Tiende Repetitieweek

Eerste Try-outweek (nog 11 previews voor de première)

Maandag, 22/3/2004

Vrij

(Evenement van de dag, of alleszins iets wat mij degelijk bezighoudt - ik wil niet overdrijven: ik merk dat ik mijn bankpasje, dat ik nog niet gebruikt heb, kwijt ben, omdat er een gat in mijn broekzak zit. Denk ik - alleen van dat gat ben ik zeker, begijp je? - 'verstade?'!)

Dinsdag, 23/3/2004  (nog 11 previews)

Vertrekken in Antwerpen om 14 uur, om in Scheveningen aan te komen op de repetitie, c.q. notes om 16 uur is niet leuk voor de zenuwen als een onvoorziene file opduikt. Het valt mee en ben net op tijd (ik wou dat ik bij de lotto ook zoveel geluk had!).

Ik loop alweer een kwartier van mijn parkeerplaats naar mijn 'werkgever' (eerlijk gezegd, dit heb ik in geen jaren - ik sta al 24 jaar in dit vak - meegemaakt, namelijk dat ik geen parkeerplaats heb in de buurt  waar ik werk. Is dit Nederland???).

De notes die in groepsverband aan de principals worden gegeven, nemen ongeveer iets meer dan een uur in beslag. 'Twee persoonlijke' notes krijg ik in 30 seconden meegedeeld.

De voorstelling (preview 4) krijgt 'ons' inziens een 'sloom' publiek. Iets wat 'we' konstateren als 'we' in de coulissen staan. Ik heb met Laus (Zazu) af en toe een 'update' over de publieke reacties, telkens na zijn eerste scènes wanneer zijn bezweet aangezicht wordt bijgewerkt: altijd een interessant gegeven tijdens dit specifiek moment dat ik koester. Stukje dialoog: 'Ligt het aan ons of is dit typisch dinsdag?' De toekomst zal het uitwijzen. Ik amuseer mij met deze backstage-filosofie.

Na de show sta ik werkelijk 7 minuten te wachten opdat iemand mij verlost uit de pop. Niet leuk, als je weet dat je nog 30 minuten afschmink voor de boeg hebt, en iedereen ondertussen al lang huiswaarts is. Een communicatieprobleem, zo blijkt.

Het applaus is, en blijft, evenals de show GRANDIOOS! Ik vind nog steeds (met mijn bescheiden mening, na een twintigtal musicals her en der in de wereld gezien te hebben in de laatste 20 jaar) terecht dat dit 's werelds grootste is (en ik weet van het bestaan van 'Aida's', 'Mamma Mia's', 'Sound of Music's', 'Phantoms', etc, etc,...  (heel gevaarlijk zo'n statement, weet ik, en dan ook nog die etcetera's... maar toch!)

Ik mis de laatste 'The Making of...' van de reeks niet, omdat ik nu overdag de reportage heb kunnen programmeren op de appartement-videorecorder.

Woensdag, 24/3/2004 (nog 10 previews)

Ongelooflijk lang, heerlijk uitslapen sinds tijden, want ik moet pas in het theater zijn voor de show om 19 uur. Ik kijk rustig naar heel veel TV-rommel en profiteer ervan om lekker niets te doen .

Overdag worden namelijk opnames gemaakt voor TLK-commercials en een heleboel van de hoofdrollen worden in vol ornaat verwacht voor kleine scènetjes. De Timon & Pumbaa-scènetjes werden reeds geregistreerd tijdens één van de afgelopen previews. Vanavond wordt, buiten een captatie met vier camera's, ook nog een geluidsopname gemaakt, die eventueel kan gebruikt worden voor de CD.

Ik probeer mijn 'verloren' bankpas te blokkeren, maar mijn prepaid  mobile-toestanden beslissen er anders over. Het gesprek met de bank wordt bruusk afgebroken vanwege 0 Euro beltegoed. Ik ben echt niet gewend om zo te bellen. Werkelijk alles blijkt mij de laatste tijd tegen te vallen. Nu ja, alles?!

De voorstelling loopt vlot voor mij, zonder noemenswaardige 'accidenten'.
Alleen blijf ik me zorgen maken over mijn - naar mjn gevoel krassende - stem. Geen kat in het publiek die er iets van merkt, vermoed ik.  Ook dat tiara-gedoe voor het charlestonnummer, begint mij de keel uit te hangen. Het lukt mij niet om telkens weer die diadeem - op de luttele seconden die ik heb - al lopend naar mijn gemillimeterde plek met een lichtspot die recht in mijn ogen priemt op de poppenkop vast te prikken vooraleer de eerste noten van 'de song' weerklinken. Dit wordt echt mijn probleemmoment.

Nog dit over het eerste deel : Jason als kleine Simba is super! Het midweek-publiek lijkt mij beter te reageren dan gisteren, maar nog redelijk 'soft' (we zijn, qua reacties, verwend geweest op 19 maart, vrees ik). Misschien wordt dit wel 'de norm'. Afwachten! Ik denk wel dat men geniet. Dat is duidelijk te merken aan het uitbundige eindapplaus en de stralende gezichten van de mensen op de eerste drie rijen (verder dan die afstand kan ik niemand onderscheiden tijdens het groeten).

Een degelijke show vanavond, volgens mij, en volgens anderen... het groeit. En niet alleen 'de liefde', die is er al.. . van iedereen...  zeker weten... Te weten dat de hele club met een ongelooflijke, tomeloze inzet ook overdag blijft repeteren, 

De bus vertrekt met de Amsterdamse castleden en ensemble om 23.30 uur, op het moment dat ik met mijn ontschminken begin, bijgevolg heb ik nooit de kans om even bij te kletsen met hen. Zeer spijtig! Ik wou graag naar Antwerpen, maar moet om 13 uur aanwezig zijn voor een uurtje repetitie van de watervalscène. Ik hou mij dus maar bezig met dagboekschrijven tot in de nachtelijke uren, het blijft moeilijk om na de voorstelling direct het bed in te duiken, hoewel ik de rust kan gebruiken.

Donderdag, 25/3/2004  (nog 9 previews)

Ik verplaats mijn auto en kruip enkele uurtjes achter de computer om mijn eigen website te bewerken met scrollbars en fotovergrotingen. Na mijn dagelijkse, broodnodige douche, waarbij het water met een groene tint wegvloeit, vertrek ik onmiddellijk naar het theater, want om 13 uur ga ik in de pop om de watervalscène een aantal keer door te nemen met de swing-dansers die vanavond hun vuurdoop krijgen. Het is tijdens deze previewperiode zo, dat we regelmatig met andere ensemblemensen het podium opgaan. Dus het blijft spannend.

Steven geeft tussendoor nog nieuwe regiedingetjes, zodat ik straks weer wat kan uitproberen voor een ander publiek. Het blijft spannend ook voor mij, jawel! Om 15.30 uur geeft Jan-Eric, de resident director (hij blijft de regie-aanwijzingen nauwlettend opvolgen het komende jaar om de kwaliteit van de show te bewaren als het Amerikaanse team vertrokken is), de notes van Steven door, in de hall van het voorgebouw, waar ook nog flink gewerkt wordt door schoonmaakpersoneel en dergelijke. Er staat al een rij gegadigden aan de kassa aan te schuiven, zie ik. Om 15.35 uur ben ik vrij (dagboekschrijven dus) tot 19.30 uur. Dagelijks werken ensemble, swings, kleine Nala's en Simba's overdag door op de scène en in de repetitieruimtes, dat is vandaag niet anders.  Ook de zaal moet terug opgeruimd worden. Elke dag worden overdag de computertafels voor licht, klank en decor in de zaal geplaatst om 's avonds alweer plaats te ruimen voor het publiek. En zo blijft iedereen aan de gang!

Over het eten kan ik kort zijn: uitgedroogde blinde vinken zijn niet lekker; misschien wel, als ze konden zien?
 
De reacties van het fijne publiek van vanavond zijn leuk en doen deugd, toch gek hoe het elke avond kan verschillen. Mijn stembanden worden door de dokter net voor de voorstelling nog gecontroleerd en blijken nog meer gezwollen dan tijdens het vorig onderzoek. Ik krijg onmiddellijk daarna van het productiekantoor een 'nevelmachine' in de kleedkamer. Dit is een soort van stoommachine-met-mondstuk, waarbij een nevel van natriumchloride (zoutoplossing) zich op de stembanden nestelt en deze vochtig houdt tijdens de show. Ik heb het idee dat het helpt.

Tijdens de pauze merk ik dat de conciërge naar UEFA-cup-voetbal zit te kijken, ik wou dat ik voor een uur van job kon ruilen.

De regie/spelwijzigingen, die vandaag werden gegeven, werken niet allemaal, dus het blijft zoeken naar verbeteringen tijdens de komende previews (dit gaat echt om piepkleine timingen, vondsten, bewegingen om alles scherper proberen te krijgen). Het afschminken-en-omkleden gaat al iets vlotter en duurt een klein half uur (tot 23.40 uur dus). Ik denk niet dat dit nog sneller kan, tenzij ik met groene oren wil gaan slapen. Ik drink mijn dagelijks gerstennat in de kantine en ben thuis om 1 uur.

Vrijdag, 26/3/2004  (nog 8 previews)

Ik stap 's morgens niet al te goed geluimd uit de douche. Mijn stem, die ik uittest onder de waterstralen, produceert een sputterend geluid, zoals we dat kennen van startende motors in de vrieskou. Zo dadelijk, om 10 uur, word ik van het theatergebouw naar Hilversum gevoerd om met Marcel, die onderweg wordt opgepikt, onze zangdeelname aan de TLK-CD uit te voeren. De CD-opname had op geen slechter moment - dat nu vereeuwigd wordt- kunnen vallen. Ik voel mij hulpeloos met zulk stemgeluid. Maar ja, de productiemensen die ons door de opnamesessie loodsen zijn best tevreden met het resultaat (in een klankstudio kan veel 'opgelost' worden). Ik ben benieuwd naar de uiteindelijke mix (het koor en de kleine en grote Simba waren namelijk nog niet opgenomen).

De opname duurt welgeteld twee uren voor de twee songs, 'Hakuna Matata' en 'Voel je hoe de Liefde groeit'. Om 16 uur zijn we terug in Scheveningen en ik kruip (na een stoomsessie van 10 minuten) voor een paar uurtjes in mijn veldbed. Ik probeer zoveel mogelijk te rusten en te zwijgen.

Voor de voorstelling eet ik een lekker (!!!) broodje ham en tijdens de gewone routine die ik elke dag doorloop voor de voorstelling (omkleden; tanden poetsen; fysical warm-up; allen verzamelen als team in 'een cirkel' in de repetitiezaal om 19.50 uur voor het startschot; inzingen met de kleine Simba; schminken; verder omkleden; 'toilet 'zeker niet vergeten, want van zodra in het kostuum, wordt dit een probleem) komt er nog een 'keelstoompje' bij.

De kleine Simba van dienst is de 'nieuwe' (degene die pas vanaf de theaterrepetities de groep vervoegde) en heet Revano. Het gaat zeer vlot met dit welpje. Minder vlot loopt het samenspel met de zaal. Alhoewel het eindapplaus geweldig is, vind ik de reacties tijdens de show aan de lauwe kant... Misschien waren het 'stille genieters' probeer ik mezelf te troosten. Ik constateer dat er tot nog toe al ongeveer 10.000 toeschouwers moeten gepasseerd zijn op deze eerste try-out-week. Heel leuk om te spelen voor zo'n volle zalen.

En dan die afschmink: ik sta naar gewoonte schaars gekleed, in mijn onderbroek dus, met mijn groene kop aan de wastafel, als er op de deur wordt geklopt en ik een automatische 'ja' uit mijn keel wurm.  Ik vermoed de verschijning van een kleedster, die wasgoed komt ophalen aan de kleedkamerdeur of verwacht een beschaafde Marcel, die altijd voor mij klaar is met zijn wit-bordeaux spul eraf te halen in de schminkruimte. Maar nee. Het is Margreet, de producente (de juiste titel weet ik niet), die behoedzaam haar hoofd om de deur binnensteekt en vervolgens binnentrippelt op de hielen gevolgd door een zekere meneer Joop Van den Ende. Het is altijd leuk om complimenten te krijgen van je baas, maar zo in mijn slipje, met een groene kop, die niet de kans heeft om rood te kleuren, groenbesmeurde washandjes in de hand - ik kan nu toch moeilijk handje-schudden - met een lopende waterkraan als underscore - ik vergeet deze zelfs, verbouwereerd door de situatie, dicht te draaien - het zou een mooie komische scène kunnen zijn. Ik spaar deze keer mijn stem niet na de lovende woorden en breng zelf zes gedoseerde woorden uit: 'dank U wel voor de complimenten'. En eigenlijk ben ik het dankbaarste voor het gebaar, het schouderklopje (gelukkig dat hij dat niet letterlijk deed, want daar krijg je groene vingers van!), dat ik meermaals, in het verleden, bij andere werkgevers in België miste: leuk en attent.

Ik breng na de show Marcel, die net voordien met zijn halfnaakte lijf ook zijn tevreden baas tegen het lijf was gelopen, naar het station en ga voor de verandering - het is al een tijdje geleden -  naar mijn 'stamkroegje'. Om 1.10 uur en na 3 'vazen' wordt de bar gesloten. Het café zit eivol op deze vrijdagavond en het publiek stroomt ook hier buiten. Ik ben nog te 'vif' om in te dutten en tegen alle dieetregels in, eet ik nog een micro-stamppot. Geeuw ! 

Zaterdag, 27/3/2004 (nog 7 previews)

Ik open mijn ogen en kijk naar de wekker. Het is 8.30 uur. Een soort van ingebouwde klok weet dat ik mijn auto moet verplaatsen. Het starten van de motor lukt evengoed als het opstarten van mijn stem, die sputtert als gisteren. Niet zo goed dus. Het is een zonnige, maar zeer frisse lentedag. Ik zwijg (met wie zou ik trouwens praten, alleen op mijn appartementje?) en spaar mijn stembanden voor 16 uur. Ik doe het rustig aan: ontbijten, douchen met groene strepen tussen de tenen, TV-niksen, en dies meer.

Van 16 uur tot 17 uur repetities: 'verschillende momenten' staan op 't programma... Dat blijkt alleen mijn tiara te zijn voor het charlestonmoment. We krijgen ook nog notes. In mijn geval: niets... dus een half uur luisteren naar wat anderen moeten bijstellen in de voorstelling.

Om 19 uur eet ik voor alle veiligheid een 'sober broodje' en dat bevalt me. Ik blijf stomen voor de stem. Ik doe twee sessies voor de voorstelling en één tiijdens de pauze. Marion, mijn tweede schminkster, doet haar uiterste best om mij op een recordtijd klaar te krijgen (het is pas de tweede keer dat ze mij schminkt) en dat lukt haar op 't nippertje. De voorstelling loopt lekker vlot voor Pumba en Timon vind ikzelf, maar het publiek (of moet ik zeggen: 'de toeschouwers', in dit geval) reageert zeer flauw in den beginne. Ik heb de indruk dat ze moeten gewoon worden aan het vlaamse taalgegeven. Alleen bepaalde jokes op een welbepaald niveau, krijgen kans op slagen. Simbatje van de dag is Giovanni, die een week geleden op 19 maart debuteerde voor publiek. lk heb de indruk dat hij zich flink amuseert.

Ik ben op mijn plekje in Den Haag om 1.10 uur. Dixit: 2.10 uur, want ik heb de klok veiligheidshalve al op zomeruur gezet in de auto en in de slaapkamer. Het zal vroeg dag zijn. Een matinee en avondvoorstelling morgen, voor de eerste keer een duosprong. Ik zal moeten opletten voor de stembandjes, als ik spring!

Zondag, 28/3/2004  (nog 6 previews)

Dag van onze eerste matinee én avondvoorstelling. Om 12 uur wordt iedereen (cast en ensemble) in theater verwacht voor de matinee van 14 uur. Ik hang in de kleedkamer even aan de stoommachine; ik eet een broodje met krabsla in de kantine. Ik ontmoet tijdens mijn gewone routinedingetjes Marcel, die met zijn eigen fitnessprogramma is begonnen in de kelders van de schouwburg, waar een nieuwe fitnessroom ter onzer beschikking staat. Ik overweeg om pas na de première terug aan mijn 'body' te gaan 'builden', vanwege 'te vermoeiend' op dit moment. Ik wil nu mezelf vooral op de voorstellingen concentreren en voel mezelf voldoende 'in shape'; ik heb angst om niet genoeg te rusten en overgetraind te raken.

Net voor de matinee maak ik een wandelingetje langs het gebouw en omliggende straten en merk dat het publiek dat toestroomt, deze namiddag voor een groot deel uit een jeugdig publiek zal bestaan.  De reacties zijn dan ook leuk en aangenaam, verschillend tegenover gisteren. De show is spannend, in die zin dat er minstens zes understudies en swings van het ensemble voor de eerste  keer op de scène staan. Ze moeten bewijzen dat ze klaar zijn om ten allen tijde in te springen. De schminksters hebben allen een verschillende route om te volgen, en zijn zodoende telkens in de weer om alle verschillende personages te leren schminken. Deze namiddag volgt Jolanda elke schminkstap van Olga, mijn vaste schminkster en hoofd van de afdeling. Ik word tussen de scènes door heel goed verzorgd door schmink- en kostuummmensen; zij zorgen voor watervoorziening (ik zou anders gewoon 'helemaal' uitdrogen - niet alleen mijn vermoeide stem) en krukjes om op te zitten. Kleine Simba van de middag is Segun. Het is ontroerend - en terecht - hoe de kids telkens weer na de voorsteling een ongelooflijk eindapplaus in ontvangst mogen nemen (en dat ook graag doen!!).

Tussen de voorstellingen (van 17.30 uur tot ongeveer 19 uur) maak ik van de gelegenheid gebruik - na een supersnelle afschmink - om een pizza te gaan eten en een ijsje te kopen op de zeeboulevard. Het is een fris, maar zonnig weer en draag mijn winterpet om mijn stembanden langs alle kanten te beschermen. Heel wat wandelaars op de zeedijk bekijken me als een 'alien'. Ik loop Gitty en Yukiko van het ensemble tegen 't lijf, ook zij schrikken, toevallig ook met een ijsje in de hand.

De avondvoorstelling verloopt vlot met een enthousiast publiek. In deze show zijn slechts twee vervangingen. Tijdens de pauzes wordt mijn keel bestoomd. Kleine Simba wordt uitstekend bezet door Revano, die al, als een ouwe rot, Timon en Pumba schalks aankijkt, terwijl hij voor dood moet liggen tijdens de eerste ontmoeting van het trio. Excuseer dat ik weinig te melden heb over de kleine Nala's, maar hierover kan ik weinig  vertellen omdat ik ook tijdens de show, door mijn rol, met hen weinig of geen contact heb.

Ik vertrek met Marcel als gezel naar Antwerpen. Doch onderweg, na vijf minuten rijden, gooi ik hem op het perron van Den-Haag-Centraal eruit. Na anderhalfuur ben ik in mijn thuisland. Home, Sweet Home. Oh lovely Monday!!

PS. Ik hoop dat mijn stembanden tijdens de volgende rit niet begeven en hersteld raken. Ik duim voor mezelf.

Maandag, 29/3/2004

Vrij

Dinsdag, 30/3/2004  (nog 4 previews)

Ik vertrek op een mooie lentedag naar Scheveningen om 14.30 uur uit Antwerpen. Degelijk op tijd, want aan de Antwerpse ring zijn sinds kort een heleboel werken aan de gang, die dagelijks vreselijke files opleveren, zo merkte ik reeds vanmorgen. De trip valt mee en om 16.20 uur ben ik in de schouwburg voor de notes van 17 uur. De weinige notes die nu nog gegeven worden - in de repetitiezaal deze keer - worden niet echt meer in groep behandeld, maar individueel voor wie het aanbelangt. Na een kwartier zijn we hiermee klaar.

Op de kleedkamer bespreken Marcel en ik onze strategie over de productie, de distributie en de aanschaf van de toi's voor de 'openingnight', kortom: ' wie krijgt wat, en hoe'... 'we hebbben op donderdag ook nog een vrije dag om dingen te regelen en te kopen', etc... Ik ga tussendoor mijn tien-minuten-nevel-sessie in en Marcel wordt echt een fanatieke fitnesser (hij wil een aantal kilo's kwijt, zegt ie). Ik maak, na de lekker gepeperde shoarma met groentenmix van de vorige dag, mijn dagelijks geplande wandeling langs de boulevard. Heerlijk in de zon op een windstille, late namiddag: leuk toch dat zomeruur. Voor de show verloopt voor mij alles heel routineus. Dit hoef ik dus niet meer te vertellen. Ik ga wel nog even bij de NKO-arts langs, die constateert dat de stembanden genezend zijn... met andere woorden (gelukkig) nog geen medicijnen nemen, waarvoor ik vreesde.

Deze dinsdagvoorstelling (toch even wennen als het al TWEE dagen geleden is!!!) wordt bijgewoond door de originele choreograaf, Garth Fagan, die om 19.50 uur aan iedereen wordt voorgesteld. De eigenlijke voorstelling verloopt prima.

Ik heb echt veel minder stemproblemen. De afgelopen tijd heb ik wel zoveel mogelijk gerust, dat geeft resultaat. Het verhoogt mijn spelplezier om niet steeds op die pijnlijke stembandjes te worden geattenteerd. Het 'lekker los spelen' werkt naar mijn mening duidelijk door op het publiek... dit is tot nu toe de leukste show geweest voor mij. Nadien gaan Marcel, die zich ook uitermate heeft geamuseerd, en ik 'content' de kantine in (na het reeds bekende, uitgebreide ritueel van afschminken en omkleden).

Twee leuke vermeldenswaardige incidenten van de voorstelling. Eén: de vis, die Timon in de bek van Pumba mikt, valt helaas op de grond in het midden van de scène en Timon schopt deze bij zijn volgende repliek net niet in de orkestbak, doch wel temidden de eerste rij van het publiek (ik hoop dat daar geen souvenirsjagers zaten). Twee: Pumba heeft de opdracht gekregen om de clause van 'At your service' (iets wat letterlijk overgenomen was in de vertaling vanuit de Amerikaanse tekst van anno 1997) te vervangen door 'Eén voor allen, allen voor één' (een verwijzing, zo blijkt, naar '3M') en dit probeersel verwekt een degelijke reactie in de zaal. Afwachten wat het morgenavond zal worden.

Ik rijd met mijn wagen door de verlaten straten van Den Haag naar mijn 'étage' om 00.30 uur en ik zie dat in de twee kroegen die ik passeer de barkrukken al op de toog opgestapeld staan... Twintig  minuten rondrijden - een hele tijd een politiewagen volgend, die op zoek lijkt naar nachtelijk gecrimineel - voor een parkeerplek... 'Ik wou dat ik thuis was!' (en dit is 'dubbel' bedoeld, niet ironisch).

Woensdag, 31/3/2004  (nog 3 previews)

Ik slaap goed uit tot 11 uur (heb wel ondertussen - wordt ééntonig zo'n dagboek, niet? - mijn auto verplaatst om 9 uur). Ik schrijf mijn dagboekverslagje van gisteren en ondertussen heb ik een telefonisch interviewtje met een 'De Morgen'-journalist (voor een aankondigingsartikeltje over TLK dat verschijnt op vrijdag of zaterdag aanstaande). Op de middag ga ik eindelijk langs de bank, in de hoop dat daar een nieuw pasje klaarligt. Ijdele hoop: mijn verloren pas is slechts geblokkeerd en er werd blijkbaar geen nieuwe aangevraagd... Wachttijd alweer twee weken. Door dit stomme incidentje kan ik tot op heden al meer dan zeven weken (na aanvraag) geen geld uit de muur halen... dan maar in België tanken! Ik eet in het oude centrum van Den Haag een lekkere, frisse en prijzige tonijnsalade en, via een ommetje langs mijn appartementje om wasgoed en charcuterie op te halen, arriveer iets voor 16 uur in het 'Circus'. Notes tot 17 uur en nadien met z'n allen een meeting met Aubrey, de associate producer, aangaande het komende jaar... het is snel etenstijd... ik heb boterhammetjes klaar, gekoeld in het kleedkamerkoelkastje, maar vergeet ze gewoonweg op te eten.

Evenement van de dag (voor mij): ik krijg een nieuwe T-shirt (dit is letterlijk mijn 'sweat'shirt) om onder het struikkostuum te dragen. De kleur mag U raden... Ik ben dolblij omdat het shirt een rolkraagje heeft en zodoende de toekomst rooskleuriger wordt voor mijn nek (de afgelopen weken kropen reeds kilo's waspoeder in de kragen van mijn hemden; dat behoort nu tot het groene verleden). De show was, wat mezelf betreft, van een mindere kwaliteit dan gisteren, een aantal oneliners worden de mist ingespeeld en ik stoor mij daaraan. Het publiek merkt hier niets van en is 'at the end' dolenthousiast.

Mijn stem, het stokpaardje van dit stokstaartje de laatste dagen, voelt zich duidelijk aan de beterhand... om niet al te veel te dramatiseren (ik besef dat een dagboek gevuld met futilitaire zaken, wel eens ongekende proporties kan aannemen): ik zal (erover) zwijgen, vanaf nu!

Morgen vrij: wat een luxe... ik kijk uit naar het gezellige 'marktje' bij mij in de buurt op het plein. Ik ben van plan om wat te kopen voor de toi's van zondag (in samenspraak mat Marcel uiteraard). Ik hou van het showritme van deze week: vijf shows!!! Zalig! Dit is mijn normale theaterwerkritme!!! Ik geniet ervan... het zal maar van korte duur zijn, vrees ik.

Donderdag, 1/4/2004 

Vrij (en dit is geen grap)

Vrijdag, 2/4/2004  (nog 2 previews)

Ik ben van plan om te vertrekken uit Antwerpen om 12 uur, maar omdat ik onder andere mijn 'première'-kostuum, dat ik gisteren nog naar de droogkuis (voor Nederlanders:'de stomerij') heb gebracht, moet ophalen op het middaguur en nog niet klaar blijkt te zijn, is het uur van vertrek nog redelijk vroeg (12.40 uur) om in het theater de notes te aanhoren om 16 uur. Ik krijg net voor mijn vertrek van Marcel het bericht dat 'we' in De Telegraaf  staan met een rubriekje en foto en ik parkeer mijn auto aan het eerste tankstation dat ik in Nederland tegenkom om de krant te kopen. Uitverkocht! Ik wil in de wagen stappen en schrik...: een lekke band! Ik begin te vrezen dat ik - echt ruimschoots op tijd vertrokken - nog te laat ga arriveren. In mijn recordtijd banden/wielen-verwisselen van ongeveer 15 minuten, is de klus geklaard...

Ik ben om 14.30 uur op mijn flat en heb tijd om mijn 2 kostuumpjes (één voor de première en één voor de 'vernissage' van morgen) rustig uit te pakken en op te hangen en tussendoor nog een tussendoortje te maken. Notes en nog wat repetitie van kleine momentjes die vorige voorstelling foutliepen... en het is 17 uur. Marcel en ik houden ons bezig met de voorbereiding van de toi's en gaan eten. Niet schrikken (ik doe het wel!): het avondeten (witloof  met hesp en kaassaus en een bal gehakt met puree en assortiment groenten) is lekker!! Mijn boterhammetjes hou ik voor na de show. Voor aanvang loop ik nog even langs de dokter op controle ... 'geen vuiltje aan de keel!! ' (of is dit peptalk? ik voel me wel ok!)

Allles verloopt volgens plan - Marion schminkt - en we duiken met z'n allen in de dertiende voorstelling. Het is, naar mijn gevoel,  een eerste deel dat boven de middelmaat uitstijgt. Jason is de kleine Simba en wordt getest om al dan niet de première te mogen spelen. De beslissing van het creatieve team over welk Simbaatje overmorgen, op zondag, in de arena mag stappen, valt vanavond.

Mijn pruik speelt voor het eerst een raar spel met mijn voorhoofd en zit niet echt lekker. Ik ga, langer dan gewoonlijk, in de schminkkamer langs. Tijdens diezelfde pauze ga ik, niet naar gewoonte, door de gang van het productiekantoor op weg naar de kantine.... Had ik beter niet gedaan (het is allesbehalve leuk het volgende te vernemen) ... ontstelde, bedroefde gezichten melden druppelsgewijs aan mekaar dat de 44-jarige vader van Mduduzi, een swingsinger, net is overleden. Na een samenkomst van de hele cast en crew, met één minuut stilte, is het afwachten hoe de hele groep het tweede deel doorspartelt: no business like showbusiness... Mduduzi is niet de enige die een naast familielid verliest tijdens deze TLK-periode. Ook Mamela (verlies van grootmoeder) en Mondli (heengaan van zus) verloren dierbaren de laatste maanden. 'The Circle of life ' is een harde kringloop... zeker als je ver verwijderd bent van familie en vrienden. Hoe raar toch: vreugde en verdriet zitten mekaar op de nek: zondag is het feest!

Na de show hoor ik in de kleedkamer van mijn zuidafrikaanse buren gezangen (een soort van vreugdevolle klaagzangen,) die mij doen verstillen in hart en nieren, van kop tot teen, in het diepste van mijn ziel... een snelle afschmink en naderhand een lekker pintje in de kantine... iedereen leeft verder. Ik slaap niet direct in om 2 uur... het is nochtans stil in Den Haag.

Zaterdag , 3/4/2004 (nog 1 preview)

Ik ben gelukkig op tijd (om 12.30 uur) in het theater. Om 13 uur begint de opening van de Identitiy - tentoonstelling, die in de wandelgangen te bewonderen is, tijdens de hele speelperiode van TLK. De expositie bestaat uit zuidafrikaanse (schilder)kunst. Een heleboel genodigden in de hall . Enkele speeches, te beginnen met de gastvrouw, Janine Van den Ende...
Eén van de genodigden is Julie Taymor, die vanavond de show kritisch komt bekijken, wordt gezegd... uiteindelijk zal ze morgen pas komen opdagen. Om 16 uur ben ik één van de laatste invitees en ik ga 'backstage' om het gebouw te verlaten . Marcel tref ik al aan in onze loge en in zijn trainingsplunje . Hij houdt zich fitnessend en in-het-gebouw-rondhangend bezig tot begin show . We krijgen sinds gisteren gekleurde polsbandjes bij het betreden van de artiestenuitgang (of 'ingang' in dit geval). Uit veiligheidsoverwegingen, zegt men. Dat betekent dat we moeten intekenen om te kunnen intekenen voor aanwezig... ik stel mij de vraag: 'waar eindigt dit... intekenen?'.

De 'staande' receptie is uiterst verzorgd tot in de puntjes. Ik heb met Marcel en Nathalie een paar leuke babbels en ook zij gaan wat rondflaneren. Met ontzettend lekkere hapjes achter de kiezen , in het opgeknapte voorgebouw, voel ik mij kiplekker!! Spijtig dat ik iets te veel moet opletten voor de alcoholica , want ik heb vanavond nog te werken. Als ik dus wil vertrekken, is mijn polsbandje even zoek... zou wat zijn, als ik er niet terug in mocht, straks!! (Marcel denkt dat ik 'mijn kop' nog es zal kwijtspelen - en hij bedoelt dan niet de tumonpoppenkop, die ik ooit tijdens de repetities al es tweemaal van de romp heb gerukt - als ik niet oplet!!)

Ik ga nog shoppen voor onze toi-story, eet een bescheiden boterhammetje op één hoog en vertrek voor de veertiende 'performance' zeewaarts. Een leuke voorstelling, niet meer of minder. Ik hoop dat we morgen dit niveau kunnen houden en met z'n allen niet, al te overmand door de zenuwen en stress, een andere show gaan uitbrengen. Het publiek krijgt zeven op tien. Onze Simba-welp voor de première is gekozen en heet Giovanni. Hij krijgt vanavond zijn avant-première.

Om 00.30 uur verlaat ik de kantine. Morgen THE BIG DAY, naar 't schijnt, of toch maar gewoon onze 'vijftiende'... zo bezie ik dat toch! Ik hoop dat ik kan slapen...

Nacht van zaterdag op zondag

De replieken van de show spoken in nachtmerries door mijn droomhoofd... ik droom dat ik slapend wakker ben en omgekeerd... Een echte pré-première-nacht! En toch ontwaak ik met een gerust gevoel.

Zondag, 4/4/2004!  (premièredag of gewoon onze 'vijftiende')

Om 14 uur in theater zijn... ik ga met de tram en ben er om 13.30 uur. Het polsbandje van de dag is geel (ik had groen gevraagd). Heel veel gedoe... iedereen legt toi's in de kleedkamers. We (cast, crew, ensemble-mensen) botsen in de gangen, met de toi's in de hand, tegen mekaar. Marcel en ik zijn met onze toi-ronde rond om 14.30 uur. Marcel gaat fitnessen. Ik stoom en rust wat. Een al te lekker buffet staat van 15 uur tot 16 uur voor ons klaar in de kantine. Ik probeer 'zuinig' te eten (ik let op voor een overvolle maag) en vergallopeer mezelf aan een delicieuze chocomousse.

Ik maak her en der nog wat foto's. Dat doe ik ook buiten op het plein, tussen het fanvolk, dat toekijkt hoe bekende (die ik amper ken) Nederlanders over de rode loper hun opwachting maken als genodigd TLK-publiek. Het geeft mij een leuk gevoel (als van een kindje dat wil betrapt worden bij iets ondeugends) dat je weet dat je binnen een dik uur voor deze mensen op de bühne je nummertje kan doen...

De voorstelling verloopt voor mij 'technisch' rampzalig. Bij mijn allereerste entree breekt de ijzeren pin, die in mijn linkerschoen aan de linkerpoppenvoet is bevestigd , een tikkeltje door de zool en ik heb het gevoel, tijdens de hele Hakunascène, alsof ik met een linkerschaats een TLK-Holiday-on-Ice-opvoering weggeef. Ik krijg tijdens de pauze andere, nieuwe schoenen ... leuk is anders, als je drie maanden hebt gerepeteerd met éénzelfde schoeisel. In het tweede deel draait, tijdens mijn snelle loop door de kelder, mijn linkerpoppenarm in een knoop... als ik uit de rivier (lees 'podiumlift') kom en de vis naast de bek van Pumba mik en de volgende repliek zelf om zeep help door de vis nog maar eens een keer in het premièrepubliek te schoppen, denk ik allang niet meer aan de nieuwe pantoffels... de wet van Murphy... het is première!! Dit had ik beter alleen maar gedroomd in mijn nachtmerries van vorige nacht... maar alla... Eind goed, al goed... zeker de staande ovatie van een paar (geforceerde) minuten en niemand, zoals meestal, heeft wat gemerkt. No business like showbusiness. Nog een fotoshoot op het podium, terwijl alle gasten al gaan feesten.

Afschminken en omkleden onder opdracht van 45 minuten (terwijl alle gasten al feesten)... het lijkt 'spel zonder grenzen'! Nog een supersnelle hap in de kantine (terwijl alle gasten al lang feesten), want ik arriveer zestig seconden vooraleer we met z'n allen onze grote entree in de hall gaan maken. Een glas champagne meeritsen... fotografen maken kiekjes... nog een fotoshoot voor pers e.d. (terwijl alle gasten hebben gefeest). De nacht wordt lang en geheimvol (ik behou dit gedeelte voor een ander dagboek)... sorry, beste lezers... slaapwel ...

Hier eindigt het dagboek van Marc. Wie de belevenissen van Timon nog verder wil volgen, verwijzen we naar de site http://www.marclauwrys.be, waar op regelmatige basis nog wat anekdotes zullen worden gepost. Marc, we wensen je het allerbeste!

Wim Dewijngaert 08/04/2004

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren