor de première. Wat dat wordt kan ik nu nog niet verklappen, want dit is in afspraak met Marcel.
Marcel heeft buiten nog nieuwe posters voor de kleedkamer ook 'zijn Nathalie' meegebracht. Ik maak voor de eerste keer kennis met de SOM-zus van mijn dochter.

We zouden om 14 uur starten met kostuum-en technische doorloop van 'Sta Paraat', dus dat wordt een eind wachten tot 16.30 uur om voor de eerste keer mijn groene struiken-pruik op het hoofd gespeld te krijgen. Nicole, die mij ontzettend goed helpt bij het omkleden, werkt mij in drie minuten in de pop én kostuum, een recordtijd om te onthouden. En toch mis ik mijn entree op de scène om 17.30 uur, omdat ik mij veel te ver backstage heb genesteld op TWEE krukjes (door combinatie van kostuum en staart kan ik nauwelijks op een normale manier gaan zitten) .

Na een overdonderend applaus vanuit de hele cast en ensemble voor het 'Shadowland' van Tashka, eerste understudy van Nala, die Carolina even vervangt vanwege haar bezeerde teen (het is niet evident om zomaar 'koud' in de bres te springen als understudy, geen echt dankbare taak, die wel veel lof verdient - dit geldt voor alle understudies), doorlopen we tweemaal de Hakuna-scène op 25 minuten en klaar is kees. Etenstijd. Het is wel wennen met pruik en kostuum (twee nieuwe elementen) erbij en voor de tweede keer (de vorige keer is al een week geleden!) de bühne op. Ik heb even een tekst-blanc en ben gewaarschuwd dat ik mij ELKE fractie van seconde moet blijven concentreren.

Na de dinnerbreak is het alweer wachten geblazen, want in de aanvang van deel twee zitten nog drie scènes voor de 'Weem-a-wep'. Om 22 uur kunnen we de scène induiken en halfweg, net voor de watervalscène, worden we onderbroken door enkele technische mankementjes. Na een korte bespreking en op-punt-stellen, denk ik dat we verder repeteren en ben verrast dat het einde repetitie is. Op het podium heb ik geen enkel benul van tijd.

Net op tijd 'thuis' voor de SBS6-uitzending en ik slaap in als een blok, in de daaropvolgende reclameblok.

Woensdag (nog 9 dagen)

De wekker staat op 8 uur, want ik moet de auto nog verplaatsen voor negen uur (vanwege parkeermetertoestanden). Reden dus om wakker te blijven, te ontbijten en te schrijven: niet alleen aan het dagboek, maar ook aan een artikeltje voor het Musicalmagazine van eind mei (voor wie dit dagboek leest: niets nieuws onder de zon).

We starten de repetitie vandaag om 13 uur - we worden altijd minstens een half uur voor aanvangstijd in het theatergebouw verwacht. De technische ploeg is steeds aan het werk op het podium met moeilijke technische decortoestanden (zoals bijvoorbeeld het vliegen van de danskoppels tijdens 'Can you' of het draaiend bewegen van de rots die tegelijk uit de grond tevoorschijn komt), één à twee uren voor de eigenlijke repetities met full cast.

We beginnen de scène waar we gisteren zijn geëindigd, dus de watervalscène, en het gaat behoorlijk vlot. Dit betekent dat we de scène slechts een drietal keren moeten hernemen. Het moeilijkste voor mij is het rennen naar de kelder via de coulissen en het liftje - backstage naar de lift onder het podium - ik moet met de pop ook heel snel een aantal trapjes op en af... dit is een secondenbijter!!

Nadien, voor de rest van de dag (tot 22.30 uur dus) met dinner inbegrepen, gaan we chronologisch verder doorlopen (tot aan de voorlaatste scène van het stuk) en het wordt één van de zwaarste repetitiedagen tot nu toe. Ten eerste doordat Marcel en ik constant stand-by én onstage moeten zijn in dit gedeelte, en ook dankzij het feit dat we voor de eerste maal repeteren met kostuum (mijn groene sauna-hansop) én pruik (die de hele dag in mijn nek schuurt en de haarspeldjes eronder in mijn hoofd doet priemen). Ik troost me met de gedachte dat het wel zal wennen, ooit.
 
Eén noemenswaardig feit nog: tijdens mijn 'sortie' in het donker ('black-out') net voor de 'Can you'-song, loop ik met mijn rechterpoppenhand tegen een lichttoren aan. De hand breekt af van de arm en een geamputeerde Timon moet nog een hele tijd als een soort van Kapitein Haak verder de scène op. Werk aan de winkel dus voor Peter, Ingrid en/of David, de poppendokters, die al heel wat maak-en hersteluren hebben gepresteerd afgelopen weken.

Donderdag (nog 8 dagen)

Een gewone werkdag van 13 uur tot 22.30 uur zou je zeggen, maar ik kom met hoofdpijn uit bed (de vrees om in deze laatste weken ziek te worden, doet mij wel even stressen).

De hoofdpijn speelt mij de hele dag parten, ondanks een aspirientje. De hoofdhelm, die met twee draden verbonden is met de kop van de Timonpop, onder mijn pruik is een kleine marteling.
We gaan een vijftal keren door de 'Apekoolscène' en de 'Confrontatie met Scar-scène', waarbij ook mijn gevecht met hyena's en charleston-dansje. Tot overmaat van ramp loop ik voor een tweede keer op twee dagen mijn rechterhand er af bij een sortie in het donker. Ditmaal stoot ik tegen een zijpoort aan. Ik doe de Finale mee met één linkerhandje.

Na de etensbreak (lekkere goulash) gaan we nog es een aantal keren door dezelfde scènes: dit is dus heel veel wachten, zittend op de krukjes, terwijl poppendokter David de hand probeert te herstellen. Af en toe stap ik toch even uit de pop en in de techniekruimte merk ik dat het UEFA-voetbalavond is. Ik mis nu wel deze momenten lekker thuis. Na een kleine bespreking met regisseur en hoofdrollen, zit de dag erop om 23 uur. Ik ga 'snel' nog even langs de flat om wat wasgoed te halen en de vuilniszakken buiten te zetten. Morgenvroeg en in de namiddag ben ik vrij - en mischien ook wel 's avonds; ik word daarover verwittigd, afwachten dus - en ik profiteer van de gelegenheid om mijn eigen bed nog es te kunnen voelen. Ik zit om 23.45 uur in de auto, richting Antwerpen.

Vrijdag (nog 7 dagen)

De hele voormiddag thuis, het geeft toch een gek gevoel terug in mijn eigen living rond te lopen, je geraakt eraan vervreemd.
Ik haal bij de apotheek een icepack voor mijn geteisterde achillespezen, die ik nog steeds moet blijven verzorgen, en haal bij de post een Nederlands pakketje op. De uitnodiging voor TLK-première kon blijkbaar niet in de brievenbus.

Om 16.30 uur krijg ik een telefoontje om toch iets vroeger naar Nederland af te zakken, om nog eerst geschminkt te worden.
De trip is een goeie test voor de voorstellingenreeks. Ik kan nu 'timen' op hoeveel tijd ik, op dit tijdstip van de dag, de reis kan overbruggen naar de schouwburg (net zoals voor een avondvoorstelling).

Om 18.45 uur ga ik direct naar 'de schmink' bij Olga en Marion, die toekijkt. Het schminken duurt bijna een uur... Net op tijd klaar voor de Hakuna-scène (het eerste deel wordt helemaal doorgenomen vandaag), storm ik de bühne op, de
gieren achterna. Maar deze blijken stuk te zijn en omdat ook de microfoon van Marcel het niet doet, wordt het even wachten.
We vliegen 1 keer door de scène, krijgen notes, doen de scène een tweede maal en klaar is kees. Afschminken. Klaar om 22 uur. Even kletsen in kleedkamer en kantine... en dan naar het eetcafé bij mij om de hoek in Den Haag, omdat ik nog niets gegeten heb. Ik arriveer te laat, de keuken is al dicht. Dan maar in bed met een drietal pannenkoeken.

Zaterdag (nog 6 dagen)

Dit wordt een lange dag alweer. Ik slaap dan ook echt uit tot 11 uur om degelijk uitgerust te zijn. Een snelle hap ontbijt en om 12.30 uur zit ik gereed in de schminkstoel bij Olga. Zij probeert deze schminksessie zo snel mogelijk af te werken en haar eerste recordtijd ligt op circa 40 minuten. In de gangen klinken Afrikaanse gezangen. 'Onze' zuidafrikanen hebben de dagelijkse gewoonte om, als ze even tijd/pauze hebben, bij mekaar te gaan zitten en te 'chanten': een zeer speciaal, aangenaam gevoel om die sfeer te proeven.

Op het programma staat vandaag het hele tweede deel mét - ook voor de eerste keer -  het orkest in de 'bak'. Er wordt gesoundcheckt en het opstarten van acte twee duurt al onmiddellijk meer dan anderhalfuur.

Om 15.30 uur, na een klein breakje, duikt iedereen in de doorloop met make-up, in kostuum, etc... kortom, dit zou een show kunnen zijn. Ik amuseer mij wel terug, omdat ik minder aan de techniek en aangepaste 'blockings' en dergelijke moet denken. Ik begin meer voeling te krijgen met de ruimte en het podium en dat doet deugd . Het stoort mij wel ongelooflijk dat de rechterhand en arm van de pop nog steeds niet functioneert naar mijn zin en mij belemmert in het spel.

Om 17.15 uur dinner. Ik ga, nog groen-geschminkt, naar de kantine omdat ik reuzenhonger heb. Een slecht idee: ik had mij toch beter ontschminkt, want ik krijg wel twintig keer de vraag op mijn bord of mijn eten wel bevalt. Om 19 uur worden we verwacht in de repetitieruimte voor een bespreking (notes) en om 20.45 uur gaan we terug deel twee in. Tweede doorloop vandaag (voor mij: zonder pruik en schmink) voor allen met orkest. Einduur: 22 uur. Nog even een pintje in de kantine en wat kletsen. Ik kijk nog naar 'Idols' op TV in de kantine (alleen maar kijken, want het geluid staat uit; interessant toch, zo'n audities!!) en het is algauw 23.45 uur als ik het gebouw verlaat. Lekker inslapen nu, met de gedachte aan deel één van morgen.

Zondag (14 maart 2004) (nog 5 dagen)

Ik slaap lekker lang uit, kijk televisie (VRT - De Zevende Dag: politiek en uitgebreide debatten over de verschrikkelijke gruweldaden in Madrid), haal mijn laatste bijna-over-datum-micro-hap, bami in pindasaus of zoiets (van de pindasaus ben ik zeker!) uit de koelkast en volg daarna met de auto een verdwaalde zeemeeuw die landuitwaarts vliegt, richting theater.

Vandaag voor de eerste keer met orkest, kostuums, make-up, belichting, etc... dus alles erop en eraan: de eerste acte van de show. Gepland van 16.30 uur tot 18.30 uur, voldoende tijd dus om nog een paar keer te onderbreken desgevallend, mochten er technische moeilijkheden zijn.

Ik moet dus pas aanwezig zijn rond 16 uur en ga de schmink in bij de openingsnoot van Nomvula's 'The Circle of Life'. We testen nu voor het eerst of ik op tijd klaar ben voor de laatste scène van deel één, de Hakuna-scène. Als het goed zit, wordt dit dus een korte werkdag: één uur in de schmink, 5 minuten omkleden, 10 minuten op het podium en dan terug twintg minuten afschminken... Al dat groen van mijn hoofd en nek halen is een hele klus met afschminkspul en natte, hete washandjes en dagcrème. Ik probeer dit zo zorgvuldig mogelijk uit te voeren omdat mijn huid dit een heel jaar moet kunnen doorstaan.

Vanavond is iedereen uitgenodigd door Joop & Janine voor een etentje op een surprise-plek, een leuk initiatief, maar ik besluit om naar Antwerpen te rijden. Ik besef dat dit mijn laatste vrije zondagavond betekent voor een lange tijd. Ik hoor dinsdag wel of het een leuk feestje geworden is...

Derde maand

Negende repetitieweek

Maandag (nog 4 dagen)

Vrij

Dinsdag (nog 3 dagen)

Om 14u20 arriveer ik aan het Circustheater. Op de autosnelweg was het behoorlijk druk, want ik vertrok in Antwerpen om 12 uur met de bedoeling degelijk op tijd te zijn in de kleedkamer om mijn veldbedje, dat ik gisteren gekocht heb, te installeren en uit te testen. Sinds jaar en dag ben ik gewoon om, vóór een optreden of TV-opname, lekker uit te rusten in mijn 'loge' en vermits er in de Circustheaterkleedkamers geen (lig)rustgelegenheid is, heb ik zelf maar mijn kampeerbed meegenomen. Dikke pech dit keer. Er blijkt geen parkeervergunning voor in de theaterbuurt, die mij beloofd was, voorhanden en Marcel steekt een handje toe om mijn spullen het gebouw in te sjouwen. Ik moet namelijk mijn auto op een kwartier lopen van de schouwburg gaan parkeren (één dag, van 10 tot 24 uur, parkeermeter in Scheveningen kost een fortuin in vergelijking met 'bij ons') en ben zodoende nog maar net op tijd om mij bij aanvang van het eerste deel in de schminkstoel neer te vlijen. Het is 15 uur. Olga, mijn make-up-dame, wordt zeer bedreven en schildert in minder dan 25 minuten een struik op mijn gezicht. De kleine Simba van dienst (elke repetitie-doorloop draaft er om beurt één van de zes Simba's over de bühne), is Ansumana vandaag en hij is al behoorlijk getraind.

Vorige repetitie, zondag, hadden we een nieuwe, kleine Simba, die de Hakuna-scène voor de allereerste keer moest spelen met ons en dat gelijk op dat grote podium: een hele klus! Ook voor mij want, buiten het gewone dagelijkse zweet, kwamen er ook nog angstdruppels te voorschijn vanonder mijn pruik, toen er weinig of geen repliek uit het Simba-mondje ontstond. Dat wordt dan " monologisch oplossen"... Ik had wel meelij. We spartelden door de scène, die voor een leek nochtans perfect leek. Alle begin is moeilijk en ik denk wel dat dit leeuwenwelpje met de gouden stem nog zal schitteren (ik hou zijn naam nog even geheim).

Als ik met mijn groene kop ga eten, weet ik alleszins wél welke replieken ik ga te horen krijgen van menig medemens. Ik bespaar ze U, beste lezer. Omdat we een castmeeting hadden en een krappe pauzetijd, van 17.45 uur tot 18.30 uur, wordt mij gevraagd het 'hulkenspul" erop te houden om alleen maar 'geretoucheerd' te worden. Vooraleer we beginnen aan deel twee, om 19 uur gepland, vecht het al te gekruide eten een ongelijke strijd uit met mijn darmen, die verdergezet wordt in het toilet. Aldaar worstel ikzelf ook nog es met mijn harnas. Een heel gedoe!!! Tijdens deel twee valt mijn mic uit in de helft van de weema-wep-scène - gelukkig merk ik er zelf niets van - wij horen op de scène nauwelijks onszelf. Het microfoontje in mijn pruik blijkt weggekropen. Alles aan dit kostuum en aankeding en technische-bediening-van-de-pop is zo delicaat... dat geldt ook voor de hele voorstelling. We hebben vandaag ook al een 'showstop' vanwege een lift die het computermatig niet doet.

Na deel twee worden we met z'n allen voorgesteld aan Michael Curry, de oorspronkelijke poppenontwerper, die voor een paar dagen nog wat komt bijsturen. En dan voor mij: afschmink, omkleden en notes voor de hoofdrollen (van het eerste deel, geen enkele weliswaar voor Pumba en Timon!) in de uppercircle van de zaal. Terwijl dansensemble in de repetitiezaal verder doorgaat met pasjes en dergelijke en ook nog es op de scène het zangensemble 'One By One' repeteert (en zo bijft iedereen ook na zo'n "voorstelling" nog aan de gang tot 22.30 uur), kletsen Marcel, Jerrel, Joanne en ik nog wat bij in de kantine. Ik breng Marcel naar het station en net op tijd voor 'The Making of', schuif ik onderuit in mijn zetel. Ik ben 'ruim' op tijd, want het programma begint een half uur later dan op teletekst (naar gewoonte). Ik vraag mij af waarom. Hallo, noorderbed!

Woensdag (nog 2 dagen)

Ik heb het idee dat de nachten korter worden in de plaats van langer. Ik moet steeds vroeger op de repetitie aanwezig zijn: om 12 uur nu, voor de notes-van-de-regisseur, die gisteren niet aan bod kwamen. Om 13.15 uur zijn we klaar met de notes voor de principals - de anderen, zowel van zang- als dansensemble, hebben natuurlijk altijd andere repetities en notes-sessies en op andere tijdstippen welteverstaan. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn nieuwe bankpasje, dat al 2 weken op mij ligt te wachten, op te halen bij de bank in de stad en steek voor alle zekerheid daarna een pizza achter de kiezen. Om 15 uur de make-up in bij aanvang van deel één (met Giovanni als kleine Simba) en om 16.30 uur gaat het groene spul alweer van mijn gelaat. Nu ja: voor zover dat mogelijk is... ik voorspel bij deze dat ik het komende  jaar met een groene gloed rond mijn hoofd zal rondlopen. Tijdens de dinnertijd probeer ik een gedeelte van de pikante kip te verorberen en ben blij dat ik ook nog boterhammetjes had klaargemaakt. Ik maak een boulevardwandeling in dit eerste prettige lenteweer om met een frisse kop, als een groen ontloken blaadje, onze allereerste 'echte' show in te stappen om 19.30 uur: deel één en deel twee met een pauze van ongeveer twintig minuten. De pauze wordt wel wat langer vanwege nog wat notes voor weet-ik-veel-wie ; opnieuw een showstop door een liftprobleem en het regelen van het groeten, dat meer dan een half uur in beslag neemt. Het is gauw 23.30 uur, tijd om af te schminken en om te kleden. Ik hoor om 23.20 uur in de wandelgangen dat de bus zo vertrekt richting Amsterdam - die had ik dus nooit gehaald.  Ik ben klaar om 00.15 uur en sta voor een gesloten bar in de kantine. Het gebouw is, buiten enkele nabesprekende technici, geheel verlaten. Een wandeling van een kwartier naar mijn auto. Om 00.45 uur - ik vind op dit nachtelijk uur nauwelijks een parkeerplaats in de nabijheid van mijn woonst - kruip ik met een desolaat gevoel in bed. Niet alles is rozengeur. De maneschijn houdt mij maar even wakker, ik ben behoorlijk moe.
 
Donderdag (nog 1 dag)

Om 12 uur zouden we notes krijgen, of toch niet, pas om 13 uur (dat heb je natuurlijk als verschillende mensen aan de schema's werken en mededelingen doen... in mekaars vaarwater zitten dus). Marcel en ik kunnen nog een halfuurtje wat bijpraten in de kleedkamer. De notes van de dagen voordien worden doorgenomen, voor zover het kan, want het zijn er heel wat, omdat elk speldetail wordt gecontroleerd. Van 14 uur tot 15 uur komt Michael Curry, de ontwerper van de poppen en naaste medewerker van Julie Taymor, met een boel zeer nuttige tips, doch deze zijn zo algemeen dat ze mij dusdanig van streek brengen tijdens de volgende doorloop doordat ik terug heel technisch begin te denken (voor deze run-through van deel één moet ik gelukkig niet in de schmink). Resultaat: ik heb een 'blanc' zowaar. Gevolg: met een ontevreden gevoel ga ik naar de avond-"voorstelling", jawel: een publiek van medewerkers van het voorgebouw en vrienden (die ook voordien het restaurant mochten testen) zit voor ons klaar in de buitencirkel van de zaal (het 'auditorium' is nog steeds gevuld met computerfanaten). We beginnen deze doorloop met twintig minuten vertraging. Ik hou me vrij rustig, ook na de zoveelste stoofschotel, en ik constateer dat ik al een aardig ritueel heb ontwikkeld.

Als ik om 19.30 uur even een wandelingetje maak in de buurt van het gebouw, krijg ik enkele verraste blikken van muzikanten die de artiesteningang binnen lopen. Ik wou toch even langs buiten de vernieuwde hall bekijken. Om 19.45 uur als opwarmer nog inzingen met Vincent, de Simba-kid, en Marcel. Vincent levert deze avond uitstekend tegenspel!!!

Ik had beloofd nog wat uitleg te geven over de verschillende stappen van het in-make-up-gaan en omkleden. Vooreerst wordt mijn haar ingekapseld in een twintigtal haarspelden. Dan komt het kousje eroverheen. De schminklaag wordt aangebracht (modekleur is groen). Ik zit in T-shirt en een wielrennersbroek - met kleefband op de recherdij - in de schminkstoel. Tijdens 'Wait to be King' ga ik naar de kleedkamer voor mijn harnas, de microfoonband, handschoenen en rechterarmsteun (om op de rechterdij te bevestigen). Terug in de make-up-room komt de mic op de kous, hierover wordt de helm vastgeschroefd rondom mijn voorhoofd en dan gaat de pruik over dit alles. Na 'The stampede' ga ik backstage op mijn eigenste plekje in kostuum (de staart is in het groene hansopje verwerkt) en pop, uitstekend geholpen door Nicole.

Dit eerste contact met publiek geeft mij een goed gevoel. De lach klinkt nochtans ver in de zaal, maar de respons van de paar honderd mensen, die aanwezig zijn, is geruststellend . De pauze is snel voorbij en het tweede deel gaat lekker. Nog wel wat fouten qua timing (door de reacties in publiek) uiteraard... uiteindelijk is het een try-out met allereerste reacties. De eindreactie mocht er alleszins wezen: onze eerste staande ovatie (ook vanachter de computers krijgen we een staand applausje). Een iets minder lange afschmink dan gisteren, doet mij toch nog om 23.45 uur in de kantine arriveren. Nog wat blijven kletsen met de dames van de receptie. Een kwartier lopen naar mijn auto en een parkeerplaats zoeken in mijn Haagse buurt en ik vind dat ik behoorlijk laat 'thuis' ben. Omdat het adrenalinegehalte toch nog te hoog is, slaap ik niet zo dadelijk in. Een lange dag!

Vrijdag  -  19 maart 2004  -  Dag van de Eerste Preview

Ik ga 's morgens extra eten kopen, want vanavond komt Hannah kijken. In de toekomst ga ik proberen 'warm' te eten op de middag, dan hoef ik voor de voorstelling slechts een boterhammetje. Van 12.30 uur tot 13.00 uur een sessie met de poppen en met Michael Curry voor Marcel en mij: interessante tips en positieve reacties over het spel van gisteren steken een hart onder de riem. Hij vindt ons werk blijkbaar heel leuk. Notes nadien tot 14 uur in groep... Er zijn weinig persoonlijke opmerkingen van Steven. Doorloop van deel twee kan zonder schmink noch pruik. Het wordt een doorloop "easy on": is altijd leuk! Het enige wat helemaal in de soep draait, is mijn charlestonnummertje. Die tiara in 'no time', al lopend, op de poppenkop zetten, is geen sinecure en soms begint Maurice, de dirigent, iets te vroeg met de intro, zodat ik nog niet klaar ben om beginnen te dansen. Ik hoop dat ik niet te moe ben voor vanavond.

Ik heb redelijk rustig in mijn kleedkamer gegeten (een licht russisch eitje omdat ik schrik heb van overbelasting van de maag als ik moet bewegen). Ik krijg een aantal sms'jes met toi's. Ook van Hannah, die komt kijken met haar mama en vriend. Zij berichten om 19 uur, terwijl ik nog lig te rusten, dat ze gearriveerd zijn en de kaarten hebbben afgehaald. Je voelt in de wandelgangen dat iedereen nogal nerveus op de tippen van de tenen rondloopt, daarom heb ik mij teruggetrokken in onze kleedkamer. Ik krijg wel regelmatig bezoek oa. van Steven, de regisseur, met nog een tip die hij vergeten te geven was. Ook  Robin, swing voor Mark ,de danser, komt even binnenwippen, om de scène van 'Onder de sterren' nog eens door te praten. En nog enkele toi-mensen...

We starten een kwartier te laat. Problemen waarschijnlijk om alle toeschouwers voor de eerste keer degelijk op te vangen in de verbouwde zaal, die tot de nok gevuld is. De publieksreacties zijn luidruchtiger en grootser dan ik had verwacht. Het lijkt af en toe wel een voetbalsupporterspubliek (ach ja, waarom niet... toch leuk voor die eerste keer). En dat terwijl ikzelf eerder geschminkt ben als hooligan van de Ierse nationale ploeg (gisteren was het trouwens St Patrick's Day, zo vertelde Carole by the way).

Na de afschmink, die steeds sneller gaat al, ga ik met Marcel naar de hall die behoorlijk gevuld lijkt met heel veel Nederlanders. Ik krijg een Hollands pintje in de hand geduwd en ga op zoek naar Hannah, na her en der wat felicitaties van mensen, die mij toch blijken te herkennen hier in het Hoge Noorden, te hebben ontvangen. Dan een babbel (iets in de zin van 'The Lion King', een musical die in Scheveningen te zien is...) nog een wit wijntje en een "hoe-kan-t-anders" bitterbal. Met Hannah nog even langs de AU om het schema van morgen te checken en om 1.30 uur liggen we in bed. "De kop is eraf" zeggen ze 'bij ons'...

Zaterdag

's Morgens weer voor negen uur de auto verplaatsen. Hannah en ik kijken samen TV: animatiefilmpjes op Ketnet enzo. Van 15 uur tot 17 uur hebben de hoofdrollen notes in de Sondheimroom van het Circustheater. Sinds een paar dagen voel ik dat een verkoudheid mij parten speelt op de stembanden en als je de vermoeidheid als surplus er gratis bijkrijgt, dan stap je op een dag uit je bed met een geluid van een kraai dat uit de keel komt. Dit is zo'n dag. Mijn eerste woord in het vergaderzaaltje ("hello") doet iedereen angstig in mijn richting kijken. De meest angstige blik ontwaar ik bij ons aller regisseur Steven. Ik word prompt naar de NKO-arts , Marco, gestuurd, die toevallig in het gebouw aanwezig is. De stembanden blijken gezwollen en rozig - doch momenteel geen al te groot probleem voor de show. Advies: veel drinken en zoveel mogelijk proberen te rusten, volgende week een check-up.

Na de notes ga ik met Hannah een fastfood-resto binnen . We wandelen door de winkelpromenade in de theaterbuurt en kopen voor Marcel een snoepjeszakje omdat hij weer zo lief was een DVD voor Hannah mee te brengen.

Tijdens deel 1 van preview 2 kijkt Hannah dus in de kleedkamer naar een andere musical, Oliver, en gaat na de pauze met Herma, een kinderbegeleidster, op bezoek in de kinderkleedkamer. Deze preview heeft ditmaal een 'echt' publiek (volledig betalend, niet uitsluitend fans) in vergelijking met gisteren. We zijn gewaarschuwd. De reacties tijdens de show blijken minder uitbundig dan gister, maar zeer oprecht. Naar mijn gevoel loopt de voorstelling ook beter zo. Ik probeer in kleine dingetjes (timing en bewegingetjes) toch nog wat uit te testen; ben ik ook van plan te doen tot aan de première. We krijgen te horen van het creatieve team dat het een goeie show was. Om 23.52 uur stipt vertrekken Hannah en ik naar Antwerpen. Hannah slaapt in de auto als een roos en moet om 1.35 uur even terug ontwaken om in bed te kruipen. Ik voel mij een vermoeide wereldreiziger, die op de tijdspanne van één avond van de jungle in Afrika naar Den Haag en ook nog eens naar Belgenland trekt...

Zondag

Ik breng Hannah weg om 11.30 uur en ga repeteren aan de Hakuna-scène met Vincent en 'het nieuwe-je-weet-wel-Simbaatje' van 14 uur tot 15 uur. We doorlopen een aantal keren de scène op het podium met keyboardbegeleiding en microfoon, dus zonder kostuum en pop. Dit werkt wel even verfrissend om puur als acteur 'ons ding' te kunnen doen (heimelijk heb ik al ooit gedroomd om Timon 'als acteur pur sang' te kunnen spelen, ach ja (zucht)!). Nadien is het wachen op Steven, die nog heel wat om zijn hoofd heeft, om notes te krijgen. We wachten ongeveer een uur... dan notes en verdere routine: eten, wandelen, rusten, schmink, omkleden, inzingen, etc... De voorstelling verloopt niet geheel vlekkeloos rondom mij. Vooraleer wij (het reeds allerbekende duo!) onder de sterrenhemel gaan zitten, gaat 'de jungle' de lucht niet in en valt, net op het moment dat ik  (met mijn alterego) naar de sterren kijk, het kleine Timon-popje bijna op MIJN hoofd en net voor mijn poppenvoeten. Nadien valt dan ook backstage nog een vijsje uit de (reeds geteisterde rechter-) poppenhand. Alle 'hands' aan dek!

Om 23.55 uur zit ik in de auto en beluister een regionale zender, Radio West, die net voor de grens overschakelt op Radio Donna (niet automatisch, ik help een 'handje'). Ik ben weer thuis!

Wim Dewijngaert 30/03/2004

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren