'Joe - de musical' is gebaseerd op de film 'A guy named Joe' waarin Joe Sandidge, een Amerikaanse piloot op een Engelse luchtmachtbasis, tijdens de Tweede Wereldoorlog vluchten boven vijandelijk gebied uitvoert. Zijn vriendin Dorinda ziet liever dat hij vlieginstructeur wordt omdat hij dan minder gevaar loopt. Voordat het zover komt en voordat Joe zijn liefde aan Dorinda kan verklaren, stort Joe's vliegtuig neer en blijft Dorinda alleen achter. Zij grijpt zich vast aan Joe's belofte dat piloten nooit sterven. Joe komt terecht tussen hemel en aarde. De verbindingsofficier, een goed georganiseerd soort engel, geeft hem een taak; hij moet Ted, een nieuwe recruut, leren vliegen. Eenmaal terug op aarde weet Joe enkel nog dat hij ooit piloot was, Dorinda is hij vergeten. Ted wordt na zijn training gestationeerd op de basis waar ook Dorinda werkt. De twee worden verliefd. Joe herinnert zich zijn verleden en realiseert dat hij Dorinda tekort heeft gedaan door teveel van haar te vragen. Hij beseft dat zijn eigenlijke taak is om Dorinda gelukkig maken. Zij klampt zich namelijk nog steeds vast aan Joe en kan daardoor Ted niet in haar leven toelaten. Nadat Ted eenzelfde soort opdracht krijgt als degene die Joe noodlottig werd, besluit Dorinda niet langer toe te kijken. Ze volbrengt zelf de missie, maar de terugtocht verloopt rampzalig. Ze stort neer en komt terecht in Joe's wereld. Hij overtuigt Dorinda ervan dat ze moet kiezen voor de liefde die leeft en tijdens Joe's liefdesverklaring sluit Dorinda Ted in haar armen.

'What's a nice girl like you...' (Foto Eric Goossens)

'Joe - de musical', met muziek van Ad van Dijk en teksten van Koen van Dijk, ging in 1997 in een productie van Joop van den Ende Theaterproducties in première. Toentertijd was het de grootste Nederlandse musical ooit maar het was niet het theaterstuk geworden dat de schrijvers steeds voor ogen hadden gehad. Koen van Dijk kreeg dit jaar bij het Fontys Conservatorium - en dankzij de genereuze medewerking van Joop van den Ende - als regisseur de kans om zijn eigen versie van 'Joe' op het toneel te zetten. Uiteindelijk brachten de studenten een versie op de planken die op circa 8 belangrijke punten afweek van de première in Amsterdam. Een deel van die veranderingen waren al doorgevoerd voor de serie voorstellingen in Den Haag, waarin o.a. 'Ik leef voor jouw lach' werd vervangen door 'Jij houdt niet van mij', 'Al en Joe' een dialoog werd in plaats van een duet, de dans in 'What's a nice girl like you...' flink werd ingekort, Katie andere teksten kreeg in 'Zij aan Zij' en 'Met vallen en opstaan' opnieuw werd gestaged. Ten opzichte van die laatste versie zijn de grootste verschilllen bij 'Joe in concert' dat 'Ik kijk hoe je slaapt' is vervangen door 'Wakker worden als jij slaapt' en dat het op zich prachtige 'Ik kijk niet langer toe' plaats heeft moeten maken voor een nog mooier nummer met dezelfde titel.

'Tussen hemel en aarde' (Foto Eric Goossens)

'Joe' leek altijd te leunen op een flinke portie techniek maar Koen van Dijk heeft in de rol van regisseur bewezen dat het ook met simpele middelen mogelijk is er een prachtige voorstelling van te maken. Dat begon al bij de kleding: de levenden waren allen zwart gekleed en iedereen tussen hemel en aarde was in het wit. De overgang naar onsterfelijkheid werd simpelweg gemaakt door het uittrekken van de zwarte kleding. Dat Joe Dorinda voor haar verjaardag een witte jurk geeft, kreeg hierdoor een extra dimensie. Het is alsof hij haar uitnodigt hem tot in de dood te volgen terwijl hij haar daar later juist van moet zien te weerhouden. De ronkende vliegtuigen werden vervangen door trappen die eruit zien als twee ladders in omgekeerde V-formatie. Toen Van Dijk het publiek de betekenis van de trappen had geleerd, kon hij Ted's vooruitgang laten zien door hem op een steeds grotere trap te laten vliegen. Dat Ted Dorinda's naam in de lucht schrijft, werd overduidelijk doordat het ensemble één van de trappen over het toneel liet buitelen. De vergelijking werd zover doorgetrokken dat op het roodverlichte achterdoek niet de schaduw van een vliegtuig, maar van een trap te zien was.

'Wakker worden als jij slaapt' (Foto Eric Goossens)

Het orkest, dat op het podium gezeten was, bestond ook volledig uit studenten van het Fontys Conservatorium onder leiding van Frank Uyttebroeck. Hij schreef de originele arrangementen voor een 24-koppig orkest en herschreef deze voor een orkest van twaalf man. De kenmerkende Joe-sound bleef volledig bewaard. Zelfs met dit 'halve' orkest was er sprake van muzikaal spektakel. Genieten!

'Hef het Glas' (Foto Eric Goossens)

Niet alleen de muzikanten, ook de cast voldeed aan de hoge verwachtingen. Tijdens de première van zaterdagavond speelde Fanny Drenthe de rol van Dorinda, Rory Six de rol van Joe en Roel Vankerckhoven die van Ted. Alledrie beschikken ze over prachtige stemmen en hebben ze een opvallend goede adembeheersing. Een ballad kwam er zelfs na een dansscène vloeiend uit. Tineke Blok en Deborah de Ridder waren geweldig als resp. Verbindingsofficier en Katie. De lofzang is nog niet over, want ook over Sasha ter Mors als Al en Guido Gottenbos als Spijker valt geen kwaad woord te zeggen. Voor het ensemble geldt hetzelfde verhaal.

Met 'Joe in Concert' is het rijtje door studenten van het Fontys Conservatorium zeer succesvol gebrachte musicals weer een stukje langer geworden. Nog volop nagenietend, is het moeilijk voor te stellen dat dit succes volgend jaar geëvenaard of zelfs overtroffen gaat worden. Maar zo had het artikel van vorig jaar ook afgesloten kunnen worden. En dat van het jaar daarvoor ook. Het is nou eenmaal elk jaar genieten van een geweldige cast die op alle fronten bijzonder goed wordt aangestuurd.

NB Op de foto's staat de cast van zondagavond waarbij de rollen van Joe, Dorinda, Ted, de Verbindingsofficier, Katie, Al en Spijker werden gespeeld door resp. Jeroen Robben, Barbara van den Eerembeemt, Roel Vankerckhoven , Evi Mastbooms, Nadine de Boer, Sasha ter Mors en Guido Gottenbos.

PS. Het is hier eigenlijk niet de juiste plaats om suggesties te doen, maar na 'Joe' met 4 trappen is 'Rex' met 2 kussens misschien een idee?

Marinus de Graaf 15/06/2004

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren