Celine Purcell en Thom Hoffman (Foto: Joris-Jan Bos)

‘My Fair Lady’ heef een lange geschiedenis. De musical is gebaseerd op het toneelstuk ‘Pygmalion’ van Georg Bernard Shaw. Dit stuk werd voor het eerst opgevoerd in 1913 in Wenen. Alan Jay Lerner (teksten) en Frederick Loewe zagen er een musical in. Deze ging op Broadway in première in 1956. Eliza Doolittle werd in deze originele productie gespeeld door Julie Andrews en Professor Higgins door Rex Harrison. Harrison zou dezelfde rol ook gaan spelen in de verfilming. Alhoewel iedereen die te maken had met de toneelversie Julie Andrews in de verfilming wilden zien, was filmmaatschappij Warner Brothers minder enthousiast. Zij zagen liever een grotere naam in de film. Er werd gekozen voor Audrey Hephurn. Een grotere naam, meer fotogeniek (volgens Warner Bros) alleen kon ze niet goed genoeg zingen. Haar rol werd dan ook ingezongen door Marni Nixon. Hephurn’s zang is nog wel te horen in het eerste couplet van ‘Just you wait, Henry Higgins’. Inmiddels zijn er ontelbare producties van de musical geweest. De musicals van Lerner en Loewe (ook o.a. ‘Gigi’, ‘Brigadoon’ en ‘Camelot’) worden tot op de dag van vandaag zo vaak opgevoerd dat de heren in 2004 zelfs op nummer 13 stonden in de Forbes Top 20 van Meest Verdienende Overleden Beroemdheden.

Thom Hoffman (Foto: Joris-Jan Bos)

Van de Nederlandse producties is vooral de allereerste met Wim Sonneveld en Margriet de Moor (later werd haar rol overgenomen door Jasperina de Jong) legendarisch geworden. In 1960 trok de musical in het, nu Oude, Luxor Theater in Rotterdam in 10 maanden tijd 750.000 bezoekers. En na de tourversie in 1994, met Paul van Vliet, Vera Mann en Piet Bambergen, is er nu dus een derde grote Nederlandse versie. Echter nog steeds met dezelfde vertaling als in 1960, namelijk die van Seth Gaaikema.

Thom Hoffman, Hugo Haenen en Celine Purcell (Foto: Joris-Jan Bos)

In ‘My Fair Lady’ zien we hoe de balinerende Professor Higgins (Thom Hoffman) een weddenschap afsluit met Kolonel Pickering (Hugo Haenen). Higgins wedt dat hij een bloemenmeisje binnen zes maanden kan doen voorkomen als een echte dame. Dit meisje, Eliza Doolittle (Celine Purcell) hoort dit en besluit spraaklessen te nemen bij Higgins. Pickering neemt de weddenschap op en Higgins gaat aan de slag waarbij hij Eliza niet ziet als mens maar als project. Na zes maanden blijkt Eliza zich op het Ambassadeur’s Bal inderdaad als dame te kunnen voordoen. Higgins en Pickering zijn verguld met hun resultaat. Eliza voelt zich vergeten en weet niet hoe nu verder te gaan. Haar oorspronkelijke pit komt terug en langzaam ziet Higgins in dat hij niet meer zonder Eliza kan.

In het midden Bob Fosko (Foto: Joris-Jan Bos)

Alhoewel de fans de voorstelling ervaren als een eigentijdse versie, wordt de musical wel als traag ervaren. Regisseur Matthew Ryan lijkt eerder de nostalgische troefkaart hebben willen uitspelen dan het stuk aan te tasten door bijvoorbeeld dialogen in te korten. “Een musical waarvan je het verhaal al zo goed kent. Een verhaal dat op zich traag is en komt uit een trage tijd zonder computers, mobieltjes, F 16's etc. Het is toch op een vlotte manier gebracht waardoor het van deze tijd is geworden.”³ “Ik had van te voren niet heel veel verwachtingen over deze voorstelling. In de pauze dacht ik “Nou, het is eigenlijk best wel heel leuk”. Het verhaal ging lekker vlot en ik zat er goed in. Alleen vroeg ik me af wat er na de pauze nou nog moest gebeuren want voor mijn gevoel was het verhaal bijna klaar. En dat bleek ook. Na de eerste scène in de tweede acte had het voor mij mogen stoppen. Het tweede gedeelte was erg traag met ook wat overbodige scènes. “Als ik straks de kerk maar haal” is een leuk liedje maar voegt weinig meer toe aan een toch al lang verhaal.”⁸ “Teksten vind ik erg leuk vertaald door Seth Gaaikema. De humor komt zeker over en is wat mij betreft geslaagd.“⁸ “Qua verhaal is ´My Fair Lady´ splinterdun en de show, die drie uur duurde, deed me terug denken aan ´Crazy For You´. Het werd bijna net zo slaapverwerkend op het einde door de lange duur.” ¹ “Nostalgie in een modern jasje. Af en toe langdradig maar de muziek maakt een hoop goed.”²

Barend van Zon, Celine Purcell en Marlies van Alcmaer (Foto: Joris-Jan Bos)

De musical bevat diverse nummers die klassiekers geworden zijn (‘Sou dat nou niet salig sijn’, “As het effe kan” en “Het Spaanse graan heef de orkaan doorstaan”) maar deze worden door de fans niet altijd naar hun waarde geschat. “Ik vind dat de liedjes op een paar na niet echt in je hoofd blijft hangen, maar ze passen wel goed in het verhaal.”⁴ “De muziek in de voorstelling spreekt me niet heel erg aan.”⁸

Ensemble (Foto: Joris-Jan Bos

Over de cast blijkt iedereen het eens te zijn. “Er is gekozen voor een verrassend, nog onbekend ensemble en een paar zeer sterke hoofdrollen vertolkt door o.a. Thom Hoffman, Céline Purcell en Hugo Haenen.”1 “Thom Hoffman zingt een aardig deuntje mee.”² “Duidelijk meer acteur dan zanger, maar wel een heerlijk sarcatische Professor Higgins.”⁵ “Thom Hoffman: Goede acteur maar het is een te grote zangrol om een acteur te laten spelen in mijn ogen. Hij en Bob Fosco hadden moeite met de lage tonen. Hoffman’s stem klonk ook  erg geknepen. Straalde weinig kracht uit in de liedjes die hij wel in zijn  spel over wist te brengen.”⁸ “Een totale verrassing voor mij is Thom Hoffman. Dat hij kon acteren dat wist ik maar een musical is toch andere koek en ik was erg benieuwd naar zijn zang. In een woord fantastisch hoe hij de rol van Professor Higgins neerzet. De worsteling met zijn gevoelens voor Eliza raakte mij. In de dialogen (is hij) ijzersterk en krachtig maar in de zang miste ik soms de kracht.”⁶ “Celine Purcell is geweldig in haar rol als Eliza Doolittle. Haar Amsterdams accent is mooi van lelijkheid, maar in combinatie met haar acteer en zangtalent weet ze de humor in de musical dusdanig sterk naar voren te brengen dat ze voor mij de musical een extra dimensie meegeeft. Haar groei van straatmeisje naar een dame is subtiel maar o zo mooi.”⁶ “Céline Purcell blijft een lief, zachtaardig meisje. Een heerlijke stem om naar te luisteren.”⁵ “Hugo Haenen is een goede musicalacteur alleen hij wist mij niet te overtuigen als legerkolonel. Bob Fosko is helemaal geknipt voor de rol van Alfred P. Doolittle. Hij zorgt voor de enorme vrolijke frisheid in de voorstelling. Marlies van Alcmaer is een leuke pittige moeder, een echte tegenpool van Professor Higgins.”⁵ “Mevrouw Higgins is de ideale schoonmoeder.”² “Maria Stiegelis doet het goed als mevrouw Pearce, maar blijf toch het gevoel hebben dat ze de moeder is van Eddy (Vrienden voor het leven).”⁵ “We mogen ook zeer zeker de komische inzet van Barend van Zon en Marlies van Alcmaer niet vergeten. Zij zetten nog iets neer van wat het slaapverwekkende verhaal zijn charme geeft.”¹ “Barend van Zon is als Freddy een man waar elke vrouw van zou dromen en is in staat je helemaal mee te nemen in zijn verliefdheid.”⁵ “De hoofdrolspelers maar zeker ook het ensemble verdient een grote pluim!”³

Hugo Haenen, Thom Hoffman en Maria Stiegelis (Foto: Joris-Jan Bos)

Ook de toneelbeelden wisten de musicalfans te bekoren. “Gelijk in de eerste scène werd het duidelijk, aan het decor te zien, (Eric van der Palen) dat er een eigentijdse versie neergezet werd.”⁶ “ 'My Fair Lady' is qua decor, licht (Mark Truebridge) en kostuums (Cocky van Huijkelom) zeer verbluffend om te zien.”¹ “Het decor is goed gemaakt, omdat het vaak in en op dezelfde plekken word afgespeeld hebben ze niet veel decorstukken nodig.”⁴ “Lekker eenvoudig, op het oog weinig technisch vernuft. Door de eenvoud zijn de locaties goed herkenbaar.”⁵ “Decors vond ik goed in elkaar gezet. Liep mooi in elkaar over en paste helemaal bij het sfeertje.“⁸

In het algemeen luidt de conclusie dat ´My Fair lady´ een musical die het waard is om nog steeds af en toe geproduceerd te worden maar het zou het stuk goed doen als de snelheid zou worden aangepast aan het tegenwoordige publiek. “Ondanks de oudheid van dit stuk kan het zich goed staande houden in deze tijd een genot om naar te kijken.”⁵ “Iets te langdradig verhaal maar wel een heerlijke avond uit!”⁸

Met bijdragen van 1) Stefan Hidma & Ralph Nieuwboer, 2) Danielle Schriek, 3) Ine van den Akker, 4) Marielle Roelofs, 5) Stefan Witwerts, 6) Raymond Brugman, 7) Rebecca Doeser en 8) Martijn van Vuuren.

Marinus de Graaf 04/11/2006

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren