Frédérique Sluyterman van Loo

‘La Dia’ gaat over de gestreste jonge zakenvrouw Isabelle (Manon Novak) en haar avontuurlijke tante Rosita (Frédérique Sluyterman van Loo). Rosita woont in een artiestendorpje in Toscane en nodigt Isabelle uit om daar, samen met haar vriend Hans (Dennis Marquez), haar 30ste verjaardag te komen vieren. Isabelle heeft maar amper tijd voor dit snoepreisje en al helemaal niet voor haar vriend. Hans besluit niet mee te gaan. In Toscane aangekomen komt Isabelle erachter dat Rosita niet de avontuurlijke tante is die ze uit haar brieven kent en, nog belangrijker, dat zijzelf niet de persoon is geworden die ze vroeger als meisje wilde worden.

'Mamma Dia'?

In het begin doet ‘La Dia’ nog erg denken aan ‘Mamma Mia!’; Tante Rosita is gekleed in lichtblauw, heeft veel kettingen om, staat tussen stoelen en tafels en in een hoekje zit een geheel in het zwart geklede oude vrouw. Al snel ontwikkelt de voorstelling echter zijn eigen dromerige, Mediterraanse sfeer. Tijdens het verjaardagsfeest voor Isabelle smelten muziek, liedjes, trucs en acrobatiek samen tot een vrolijk geheel. De pauze komt te snel want van deze taferelen, ondermeer een humoristische massage-scène, zou je best wat langer willen genieten. In de tweede acte wordt het samensmelten echter losgelaten en krijgt het publiek de onderdelen afwisselend voorgeschoten. Trucs komen ineens niet meer persé uit het verhaal voort en acrobatische toeren zijn ook binnen het verhaal ineens een voorstelling op zich. Jammer want hierdoor wordt deze acte veel statischer. Juist het integreren van alle onderdelen maakte de eerste acte zo anders en interessant. Wat overigens niet willen zeggen dat er niets te genieten valt: de act met de combinatie van acrobatiek en het bespelen van met water gevulde glazen is indrukwekkend en zorgt voor golven van oh’s en ah’s door de zaal.

'Massage'

Manon Novak speelt en zingt goed. Weinig op aan te merken behalve dat het jammer is dat ze niet iets meer eigens in de rol stopt. Haar prestatie is goed maar inwisselbaar. Frédérique Sluyterman van Loo is op alle fronten prima op haar plek als Rosita. Ze mag het onconventionele, spitse en vrolijke type uithangen en doet dat zoals we van haar gewend zijn prima. Ramón Hopman is als Rosita’s maatje Giorgio lekker lullig maar zeker niet dom. Vocaal is het niet je van het maar zijn spel is prachtig. Hij maakt van Giorgio een langgerekte schaduw tijdens een zonondergang: niet het onderwerp van het beeld maar zonder die schaduw is het mooie plaatje absoluut incompleet. Dennis Marquez is vers van de opleiding en oogt wat onzeker terwijl hij niets heeft om onzeker over te zijn. Warme stem, goed spel, mooie uitstraling. Zeker geen acteur om – even oneerbiedig gezegd – in toekomstige ensembles te verdwijnen.

Natalia Bakun - Hoela Hoep

Artistiek producent van ‘La Dia’ is Kees Janssen. Geen grote naam in musicalland maar da’s logisch: ‘La Dia’ was een van de voorstellingen die door Kees Janssen Theatre Productions op bestelling zijn gemaakt en bedoeld om slechts één of enkele malen te worden uitgevoerd. Vaak was het commentaar dat het zonde was dat de voorstellingen niet door meer mensen gezien konden worden. Daarop is besloten met ‘La Dia’ te gaan touren. Bruno van Heystraten tekent voor de regie. Met name in de eerste acte is deze verfrissend. Het script en de liedteksten zijn van Erik Brey. Ook hiervoor geldt dat de eerste acte beter is. In de tweede acte – als nummers meer de aandacht voor zichzelf krijgen – valt op dat ze minder gevat zijn en meer clichématig dan Brey’s andere werken. Dat was misschien nog niets eens zo opgevallen als er geen witte raaf in de tweede acte zou zitten: het nummer over de Italiaanse man. De muziek van Paul M. van der Brugge is erg prettig om tot je te laten komen: het is vrolijk, dromerig, altijd aanwezig, uitermate sfeerbepalend maar nergens opdringend. Mooi!

'Nacht'

‘La Dia’ is om een combinatie van redenen een welkome aanvulling op het musicalaanbod: het is een origineel werk, het wordt goed uitgevoerd, het is een verfrissende en creatieve combinatie van podiumkunsten, (voor iedereen die niet al met applaudisseren begint zodra Cirque du Soleil genoemd wordt:) het is véél leuker dan je verwacht en het pretendeert niet meer te zijn dan het is: een avondje genieten in het theater.

Marinus de Graaf 24/09/2007

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren