Juryrapporten winnaars John Kraaijkamp Musical Awards 2005

Vera Mann (beste vrouwelijke hoofdrol in een grote musical)
Een ziekelijke vrouw in een confronterend, beangstigend musicaldrama. Oppervlakkig beschouwd is de rol van Fosca in Passion niet de meest dankbare. Voor het grote publiek moest Vera Mann veel overwinnen, afstand nemend van de schuimende luchtigheid die men kent van de gewiekste balletten en de montere wijsjes in de standaard musicals. Daarin slaagt ze briljant. Een hysterisch, vervelend, naargeestig mens met een uiterst onsympathiek, eigenzinnig en egocentrisch karakter. Wat moet je er mee? In de vertolking van Vera Mann komt de omslag genadeloos tot stand en wordt het een verschijning die mededogen oproept en in de kern, ondanks alles, geloofwaardig is. Torenhoog oprijzend boven gemakzucht levert de actrice/zangeres een buitengewoon intense, bezeten theatrale prestatie. Mede daardoor voel je je als toeschouwer gefascineerd betrokken bij de ijzingwekkende loop van de gebeurtenissen in een dermate onwaarschijnlijk, obsederend verhaal dat het waar gebeurd móét zijn. In de verstilling zet Vera Mann de creatie niet extra aan. Ze maakt duidelijk dat passie niet alleen staat voor de hartstocht waarmee de liefde wordt beleden. Het verschijnsel voert naar alle elementen van emotie. Met als ultieme ervaring dat je begrip krijgt waarom Fosca handelt zoals ze doet: het is haar lotsbestemming. Formidabel.

Veerle Baetens (beste vrouwelijke hoofdrol in een kleine musical)
Als de jury concludeert 'Niks mis mee' wordt bedoeld: enig, hartveroverend, verwarmend, ontwapenend.Kortom, Veerle Baetens is in en als Pippi Langkous heel sterk en dynamisch. Een prettig gestoord meisje dat over een tomeloze fantasie beschikt en haar gevoelige, grappige eigenschappen uitwisselt met een flinke dosis ondernemingslust. Ze speelt goed, zingt leuk en excelleert als een cascade grondacrobaat op een aansprekende kinderlijke, doch volstrekt niet kinderachtige manier. Het opmerkelijke is dat ze dit onverstoorbaar en energiek volhoudt, opgestuwd door de teksten van Ivo de Wijs en de kwaliteit van de voorstelling als geheel. Laverend tussen verbeeldingskracht en werkelijkheid weet ze emoties uit te spelen, te enthousiasmeren en een enorme mate van eigenheid te etaleren. Dit zou wel eens de start van een gouden toekomst kunnen zijn.

Stanley Burleson (beste mannelijke hoofdrol in een grote musical)
Muzikaal talent heeft voor Stanley Burleson de basis gelegd voor een indrukwekkende carrière. In Passion, echter, komt hij tot acteerprestaties van een niveau dat hij tot dusver niet had bereikt. Hij manifesteert zich als een all round acteur, ongetwijfeld mede gestimuleerd door de ijzersterke regie van Paul Eenens. Zijn creatie van Giorgio, de jonge officier, schijnbaar weerloos ten prooi aan de overstelpende bezitsdrang van twee vrouwen en verwikkeld in een onontwarbare knoop van tweestrijd, dwingt op een meeslepende, explosieve manier begrip af voor de keuze die de militair maakt. Het wordt aanvaardbaar dat hij gáát voor die vrouw...

Stanley Burleson& David Verbeeck

Qua opbouw van karakter doorbreekt Stanley Burleson de barrières van wat gehouden wordt voor een traditionele rol in een musical. Zó mooi genuanceerd, zó uitzonderlijk goed, dat hij je meedogenloos raakt en daarmee de essentie van theater treffend benadert in facetten van veelzijdigheid.

David Verbeeck (beste mannelijke hoofdrol in een kleine musical)
De binding met het gegeven van Portret van een verloren lente is zo intens en zo ontroerend, dat David Verbeeck in zijn hoofdrol geen moment naar middelen van een extra zware aanzet behoefde te grijpen. Als bedenker van het concept, de research en het idee hield hij zich bezig met een beladen verhaal. Het is in feite het zijne, omdat het teruggaat naar het Jodenregister van 1938 in Oostende, waarin hij de namen van zijn betovergrootouders ontdekte als stof voor een aangrijpende voorstelling.

Daar komt geen spektakel aan te pas, dit is een musical die in de annalen van de showbiz wordt genoteerd. Dit is de pure kracht van authentiek, groot menselijk drama waarin David Verbeeck in de rol van Mozes Kalter prachtig zingt en ingehouden speelt. Treffend, voorbeeldig, sterk, waardig en volstrekt binnen de kaders van gekanaliseerde emotie.

Chantal Janzen (beste vrouwelijke bijrol in een grote musical)
'Er bestaan geen kleine rollen', aldus een oeroud gezegde. Toch wel. Het personage van het blondje Patsy in Crazy for You staat typisch model voor een rolletje waar ogenschijnlijk nauwelijks eer aan te behalen valt. Des te opmerkelijker is de prestatie van Chantal Janzen. Dit wezenloos suffige type is in haar handen een wonder van timing. Het blijft je bij, want ze heeft er veel meer gemaakt dan er in zit en ook getoond hoe ingewikkeld het is om effectief comedy te spelen. Van een klein partijtje weet zij zo'n spektakel te fabriceren, dat haar verschijning tot de hoogtepunten van de voorstelling mag worden gerekend. Zij is, zoals dat heet, een parel in de kroon, en dit op basis van misschien niet meer dan tien one liners waarin zij schalks en met een overdonderende twinkeling voor hilarische momenten zorgt. Zo opvallend, zo leuk en zó mooi. Weloverwogen en precies binnen de lijntjes, zonder te vervallen in effectbejag. Briljant.

Chantal Janzen & Lieneke Le Roux

Lieneke Le Roux (beste vrouwelijke bijrol in een kleine musical)
Een productie waarin alle facetten deugdelijk, knap en met smaak op elkaar zijn afgestemd. Dat geldt niet in de laatste plaats voor de rolbezetting. Het is volgens de jury een vondst om Lieneke Le Roux uit te nodigen voor de rol van de moeder van Tommy en Annika en als Renate de Pirate in Pippi Langkous.

Een bijzonder gelukkige keuze. Zij slaagt er in om stabiel tussen de lijntjes te vertoeven, niet teveel te nemen en niet te chargeren. Op deze wijze weet zij van deze typische moederfiguur een echt mens te maken. Een niet geringe verdienste in een bijrol die aantoont dat Lieneke haar vak verstaat en zich met hart en ziel in zo'n personage werpt. Sympathiek en overtuigend.

Erik Brey (beste mannelijke bijrol in een grote musical)
Trefzeker, geestig, effectief en opmerkelijk in zijn functionaliteit. Een prestatie die des te opvallender is, omdat Erik Brey de rol van Ambtenaar Ogterop in Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer? heeft overgenomen in een voorstelling die reeds een seizoen draaide en dus in het stadium van reprise verkeerde. Het is alsof hij er zich in heeft gestort met een zekere gretigheid en aldus een type heeft neergezet waarvan de jury de indruk heeft dat het exact de figuur is die de regisseur voor ogen stond. Een stijlvolle karikatuur, geplaatst met de kracht van virtuositeit, zeer energiek en gedreven: een autonoom personage van constante kwaliteit.

Michele Tesoro (beste mannelijke bijrol in een kleine musical)
Zeer dynamisch, muzikaal en bovendien verrassend. In Pippi Langkous is Michele Tesoro een aangename verschijning. Het voelt lekker om hem aan het werk te zien als Meneer Nilson, constateert de jury. Een rol, echter, met het levensgevaarlijke risico dat je doorschiet in onzinnige potsenmakerij en clownerie. Niets van dat alles. Michele Tesoro is leuk als aap en bovendien verstandig als mens met een mooie, gezonde mengeling van dierlijke en menselijke karaktertrekken. Dat spreekt aan, omdat je als acteur/zanger over aanzienlijke kwaliteiten, expressie en plastische vermogens moet beschikken om  ­ ondanks een vermomming zoveel sympathie op te roepen en daarmee de dubbelfiguur geloofwaardig vorm te geven.

Erik Breij & Michele Tesoro

Niek Kortekaas (beste creatieve prestatie)
Een decor met zoveel prikkelende mogelijkheden als Niek Kortekaas heeft ontworpen voor Pippi Langkous bewijst dat de 'familiemusical' volwassen is. Mede daardoor is de voorstelling een topper binnen het genre. Met een grote mate van inventiviteit en praktische bruikbaarheid voor een reizende productie is het multifunctionele decor snel wendbaar en dus uitermate doeltreffend van constructie. Het huis speelt ontegenzeggelijk en onontkoombaar een hoofdrol in de voorstelling:een magische doos die zich leent voor heerlijke changementen die passen bij de sfeer die Villa Kakelbont oproept. En dan denk je vanzelfsprekend aan kannepoeken eten en slapen met de schoenen op je hoofdkussen. Beter had het niet gekund.

Paul Eenens & Dick Hauser (beste inhoudelijke creatie)
Voor de tweede keer in de geschiedenis van de John Kraaijkamp Musical Awards kent de jury in één categorie twee awards toe. Het is duidelijk: de jury is van oordeel dat Paul Eenens (regie van Passion) en Dick Hauser (regie van De Jantjes) een excellente prestatie hebben geleverd.

In de ijzige verstilling van de toneelbeelden en de benadering van de drie belangrijkste rollen creëert Paul Eenens een meeslepend meesterstuk in samenwerking met de artistieke krachten om hem heen. Passion is in wezen een kameropera als omgeving voor een tragische liefdesgeschiedenis uit 1863 waarin hij bereikt dat de beide vrouwen en die ene man (Vera Mann, Pia Douwes en Stanley Burleson) totaal nieuwe facetten van veelzijdig kunnen aanboren.

Vernieuwend, muzikaal geweldig, sprankelend, actueel en vitaal. Dat geldt voor De Jantjes waarvan Dick Hauser iets van nu heeft gemaakt. Het is alsof hij authentiek volksdrama anno 1920 heeft afgestoft. Iets dat uit een andere tijd stamt is als een stuk sociale historie naar het heden vertaald, zodat het er uitziet en overkomt als een moderne, heftig aansprekende musical die ook voor jongeren betekenis heeft.

Niek Kortekaas, Paul Eenens, Dick Hauser & Jamai Loman

In beide gevallen, bij Eenens en Hauser, is sprake van groot vakmanschap dat garant staat voor een intense beleving van het fenomeen musical op topniveau.

Jamai Loman (Nashuatec Musical Award voor aanstormend talent)
Om op te vreten... Wat de jury aanspreekt in de creatie van Jamai Loman is het feit dat hij op deze leeftijd over een bewonderenswaardige portie techniek beschikt. Dit gegeven weet hij te combineren met een aansprekend soort openheid en enthousiasme. Een kleine rol weliswaar, maar hij plaatst de figuur van de niet al te slimme bediende Barnaby Tucker in Hello Dolly! met de intentie zich er volledig in te gooien. De jury meent daarin iets te bespeuren van een poging een carrière te realiseren in het musical vak dat met de disciplines van zingen, spelen en dansen het een en ander van zijn beoefenaren eist. Een ster in potentie? In elk geval een knop die open bloeit. Onbevangen, ondanks de bekendheid die hij al bezat, wars van pretenties en met een verrassende zuiverheid.

Marinus de Graaf 07/06/2005

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren