De Nederlander Paul Vaes gaat vanaf deze maand de rol van Graaf Capuletti spelen in 'Romeo & Julia'. Eerder speelde hij die rol al in Antwerpen, nu staat hij op de planken in het Raimund Theater in Wenen. Dit is het eerste deel van het dagboek dat hij speciaal voor Musical Fan schrijft.
27 november 2004
De voorbereiding en de eerste dagen
Hier zit ik dan in mijn eerste ochtend in het nieuwe appartement in hartje Wenen. Ik ben net uit bed en het is nog erg onwennig. Ik weet nog niet waar alle spullen staan en ben elke keer wel wat kwijt (Cor en Ton hebben mijn dozen en koffers leeg gemaakt terwijl ik een Oostenrijkse bankrekening aan het openen was). Het appartement is ook zo groot. Zeer veel kasten die verspreid staan over drie slaapkamers en een woonkamer, keuken en badkamer. Het ziet er goed uit allemaal. Keuken lijkt wel pas nieuw inclusief een vriezer met vier lades en een fijne, ruime koelkast. Alle keukenkastjes zijn gevuld met pannen potten, borden, mokken, bestek etc. Je ziet aan de spullen dat er voorheen ook mensen uit de musicalwereld gewoond hebben. Mokken met afbeeldingen van vorige musicals die hier in Wenen gedraaid hebben. Posters in de keuken aan de muur van andere producties, helemaal in stijl.
In de kleine badkamer zit een bad en daar ben ik erg blij mee. Badderen is wel een van mijn grote passies (ik heb er meerdere hoor!). Handdoeken zijn ook aanwezig. Ik geloof dat ik een aantal spullen van thuis niet mee had hoeven nemen, zo compleet is het hier allemaal ingericht. De slaapkamers zijn ook goed voorzien. In elke slaapkamer staat een slaapbank met een enorme kast voor spullen op te bergen. Als je dan de slaapplaatsen optelt kunnen er wel acht personen blijven slapen. Erg handig als je logees krijgt! Ook zitten er een paar dekbedden bij en overtrekken.
Ik heb nu mijn eerste nacht achter de rug en ik weet nu al dat ik het hier erg naar mijn zin zal hebben. Goh, wie had dit allemaal kunnen bedenken 5 á 6 weken geleden na mijn eerste auditie voor 'Romeo en Julia' in Amsterdam. Het voelt echt als heel bijzonder dat ik gekozen ben uit een hoop zangers komende uit diverse (Duitstalige) windstreken van Europa. Nadat ik had gehoord dat ik was aangenomen begon de relatief korte voorbereiding om mijn vertrek uit Amsterdam te plannen. Dus maar gauw met nog een aantal collega's afgesproken om te lunchen en nog even bij te kletsen. Lunchen in een leuk Amsterdams eetcafé of brasserie is geheel niet onaardig om te doen. Natuurlijk nog even mijn hele familie langs om goede dag te zeggen. Ondertussen ook nog even naar de voorstelling 'Passion' geweest. Want ja, als ik terug kom in Nederland is die echt alweer afgelopen. Prachtig, ben erg blij dat ik die gezien heb. Natuurlijk met Pia nog even over Wenen gekletst. Tenslotte heeft zij daar erg lang gewoond.
Nadat ik overal en bij iedereen langs ben geweest moest het er toch maar van komen om al mijn kleren en spullen te verzamelen en in te pakken. Binnen de kortste keren stond mijn gang vol met dozen, koffers en tassen. Ik kreeg steeds meer twijfel of het allemaal wel mee kon in de auto. En, we hadden al een grotere auto geregeld, maar dan nog. Donderdagochtend 25 november was het dan zo ver. Om 12.00 uur was Cor uit Antwerpen bij ons en zijn we begonnen met inladen van de auto, op hoop van zegen dat het allemaal zou passen. Tot mijn grote opluchting paste alles erin, behalve mijn fiets. Die moet dan maar later komen. Wel jammer want het is natuurlijk een makkelijke manier om je te verplaatsen in Wenen.
Uiteindelijk reden we met z'n drieën (Ton, Cor en ik) weg om 13.30 uur. Toen nog even een blik op ons appartement geworpen en stilletjes in me zelf even afscheid genomen van ons huis en Amsterdam. Ik kan niet echt onder woorden brengen wat er door je heen gaat. Vreemd en een raar onbestemd gevoel. Afscheid nemen van een plek waar je graag bent is niet altijd even makkelijk, maar ik merk ook wel dat het veel scheelde dat Ton mee ging naar Wenen. Weliswaar voor een paar dagen en dan gaat hij weer terug naar Amsterdam, maar toch. Als ik daar weg zou rijden en hem daar op de stoep zou zien staan om me uit te zwaaien, dan zou ik het echt heel moeilijk hebben gehad.
Onze reis naar Wenen hadden we verdeeld over twee dagen. Onze eerste stop was bij Petra, een Bayerische vriendin van Cor en Marcel. Zij woont in Regensburg, 3½ uur nog van Wenen verwijderd. Daar werden we gastvrij onthaald en hebben we 's avonds om 22.00 uur nog heerlijk kunnen eten. (Zweinegebrat mit rote kohl und spätsle) Na de nodige wijntjes toch maar gaan slapen en de volgende ochtend zaten we om half negen weer fris achter het stuur. Ook hier hadden we weer een voorspoedige reis met prachtig weer. Uiteindelijk bereikten we Wenen om 13.00 uur.
In het centrum zijn erg veel wegen eenrichtingsverkeer. Nou, dat maakt het er niet makkelijker op. Voordat we bij de Lehárgasse waren zijn we toch wel een paar om moeten rijden. Ik ben na aankomst gelijk naar de bank gegaan om een rekening te openen. Het was vrijdag en dus moest het vandaag gebeuren. Weekend is natuurlijk alles dicht en maandag moet ik beginnen met de repetities. Hij zou ergens in de buurt moeten zitten. Na even rond gevraagd te hebben blijkt het inderdaad twee straten verderop te zijn. Die Austriabank. Dus dat maar als eerste afgehandeld. Wat een vriendelijkheid hier zeg! Geen norse vermoeide blikken of opmerkingen zoals ik dat in Nederland soms ervaar. Maar hele open aardige vriendelijke personen.
Men had me al gezegd dat je als musicalartiest hier een bepaalde status hebt die erg on-nederlands is. Dat merkte ik gelijk nadat zij wist waarvoor ik er kwam en bij welke werkgever ik een baan had. Er werd gelijk een collega in geseind die heel terloops even van een afstand langs kwam lopen. Blijkbaar ben je een bijzonderheid en dat is een vreemde gewaarwording. Niet onplezierig hoor! Maar we zien wel of die vriendelijkheid eenmalig was of dat het hoort bij de Oostenrijkse bevolking.
Nadat ik daar klaar was ook maar even doorgelopen naar UPC, de internetwinkel van Chello. Natuurlijk wil ik ook een internetaansluiting hebben om jullie allemaal op de hoogte te houden van mijn bevindingen en van mijn te gek Weens avontuur. Ook dat was zo geregeld en a.s. zaterdagochtend 4 december ben ik als alles mee zit weer online. In huis was alles ondertussen op orde gebracht door Ton en Cor. Het enige wat we toen nog moesten doen was een parkeerplek zoeken voor de auto waar hij of gratis of tegen een geringe vergoeding kon staan. Je moet dan al snel naar het buitengebied toe ver van het centrum en dan via de metro weer terug komen. Hahaha klinkt eenvoudiger dan het is. Heel Wenen is betaald parkeren behalve in het weekend. Dan mag je overal parkeren. Maar het was nu nog vrijdag 17.30 uur dus ergens ver weg gereden (lang leve de plattegrond) waar een U-bahn in de buurt is. Daar tot 20.00 uur betaald, de eerste boodschappen gedaan en toen uitzoeken hoe je met de metro moeten rijden. Het blijft toch altijd een avontuur hoor. Heb je wel de juiste metro? Sta je niet aan de verkeerde kant van het perron? Heb je wel de juiste hoeveelheid zones? Als je dan uit de metro stap en weer boven de grond komt, waar ben je dan? Staat dat gebouw links of rechts van me als je het vergelijkt met de kaart? Wat is noord of zuid? Noem maar op: allemaal bijna onoverkomelijke problemen. Maar de globetrotters die we zijn hebben we ons ook wel weer uit die hachelijke situatie gered.
Terug naar huis, boodschappen neergezet, even een glaasje wijn en op naar ons eerste restaurant. Klein stukje lopen en zoeken naar huisnummers. Die staan dus wel heel karig aangegeven. Café Willendorf. Gevonden nadat we er eerst aan voorbij gelopen zijn, maar het was de moeite waard..... heerlijk! Oh wat zal ik lekker slapen als we thuis zijn. Ik had me voorgenomen om vroeg naar bed te gaan, dat is ook redelijk gelukt, 01.30 uur. Ja, we hebben gezellig zitten kletsen en wijn zitten drinken en dan wordt het toch weer laat. Mijn eerste nacht in Wenen.
2 december 2004De eerste repetitie dagen
Ik zit nu achter de pc met enorm veel spierpijn, de achterkant van mijn bovenbenen, bovenarmen, kuiten. Maar het ergste zijn wel mijn buikspieren. Ik kan me van de repetities in België herinneren dat ik de dagen daarna nauwelijks nog goed kon lopen. Zo erg is het nu niet. Blijkbaar is mijn lijf toch iets meer gewend geraakt aan dit soort warming-ups en dat allemaal het resultaat van de repetities van de afgelopen dagen. Het is duidelijk: de repetities van Romeo en Julia zijn weer begonnen.
Maandag 29 november werden we om 10.00 uur in het "Theater an der Wien" verwacht, hét musicaltheater waar momenteel de zoveelste versie van 'Elisabeth' draait. Ik heb me voor genomen om die maar weer eens te gaan bekijken. 'Romeo en Julia' zal daar overigens niet staan. Wij staan in het Raimund Theater, ongeveer 20 minuten lopen van mijn huis. Maar zoals gezegd om 10.00 uur waren we allemaal present. Pers, kantoorpersoneel, de cast, en natuurlijk REDHA..... en zijn team. Na de nodige toespraken en het voorstellen van iedereen werden er een hoop foto's gemaakt. De sfeer was ontspannen en toch ook een beetje gespannen. Ik kende niemand en dan voelt toch wel vreemd. In Nederland ken ik meestal wel een aantal mensen maar nu was alles vreemd. 's Middags zijn we gelijk met een doorloop van het stuk begonnen???? Heel vreemd. Iedereen had pas die dag zijn muziek gekregen. Gelukkig had iedereen de DVD van de Franse versie goed bekeken en dus kon bijna iedereen zijn gedeelte wel zingen, maar de koor partijen moesten natuurlijk verdeeld worden. De eerste irritaties bij de regisseur waren al geboren. Hij ging ervan uit dat iedereen zijn stukken zou kennen, ja, dat was dus niet het geval. Maar uiteindelijk hebben we de eerste twee dagen alleen maar muzikaal gerepeteerd. Wel een lekker redelijk rustig begin van de repetities. Maar ik realiseerde me ook wel dat het snel afgelopen zou zijn.
De derde dag begon weliswaar ook met een muzikale repetitie, maar 's middags ging de warming-up van start onderleiding van de Christine, de assistent van Redha. Elke dag een uur lange fysieke warming-up. Nou, ik kan je vertellen het gaat er heftig aan toe. Ik heb het idee dat het heftiger is dan vorig jaar. Maar ik vind het toch wel leuk. Daarna de dansrepetities. De belangrijkste dansscène is "het bal". Vijftien minuten van pure danssensatie, lichamen die op de grond gegooid worden, onvoorstelbare choreografieën. Dit alles moet dan op zo'n dag natuurlijk tig keer gedaan worden. Het bal zal elke dag gedaan worden, is ons beloofd (daar zijn we blij mee). Als je 's avonds thuis komt ben je ook echt kapot en gebroken. Maar het zal er dadelijk wel weer prachtig uitzien op toneel.
Maandagavond ben ik door Lenneke Willems gebeld. Met haar heb ik in 'Chess' bij het KBvV gespeeld en zij speelt nu onder andere Aartshertogin Sophie. Ik had me al voorgenomen om de voorstelling te gaan kijken en dit was een goede gelegenheid. Zij speelde dinsdagavond en dus zat ik dinsdag in de zaal. Werkelijk een prachtige voorstelling en Lenneke speelde een heel mooie en ingetogen Sophie. Lekker om weer eens een avondje uit te zijn.
Vandaag heb ik mijn eerste Duitse logopedie gehad van Biggi, een hevig sigaret rokende donkerharige, als een zigeuner uitziende, leuke vrouw. Ik krijg oefeningen in de Duitse Ee, de s en de z en nog veel meer dingen. Alle teksten uit de voorstelling worden doorgenomen. Het voelt net als een scène uit 'My Fair Lady' waar Eliza onder handen genomen wordt door Professor Higgins. Volgens de juf ben ik een snelle leerling en is mijn basis goed. Dus dat zal allemaal wel goed komen. Maar ik geniet er wel volop van, heerlijk! De kontakten met de collega's beginnen ook steeds relaxter te worden. Hoe het daar aan toe gaat vertel ik later wel weer. Voor nu ga ik lekker slapen
10 t/m 13 december 2004
De eerste weken hier zijn één grote onderzoekingstocht. Binnenkort komen vrienden van mij naar Wenen en natuurlijk moet ik ze een beetje rondleiden of op zijn minst kunnen zeggen waar ze in ieder geval heen moeten. Dus ben ik verplicht op allerlei plaatsen te gaan uit eten en koffie drinken in Paleis Schwarzenberg, oh, dat is vervelend!!!! Rondjes in de stad lopen om te kijken wat wel en wat niet leuk is.Zo ben ik ondertussen binnen gaan kijken in de Karlskirche op het Karlsplatz. Deze kerk ziet er van binnen geweldig uit. Maar de entree was 4 euro. Je moest dan ook nog 2 euro extra betalen om de lift te nemen om boven in de koepel de plafondschilderingen aan te zien. Allemaal erg mooi maar de kerk van binnen was niet echt groot en na tien minuten was je dan ook uit gekeken. Het leukste was eigenlijk de kerstmarkt die voor de kerk plaats vond.
De binnenkant van de kerk is prachtig vormgegeven en beslist erg mooi! Maar ik zou er niet met jullie heen gaan. In dit jaargetij zijn de Kerstmarkten veel leuker. Helaas zijn de kerstmarkten 23 december al dicht. Die avond komt mijn hele familie over voor een heerlijke kerst bij mij thuis. Ik had ze graag de kerstmarkten laten zien. Daarna ben ik doorgelopen naar het Palies Schwarzenberg. Momenteel is het een hotel en je kunt er heerlijk koffie gaan drinken. Cafee latte met een Schwarzenberger torte, de specialiteit van het huis, nou ik geloof dat het mijn specialiteit ook zou kunnen worden, wat een lekkere taart. En de ambiance is al even bijzonder. Nadat ik daar weer in mijn Weense almanak heb zitten lezen en mijn koffie met taart op had ben ik door gelopen naar Schloss Belvedère. Twee tegenover elkaar liggende Paleizen verbonden door een prachtige tuin. Natuurlijk moet je je dit dan in de zomer voorstellen. Alles groen en in bloei. Ik moet hier dus in het voorjaar maar terug gaan. De paleizen zijn nu in gebruik als museum. Als ik 's avonds voorstelling heb dan zal ik overdag eens het museum gaan bezoeken. Het wordt tijd om weer terug naar huis te gaan. Het vriest hier overdag en dan is het heerlijk om thuis maar weer eens te gaan opwarmen met heerlijke glühwein.
Oh ja een leuk nieuwtje op de nieuwsberichten. Er is hier in Wenen een fietspad geopend die de ene kant met de andere kant van de stad verbindt. Wereldnieuws!! Ongelofelijk. Fietsen is hier bijna "not done". Men probeert de 'Wieners' massaal op de fiets te krijgen, maar die willen er nog niet zo aan. Er zijn maar een paar mensen die de tweewieler gebruiken om zich te verplaatsen in de stad. Men pakt liever de metro of de tram. Ik zal blij zijn als ik met de kerst mijn fiets hier zal hebben. Het lijkt me heerlijk om me in deze stad op de fiets te kunnen verplaatsen. Het is net als of je op een verjaardagscadeau zit te wachten.
Hier op het nieuws werd de begrafenis van Prins Bernhard uitgebreid uitgelicht. Niet op de Oostenrijkse zender maar de Duitse ARD en ZDF. Natuurlijk omdat de Prins van Duiste afkomst was. Als je er naar zit te kijken krijg je toch ineens iets chauvinistisch over je. Het lijkt wel of het je meer doet als je zover van huis bent. Ik zit op de bank dan toch een beetje emotioneel te wezen. Vreemd hè! De repetities vorderen gestaag. We zijn nu al bijna door de eerste acte heen. De repetities vinden nu niet meer plaats in het Theater aan de Wien, maar ze hebben een provisorische decor opgebouwd in de Academiehof, twee straten verwijderd van het Theater an der Wien, zodat we een beter beeld krijgen als de regisseur ons op onze plekken delegeert. Het decor is heel anders dan vorig jaar in Nederland en België. Hierdoor staan we dus op andere plekken en zijn de routes die je loopt op toneel ook heel anders. Maar toch, de choreografie zijn grotendeels hetzelfde. Dat is voor mij dus niet echt de uitdaging,
maar het spel te verdiepen en alles uit de Duitse tekst te halen is wel een grote uitdaging. Vandaag hebben we aan mijn eerste scène gewerkt. Het voelt toch heel anders in een andere taal. Omdat de regisseur alles in het engels doet en soms ook de tekst in het engels voordoet, brengt me af en toe wel in de war. Voor een Nederlander tegelijkertijd Engels en Duits te spreken is niet makkelijk. Ik haal ook af en toe de talen door elkaar. Zelfs een keer op toneel. Daar moet ik dus erg opletten. Soms gebruiken ze ook oud-duits. Probeer dat maar te onthouden. Maar goed we hebben nog anderhalve maand.
Morgen gaan we de hele voorstelling doorzingen met Kasper, de strenge muzikale leider en Redha. Dat kan wat worden, want die twee vertegenwoordigen niet hetzelfde geloof. Beide hebben een heel ander idee over hoe de muziek gezongen moet worden. Ik hoop dat ik er niet te veel last van zal hebben. Van de week heb ik ook de eerste passing voor mijn nieuwe kostuum gehad. Ik ga nog niets verklappen, maar ik kan je zeggen het wordt heeeeeel anders dan mijn rood leren kostuum in België, maar dat het prachtig gaat worden kan ik jullie wel vertellen. Later weer meer!!
Cats:
In vergelijking met andere musicals die ik gezien heb vond ik de muziek teveel aanwezig....
(Marly van Kessel)
Tarzan:
Wat een super voorstelling....
(mark mollen)
Beauty and the Beast:
ik vond het in een woor FANTASTIS mooie decors goeie cast goede hertaling van het holands naar het vlaams profisiat els de schepper iedereen zong mooi maar dat is ook normaal de musicals van joop van den ende zijn altijt mooivind ik toch...
(jonah segers)
Les Misérables:
Gisteren was het eindelijk zover: Les Miserables! Ik had me er enorm op verheugd....
(Marly Jansen)
Les Misérables:
Gister na lang wachten zijn we naar Les miserables geweest....
(Barbelijn Francissen)
