De voorstelling begint veelbelovend met 'The Show Must Go On' uit 'Moulin Rouge'. Alle solisten mogen een regeltje zingen en het orkest kan meteen laten horen wat ze kunnen. Het volgende blok - oude Hollywood-musicals - maakt voorlopig de belofte waar dat deze Musicals in Ahoy' spectaculairder wordt dan zijn voorganger in 2002. Het toneel staat vol tappende artiesten, de videowall toont bijpassende beelden en de podiumbrede projecties maken het plaatje compleet. Om de decadentie van toen extra aan te zetten zijn er zelfs nog 8 meisjes in de kroonluchters gehangen. Wow!

Chantal Janzen (Foto: Roy Beusker)

Maar de voorstelling heeft dan reeds al zijn kruit verschoten. Sterker, er volgen nogal wat dieptepunten. Tussen werken van grote schrijvers als de Berlins, Cole Porter, Cy Coleman, David Zippel, Leonard Bernstein, Stephen Sondheim, John Kander, Fred Ebb, Andrew Lloyd Webber, Richard Rodgers, Oscar Hammerstein II en Lorenz Hart mag ene meneer Bastiaan Ragas zijn eigen geschreven singletje schaamteloos promoten. Aangezien dit onbenullige intermezzootje van dertien uit een dozijn niets met musicals of met film te maken heeft, hoeven er verder gelukkig geen woorden aan deze contractueel vastgelegde egotripperij vuil gemaakt te worden. Ook minder geslaagd: terwijl Elvis Presley diverse muziekfilms heeft gemaakt, is er voor de 'Tribute to Elvis' gekozen voor drie nummers waarbij geen film genoemd kan worden. Knappe keuze. Ragas mocht dit eerbetoon voor zijn rekening nemen, waarmee zijn inhoudelijke bijdrage aan de thema-avond tot nul gereduceerd werd. Een brede opvatting van de thematiek van de avond werd toegepast op het blok gewijd aan 'The Rat Pack', al werd het door Stanley Burleson, Tony Neef en Carlo Boszhard leuk uitgevoerd. Simone Kleinsma, die werkelijk prachtig begon met 'As If We Never Say Goodbye', verknalde het nummer met haar laatste uithaal. Haar 'Goodbye!!' was zó ongepast hard dat hier het gebruik van het grove werkwoord 'verkloten' ruimschoots gerechtvaardigd is.

'Moulin Rouge' (Foto: Roy Beusker)

Gelukkig zijn er ook mooie momenten. De montage van 'Cell Block Tango' uit 'Chicago' (in het programma 'Cachot Tango' genoemd) en 'Jailhouse Rock' uit de gelijknamige film is verrassend. De pauzefinale met nummers uit 'Cabaret', 'Some Like It Hot', 'The Rocky Horror Show' en 'La Cage aux Folles' is een triomf voor Stanley Burleson, in extravagante Schotse outfit. Het blok 'The Waltzing Carousel' met Carlo Boszhard, Joke de Kruijf, Pia Douwes en Nurlaila Karim boeit elke seconde. Later zal Joke de Kruijf nogmaals de show stelen met 'Lucia di Lammermoor' uit 'The Fifth Element'. Rolf Koster en Caselyn Francisco nemen op swingende wijze de film 'Flashdance' voor hun rekening terwijl wereldkampioene paaldansen Denise Mulders iets geinigs met een metalen staaf doet. Chantal Janzen zingt en danst perfect in 'Shakalaka Baby'. Zelfs Tooske Breugem, die van musicalfans heel wat kritiek te verduren krijgt, weet zich in dit concert goed staande te houden. Special Guest Steve Balsamo, die in Londen Jezus speelde in 'Jesus Christ Superstar', bewijst op weergaloze wijze dat de veelgebruikte 'lage noten'-versie van 'Gethsemané' absoluut niet op kan tegen de oorspronkelijke versie van het nummer. Balsamo gooit er zelfs nog wat extra hoge noten in.

Carlo Boszhard (Foto: Roy Beusker)

Zo springt de tweeëneenhalf uur durende show van hoogte- naar dieptepunt en weer terug. Helaas is er niet echt een spetterend, langdurig slotnummer. Het laatste blok is rommelig en als de gehele cast opkomt, zingen ze nogmaals wat uit 'Moulin Rouge' en dan is het afgelopen. Gelukkig is er de - in het programma aangekondigde - toegift: 'Let me entertain you'. Een nummer dat musical- en filmliefhebbers enorm aanspreekt want het is een hit geweest van Robbie Williams! ...? Met dit nummer kan er nog een item worden toegevoegd aan het indrukwekkende rijtje getallen: nog nooit eerder waren er in Ahoy' zoveel decibellen te horen. Grappig dat het uiteindelijk een geluidstechnicus met beroepsdeformatie moet zijn die het publiek echt heel diep weet te raken. Het moet voor velen een openbaring zijn geweest dat voorhoofdholtes afzonderlijk kunnen resoneren.

'The Rat Pack' (Foto: Roy Beusker)

Voor Musicals in Ahoy' 2004 is heel veel uit de kast gehaald, maar het is onbegrijpelijk, misschien zelfs onvergefelijk, dat uit de honderden zo niet duizenden filmmusicals, verfilmde musicals en 'vermusicalde' films die er zijn, niet een meer samenhangende keuze is gemaakt. Mede daardoor haalt de voorstelling het niet bij Musicals in Ahoy' 2002. Ten tijde van die mega-produktie werd beloofd dat zo'n spektakel maar eens in de 4 á 5 jaar plaats zou vinden. Maak die belofte waar en werk tot 2008 aan een programma dat niet leunt op een 6 meter brede geluidstafel, 100 pruiken en 2.500 vierkante meter vloerbedekking.

Marinus de Graaf 04/06/2004

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren