1 februari 2005

Het is ondertussen alweer februari en voor mijn gevoel gaat de tijd ontzettend snel. Een dikke twee maanden zit ik nu al in Wenen. Mijn huisje wordt steeds meer van mij. Hoewel de meubels die er in staan niet echt geweldig zijn; uit de jaren zeventig en niet echt van goede kwaliteit, maar het functioneert en ik heb veel opbergruimte. Afgelopen tijd al diverse dingen gekocht om mijn huisje wat aangenamer te maken. Maar ja, te veel kan ik ook niet kopen want na dit jaartje Wenen moet ik dat ook weer allemaal meenemen en thuis neerzetten of verkopen of natuurlijk laten staan in Wenen. Dat is ook een mogelijkheid. Ach, eigenlijk maakt het me helemaal niet uit hoe ik woon als ik me happy voel dan is alles oke!

Deze week zijn we in het theater bezig met het stellen van het licht. Dat kost nogal veel tijd, maar er wordt ondertussen ook nog het een en ander veranderd in de scenes. Dat is wel erg leuk en inspirerend. Zo is een van mijn scenes "het huwelijksaanzoek" helemaal aangepast en veranderd. Het ziet er erg leuk uit, erg speels en zelfs met wat humor. Iets wat dit stuk best kan gebruiken daar de een na de ander het loodje legt.

Ik zit nu in mijn kleedkamer en heb even niets te doen. Door de interkom klinkt het lied "De Angst" van Romeo. Dat is een scene waar ik niet inzit en dus ben ik even achter mijn laptop gekropen om jullie verder te vervelen met mijn gebrabbel over mijn avontuurlijke belevenissen in Wenen.  Ik deel mijn redelijke kleine kleedkamer met vier andere jongens: Boris Pfeifer (de Prins), Thomas Mülner (Paris), Charlie Cerrano (Priester) en Reinwaldt Kranner (understudy van Graaf Capulet, Priester) Aardige kerels stuk voor stuk. Stiekem had ik gehoopt op een kamer alleen of met z'n tweeën, maar dat is in dit gebouw niet mogelijk. Het is namelijk een oud theater, wel groot, maar weinig ruimte gereserveerd voor de kleedkamers. En dus moeten we delen. Ach, dat houd ik wel vol.

Een ding vind ik wel jammer. In dit gebouw zijn de mannen en vrouwen gescheiden van elkaar. De mannen zitten rechts van het toneel in een toren en de dames zitten links van de bühne. Je kunt alleen van de ene toren naar de andere toren via de vierde verdieping waar de kantine gesitueerd is. Erg onhandig, daar de mannen op de eerste verdieping huizen, moeten we of helemaal naar beneden via de bühne naar de andere kant of via de kantine op de vierde verdieping. Dat houdt in dat je dadelijk tijdens de voorstelling de dames pas gaat zien als we op het toneel staan. Eerder zul je elkaar niet zien. Tenzij je natuurlijk de warming-up doet vóór de voorstelling. Maar als het gaat zoals in Nederland dan verwatert dat snel en doen maar een paar mensen uiteindelijk de warming-up mee. Hier hoef je ook pas een half uur van te voren aanwezig te zijn in het theater. Rijkelijk laat vind ik dat. Voor mij moet het minimaal een uur voor de voorstelling zijn. Even koffie drinken, wat kletsten, kleren klaar leggen, was ophalen, schminken, concentreren en dan voorstelling!

Oh ja, over de warming-up gesproken:
Vanochtend de warming-up gehad van de baas himself, Redha. Iedereen bij elkaar in de balletzaal en niet zoals gewoonlijk de dansers van de zangers gescheiden. De deur op slot, diegene die te laat was moest zich dan later bij Redha melden (dat is niet fijn, dat kan ik je wel vertellen). De sfeer is dan al gelijk vervelend als hij erbij is. Eigenlijk is dat toch ongelofelijk dat zo'n man toch zo'n vervelende sfeer kan scheppen zodra hij binnen komt. Het was een warming-up waarvan de dansers zeiden dat het behoorlijk zwaar was. Moet ik je dan nog vertellen hoe ik uit die warming-up kwam? Kapot was ik! Maar het was wel een goede opwarming. Bijna alles kon ik meedoen alleen als ze een arabesque wilden zien, dan moet ik jullie tot mijn grote spijt teleurstellen. Dat is een dansbeweging die ik onmogelijk kan doen. Ik ga jullie niet uitleggen hoe die in elkaar zit. Veel dansbewegingen worden ook benoemd in het Frans. Dan moet je dat ook al begrijpen, en ik heb geen flauw idee waar hij het over heeft als hij een "port de bras" wil zien. Zo zijn er nog veel meer termen die ik niet begrijp. Ik ben wel heel blij dat ik erg lenig ben, zelfs leniger dan sommige dansers (niet veel hoor!). Dat helpt wel enorm bij de warming-up om sommige dingen te doen. Ik denk dat ik morgen wel weer opnieuw spierpijn zal hebben. Lekker!!!

Ja dus, spierpijn! Vandaag, 4 februari, gaan we alle kostuums zien. De zogenaamde "kostuumparade". Allemaal op toneel en de regisseur en kostuumontwerpster gaan dan beoordelen of alles goed gelukt is. Hoofdrollen bij elkaar ensemble om de beurt naast elkaar staan, kijken of alles ook echt in balans is. Ik moet zeggen: de meeste kostuums zien er werkelijk prachtig uit. De ontwerpster heeft er veel creativiteit aan de dag gelegd. In België heeft ze ook een prijs gekregen voor haar ontwerpen voor de Belgische en Nederlandse versie van 'Romeo en Julia'. Natuurlijk is er weer de blauwe en de rode familie (qua kleur kostuums dan). Maar verder zeer grote verschillen met de NL en B versie. Mijn kostuum is nu een driekwart colbert geworden van een geweldige kaschmir-achtige stof met een vest eronder. Werkelijk heel mooi, maar minder dominant dan de lange rode leren jas die ik in Nederland aan had. Maar goed, het concept is nu dus ook heel anders. Ben benieuwd wat jullie ervan gaan vinden. Binnenkort een foto reportage.

Volgende week het orkest erbij. Spannend! Dan zijn we bijna rond wat betreft alle disciplines die nu bijna allemaal toegevoegd zijn. Het is net een rijke stoofschotel. Langzaam aan komen alle ingrediënten bij elkaar en dan smaakt het op het eind ook werkelijk fantastisch!

Volgende keer krijgen jullie ook foto's te zien.

Liefs en groeten,
Paul

Marko Koning 10/02/2005

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren