Voordat het zover is, zijn de 10 jonge acteurs al op andere gebieden 'all the way' gegaan in het verhaal over een Amsterdamse arbeiderswijk. De fabriek waar Berry (Karel Simons) werkte is gesloten en samen met zijn beste vriend Dave (Danny Houtkooper) probeert hij de tijd te doden. Als één van de zoveelste een ripp-of's van de Chippendales Amsterdam aandoet, besluiten ze ook een stripclubje op te richten, eentje met échte mannen. Al snel strikken ze Martin (Vincent de Lucenet) en Harold (Koen Iking) om mee te doen en worden middels audities ook Hengst (Dennis Radelaar) en Erik (Christiaan Nannen) ingelijfd. Dirk (Barry Beijer) fungeert als repetitiepianist die besluit minder buitenstaander te zijn dan in eerste instantie de bedoeling was. De vier eerste leden van de club blijken degenen te zijn die het meest te maken krijgen met de vrouwen in hun leven, gespeeld door Anne-Marie van den Aarsen, Irene Borst en Floor van Randwijk.

Net als veel van de afgelopen voorstellingen van de Akademie is ook hier het duo Paul van Ewijk (regie) en Allard Blom (tekstschrijver) ingezet. Niet enkel om de studenten in een heuse musical te laten afstuderen maar ook om het publiek een leuke avond te bezorgen. Helaas hebben beiden dit keer niet kunnen voorkomen dat de voorstelling kampt met een enorme dip in de eerste acte. Gelukkig sleept het komische acteerwerk van Danny Houtkooper het publiek door dit dal. Regie en teksten komen pas weer op niveau zodra de audities beginnen.

Zoals gezegd, gaan de studenten gedurende het hele stuk al 'all the way' in hun spel. Soms is het iets te dik aangezet, maar met hun acteer-, zang- en danstalent zouden ze het vanaf nu prima moeten kunnen redden in de harde musicalwereld. Van het opgewonden standje Berry, via de onverschillige Erik tot aan de verlegen Martin zijn de karakters overtuigend. Harold is ook duidelijk 'de oudere' van de club zonder dat Koen Iking zich hoeft te bedienen van trucjes als een te zware stem of een loopje dat 'Kijk, ik ben oud!' uitschreeuwt. De rollen voor de dames zijn in dit stuk ondergewaardeerd. De vrouwen die terloops in het stuk komen opdraven komen echter niet gespeeld over, maar naturel en herkenbaar. Meer eer valt er voor de actrices niet te halen uit dit stuk en dus ontvangen ook zij voor dit afstudeerproject een waarderingscijfer uit de hogere regionen.

Van de Franks Sanders Akademie waren er in de afgelopen jaren betere, meer inhoudelijke stukken te zien dan 'All The Way'. Niettemin vormt de voorstelling voor de heren een prima basis om hun kunsten te tonen. Hopelijk krijgen de dames nog een herkansing in een voorstelling waarin ze beter kunnen te laten zien wat ze allemaal in hun mars hebben.

Marinus de Graaf 14/06/2005

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren