Christian (22 december 1978) studeerde aan de Frank Sanders' Akademie voor Musicaltheater in Amsterdam. Hij volgde de vooropleiding Muziektheater aan het Brabants Conservatorium in Tilburg. Dit jaar rondde hij de opleiding aan de MusicAllFactory in Tilburg succesvol af. Hij vertolkte hier uiteenlopende rollen waaronder Keizer Franz Joseph, Graf Von Krollock en Colloredo. Christian kreeg zanglessen van Margot Giselle, Antoinette Kouwenberg, Katrien Verheijde en Edward Hoepelman. Als zanger en gastheer werkte hij voor restaurant Pasta e Basta in Rotterdam. In 2000 speelde hij zijn eigen voorstelling 'Music Maestro, Please!' in Rotterdam. Als zanger werkte Christian mee aan het Musical Awards Gala 2003. In maart speelde Christian Richard de Nooijer in 'Goede Tijden, Slechte Tijden'.

Week 1 - Spanning is gezond!
Maandag 25 oktober, de eerste repetitiedag. Uiteraard nam ik veel te vroeg de tram richting de repetitiestudio's van Focus in Amsterdam, de route verkennend om het de komende weken te kunnen fietsen. Op dat laatste ben ik na de intensieve tram- en metroreis teruggekomen. Ik ben bang dat mijn jarenlange autogebruik me iets teveel heeft verwend... Enigszins nerveus loop ik de trap op, zoekende naar de juiste studio. Eerst maar koffie. De kantine wist ik te vinden, want veel audities worden in dit pand gehouden, dus geheel onbekend ben ik hier niet.

Ondanks al mijn jaren in Rotterdam en omgeving, heb ik het typerende ietwat slome Rotterdamse accent gelukkig altijd weten te vermijden en kwijt ik mij, zo vind ik zelf, van keurig ABN. Desalniettemin is het in een typische Amsterdamse show wel zo leuk als er ook daadwerkelijk met het betreffende accent gesproken wordt. Afgelopen week hadden daarom we al bij Kemna Casting een lezing van het script met Frits Lambrechts, waarbij het vooral ging om dat Amsterdams wat meer onder de knie te krijgen. Een beetje kennis met elkaar hebben we dus gelukkig al gemaakt. Het meest vreselijke aan een nieuwe baan vind ik namelijk altijd de eerste paar dagen, waarin je aftast wie wie is en hoe iedereen zo'n beetje in elkaar zit. En voor zover ik het nu kan zien, wordt het een ontzettend gezellige boel. Want, en dat vind ik bij ieder soort werk, het is ontzettend belangrijk dat je het echt leuk hebt en jijzelf en je collega's zijn daar toch mede debet aan.

Ik heb de studio gevonden. In tegenstelling tot 'de normale gang van zaken' is er vandaag (nog) geen pers en worden er ook nog geen foto's voor het programmaboekje gemaakt. De krultang kon dus in de kast blijven en het zondagse outfitje kan nog even snel naar de stomerij. Ik ben duidelijk niet de eerste. Een aantal mensen herken ik: de regisseur Dick Hauser, castingsdirector Marianne van Wijnkoop en de bewerker van het script Allard Blom. Verder nog wat bekende gezichten van de scriptlezing van vorige week, maar ik mag flauwvallen als ik nog weet hoe ze allemaal heten. Dit zijn de mensen die de 14e (!) opvoering van dit oer-Hollandse product, dat ooit voor het eerst werd uitgebracht met ras-Amsterdamse Beppie Nooy, ongetwijfeld wederom tot een succes gaan maken. En voor het grootste deel zijn het mensen die hun sporen in de wereld van theater, televisie en muziek al ruimschoots verdiend hebben! Ik voel me een beetje Alice in Wonderland.

Langzaamaan druppelt iedereen binnen en ik merk tot mijn opluchting dat ik niet alleen sta in mijn nervositeit. Hier en daar ontstaan wat van die typische 'wat-vinden-we-alles-spannend'-gesprekken en ik doe daar uiteraard vlijtig aan mee.

Eindelijk, we gaan beginnen! Sinds eind maart hebben we allemaal gewacht op dit moment. Iedereen stelt zichzelf voor en ik ben blij dat we nog 8 maanden hebben om alle namen te leren. Koffie met taart, een vast ritueel dat niet meer weg te denken is op een eerste repetitiedag. Stapje voor stapje beginnen we waarbij het geloof ik vooral draait om te weten hoe deze 'Jantjes' eruit zal gaan zien en elkaar te leren kennen. Enfin, straks zitten we 8 maanden met elkaar opgescheept en dat zijn geen korte dagen kan ik je vertellen. En niet eens uit eigen ervaring, want voor mij is dit, naast mijn medewerking aan het Musical Awards Gala 2003, mijn eerste professionele musicalengagement. Maar ik heb een aantal goede vrienden (en vage kennissen) die al een tijdje meelopen in het vak en als ik hen mag geloven, is het soms behoorlijk aanpoten. Voor mij tot aan de première misschien nog net iets meer want ik zal hier iedere week mijn ervaringen en indrukken proberen te verwoorden.

Ik ga het vooral heel erg leuk hebben. Mijn goede vriend Zjon is al enige maanden op tournee met 'Passion' (zijn eerste schreden in musicalland) en hij weet als geen ander wanneer ik iets leuk ga vinden of niet en hij heeft me verzekerd dat ik het geweldig ga hebben. We hebben sowieso de titels van 'onze' producties al aangepast; zo speelt Zjon in 'PasZjon' en ben ik sinds maandag aan het repeteren voor 'De ChristiJantjes'. Zullen we ooit nog eens het geluk hebben om onze namen zo mooi in de titel van een stuk te verwerken?

Week 2 - Dansen, zingen, passen, DOORLOOP!

In Amsterdam heet de metro ook sneltram. Dat wil zeggen, zover ik het nu begrijp, ze hebben hier een metro, maar noemen voertuigen identiek aan de metro op bepaalde trajecten sneltram. In Rotterdam, waar ik vandaan kom, heb je gewoon een tram (daar zijn ze geel) en een metro (die zijn grijs).  Enfin, iedere morgen fiets ik heel sportief naar station de RAI en neem ik daar de METRO naar de repetitiestudio's. Zo heb ik de benen al een beetje opgewarmd voor de gezamenlijke warming-up met de collega's. En dat is best fijn, want de warming-up is misschien nog wel het zwaarste onderdeel van de dag. Een wonderlijke combinatie van dans, fitnessoefeningen, yoga en tai chi passeren in drie kwartier de revue op al even wonderlijke oosterse muziek.

Ik ben wat je in musicalland een 'mover' noemt. Ik kan zingen en acteren, maar dat dansen is geen extreem succes bij mij. De eerste dagen stonden in het teken van, hoe kon het ook anders, de dansnummers. In twee dagen tijd zijn er vijf complete choreografieën ingestampt. En hoewel ik dus een 'mover' ben, moet ik zeggen dat ik best leuk mee kom. Perfectionistisch als ik ben, baal ik bij ieder verkeerd pasje en elke misstap, maar met het gegeven dat we pas een week bezig zijn in mijn achterhoofd en mijn tot mijn eigen verbazing reeds gemaakte vorderingen in de wereld van het dansen, ben ik ervan overtuigd dat het helemaal goed komt!

Er wordt inmiddels ook al hard gewerkt aan de songs. We hebben zo'n beetje alle nummers al grof doorgenomen en beetje bij beetje beginnen die hun juiste vorm te krijgen. Er zijn een hoop songs uit eerdere versies van het stuk gesneuveld in het nieuwe script, alwaar andere nummers voor in de plaats zijn gekomen. Wees niet bang, de échte klassiekers als 'Daar komen de Jantjes', 'Wordt nooit verliefd' en 'Omdat ik zoveel van je hou' zitten er nog in hoor. Het meest verrassende lied in de show is, denk ik, 'De vriendschap' van Thé Lau.

We hebben in de eerste dagen ook al een aantal kostuums doorgepast. Nu heb ik nogal een tenger figuur (ik noem het altijd maar verantwoord slank) en omdat de dames van de kleding mijn matenbriefje niet helemaal op juistheid vertrouwden, hadden ze mijn kostuum daarom maar wat groter gemaakt. Dan konden ze het nog innemen... Nou, wàt groter!? Van de reststof kunnen ze nóg een pak maken en dan blijft er zonder twijfel nog een mooie lap over! Menig vrouw is jaloers op mijn damesmodellenmaatje.

De spelrepetities vorderen met grote stappen en kleine subtiliteit. Onze regisseur wil alles zo snel mogelijk in (zoals hij dat zo mooi zegt) 'de grondverf' hebben gezet, zodat we zo snel mogelijk een algehele doorloop kunnen hebben en dieper op de scènes, de onderlinge verhoudingen en dramatische lijnen in kunnen gaan. Een manier van werken waar we geloof ik allemaal een beetje aan moeten wennen, maar, zoals we al bij kleine doorloopjes hebben gezien, met behoorlijke resultaten! Alle vertrouwen dus!

Volgende week is onze persdag. De verzamelde pers zal die dag getuige zijn van een doorloop van het tweede bedrijf (het stuk bestaat uit vijf bedrijven). Er worden die dag ook foto's gemaakt voor het programmaboekje en er zullen castleden geïnterviewd worden door onze vrienden van de media. Zó'n dag is nou een goede reden om weer eens nieuwe kleren te kopen, naar de kapper te gaan en jezelf een zonnebankje cadeau te doen! En niet alleen een goede reden hoor, maar ook bittere noodzaak, want ik hoor mijn moeder alweer: "Leuke foto hoor, maar je ziet wel een beetje bleek. Eet je wel goed?" Overigens geen kwaad woord over mijn moeder. Ik woon sinds twee weken in Amsterdam en heb al serieus zitten denken om bij de ingang een bordje op te hangen: Mede mogelijk gemaakt door Jenny Seykens. Maar dan zou ik misschien mijn geliefde broer en zus tekort doen, die ook een aardige vinger in de 'help-Christian-zijn-eerste-maand-in-Amsterdam-door'-pap. Mijn dank is bijzonder groot!

Week 3 - "I'm ready for my close-up, Mister DeMille"

Langzaam maar zeker komt 25 november dichterbij. Dat is de dag waarop we met z'n allen verhuizen naar het Oude Luxor Theater in Rotterdam. Voor het eerst in het decor met licht, geluid én kostuums. Een paar dagen later zal het orkest zich bij ons voegen. Ons orkest bestaat uit 5 man. Eigenlijk dus meer een combo, waaronder een saxofoon en accordeon. Dat laatste instrument is bijna onontbeerlijk voor die echte, ouderwetse Jordanese sound.

De afgelopen week bracht weinig nieuws. Dat wil zeggen, de repetities vorderen gestaag en iedere dag begint het stuk zijn vorm beter te vinden. De laatste dagen voor het weekend (inclusief zaterdag) stonden een beetje in  het teken van de maandag daarop. Dé grote dag. Vorige week vertelde ik al over de zogenaamde persdag. De media uit alle hoeken van het land had zich verzameld in onze dansstudio die voor de gelegenheid was omgebouwd tot  Jordanese kroeg, inclusief haringkar, authentieke buffetkast en de bijbehorende prullaria.

Onze dag begon als alle anderen met een pittige warming up. Daarna namen we een aantal losse nummers door om ze vervolgens aansluitend en in het geheel door te lopen. Het was vroeg, we hadden net één dagje vrij gehad dus de juiste energie was nog ver te zoeken. Tegen 13.00 uur vertrok het hele gezelschap met een cameraploeg in ons kielzog (voor Koert-Jan) naar de 'kroeg' alwaar wij de verzamelde pers alvast een klein voorproefje  zouden geven van 'Als je huilt' in een informele setting rond de vleugel. Hierna werd de cast voorgesteld.

Liedje gedaan, gezwaaid toen je naam werd afgeroepen en hup, daar ging ons hele clubje weer terug door de lange gang naar achterste repetitiestudio. Wachten... Wachten tot onze regisseur de journalisten te woord had gestaan en oud-gediende Carry Tefsen ook nog een woordje tot deze niet geheel onbelangrijke groep mensen had gericht.

Licht uit, spot aan! We speelden voor de pers het einde van Bedrijf 1 ('Dat zijn onze Jantjes') en heel Bedrijf 2. Uiteraard miste ik een aantal danspasjes in 'De Jordaanwals', maar ik geloof dat niemand dat echt is opgevallen. Het was wel even lekker om te spelen voor een groep mensen die in principe niks met het product te maken hebben. De energie was beter dan ooit en de concentratie kan blijkbaar toch optimaal functioneren.

Applaus! Even snel omkleden om daarna op de foto te gaan voor het programmaboekje en aan te schuiven voor eventuele interviews. Ik mocht mij verheugen in twee interviews. Zo was het Rotterdams Dagblad voor hun komende zaterdageditie speciaal naar hun 'rivaliserende' stad afgereisd om mij aan de tand te voelen en mocht ik aanschuiven aan de tafel van de grootste musicalsite van de Benelux... eh... hoe heette die toch ook alweer...

Tegen 15.30 uur mocht de make-up er af, kon het zondagse pak weer in de kledinghoes en de onflateuze repetitiekleding weer aan. Tot 17.30 uur hebben we verder gewerkt; alsof er die dag niks bijzonders was gebeurd. De Jordanese kroeg is terug naar de décor-opslag van het NOB, de fotograaf zal ongetwijfeld zijn foto's aan het sorteren zijn en de overgebleven hapjes gaan misschien wel voor een tweede kans naar een volgend feestje.

De komende week wordt het dus kranten kopen, tv kijken, sites bezoeken en radiostations waarvan je het bestaan niet eens wist, beluisteren. Een uitputtende dag, maar wel met tastbare herinneringen voor als het straks opeens allemaal weer voorbij is.

Week 4 - Nooit te oud om te leren

DE WAS Zondag heb ik een compleet nieuwe ervaring opgedaan in mijn inmiddels kwart-eeuw leventje. Ik ben naar de wasserette geweest. Uiteraard heb ik mij in mijn vorige woning ruimschoots gewijd aan het wassen van mijn kleding, maar in mijn huidige woonruimte is er geen plaats voor het apparaat dat je simpelweg vult met je gedragen kleding en aanzet om het er na een bepaalde tijd weer fris uit te halen. Met een volle boodschappentas toog ik dan ook die middag naar de openbare wasgelegenheid alwaar ik, na het uitvoerig bestuderen van de gebruiksaanwijzing, de wasmachine aan de praat kreeg. Ik had twee wasjes, een gekleurde en een witte. Toen de gekleurde kleding al een minuut of 10 zijn rondjes aan het draaien was, besefte ik me pas dat ik de lege machine naast de reeds draaiende natuurlijk ook meteen aan het werk kon zetten. Ik ben gewoon nog gewend aan maar 1 wasmachine...

DAGBOEK Toen ik gevraagd werd om voor Musical Fan iedere week een dagboek bij te houden van mijn ervaringen tijdens de repetities, dacht ik dat het makkelijk zou zijn om iedere week deze ruimte te vullen. Er gebeurt namelijk genoeg in één zo'n week... Natuurlijk gebeurt er ook genoeg in een week, maar dat zijn bijvoorbeeld liedjes die nog mooier worden dan ze al waren en spelscènes die nog overtuigender gespeeld worden dan ze al gespeeld werden. Repeteren is eigenlijk heel saai. Soms zit je uren te wachten tot je weer iets mag doen. Niet omdat het soms even duurt voordat jij weer op mag, maar omdat er op een dialoog van twee minuten soms een uur gerepeteerd moet worden. We streven in dit vak namelijk naar perfectie en zo lang de planning het toelaat, maken we ruimschoots gebruik van de geboden tijd. Als acteur moet je dan ook niet alleen talent hebben, maar ook eindeloos geduld.

VRIJE TIJD In de tijd dat jijzelf niet in een scène, een dans of een lied zit, kan je een paar dingen doen. Je kan je tijd besteden aan het leren van je teksten, alleen kom je er vrijwel meteen achter dat je zo'n beetje al je teksten wel kent omdat je ze door de repetities automatisch leert. Je kan natuurlijk ook gewoon even tijd nemen voor jezelf, een sigaretje roken of een boek lezen. Maar uiteindelijk is het meest interessante tijdverdrijf het kijken. Stil aan de kant kijken naar hoe en wat iedereen doet. Daar leer je zo ontzettend veel van. Wat dat betreft is repeteren ook gewoon een ontzettend goede leerschool, zeker voor nieuwkomers zoals ik. Het is fantastisch om te zien hoe ervaren collega's zich schijnbaar zonder moeite transformeren in hun rol en zich die rol beetje bij beetje eigen maken; hoe ze de juiste vragen stellen aan de regisseur en hoe ze aanwijzingen van de regisseur meteen verwerken bij een nieuwe poging.    

ANDERS Wie na het zien van de vorige versie van 'De Jantjes' in 1997 een vergelijkbare voorstelling verwacht in ons huidige jaar, komt van een koude kermis thuis. Uiteraard is de verhaallijn hetzelfde, zijn de teksten grotendeels vergelijkbaar en speelt het zich af in dezelfde tijd; echter, door het gebruik van een totaal andere decorstijl, een uitgebreider lichtplan, een groot aantal andere songs, de gevarieerde cast en natuurlijk de nieuwe regie-aanpak, is 'De Jantjes 2004' een compleet andere, vernieuwende en hopelijk enerverender theaterervaring dan alle andere versies.

THEATER Nog maar anderhalve week te gaan voor we het theater betrekken. Hoewel we op 3 december pas onze eerste voorstelling voor het publiek spelen, zijn we dan al ruim een week aan het repeteren, monteren, spacen en cleanen in het theater. Dan zien we ook voor het eerst dat bijzondere décor en zullen we pas echt ontdekken hoe alles werkt of juist niet werkt.

BELANGRIJK? Langzamerhand moet je je ook al bezig gaan houden met alle randvoorwaarden van zo'n productie. In het geheel niet onbelangrijke zaken dien je grondig te bestuderen en uitgebreid over na te denken. Je moet daarvoor situaties inschatten en informatie vergaren. De juiste mensen aanspreken om die informatie als betrouwbaar te kunnen bestempelen. Uiteraard heb ik het hier over de vraag die alle andere vragen overbodig maakt: WAT TREK JE AAN OP HET PREMIÈREFEEST?! Een vraag die ik op dit moment helaas nog niet kan beantwoorden.

Gelukkig heb ik nog genoeg tijd om daarover na te denken.

Marinus de Graaf 28/10/2004

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren