Hanneke Last en Karel Simons (Foto: Carolien Sikkenk)

Het verhaal wordt verteld door een club acteurs, zangers en muzikanten onder leiding van Piak de verteller. Met behulp van de kar en allerlei spullen waarmee ze rondreizen, vertellen ze een verhaal uit Piak’s jeugd. Toen Piak nog een schildknaap was, ontmoette hij Tiuri. Tiuri was op weg om een brief naar de koning te brengen. De boodschap in de brief is van belang voor het hele volk, tenminste dat is Tiuri op het hart gedrukt door een oude man vlak voordat Tiuri tot ridder geslagen zou worden. Tijdens de reis naar de koning ontmoet Tiuri naast Piak allerlei andere mensen. Sommigen daarvan zijn hem goedgezind, anderen totaal niet. Er blijken namelijk ook krachten te zijn die Tiuri koste wat het kost bij de koning uit de buurt willen houden.

De cast van 'Brief voor de Koning' (Foto: Carolien Sikkenk)

Het gegeven dat het verhaal van Tiuri wordt verteld door de theatergroep van Piak, geeft scriptschrijver Dick van den Heuvel de mogelijkheid om de acteurs binnen hun rol diverse andere rollen te laten spelen. Vooral verteller Piak stapt in en uit het verhaal alsof hij een hink-stap-sprong aan het doen is. Dit levert leuke momenten op en werkt handig om met zevenmijlslaarzen door Dragt’s verhaal heen te gaan. Jammer is dat je na pakweg een uurtje iets begint te missen. Eerst nog heel vaag maar naarmate de voorstelling vordert, krijg je een steeds beter idee wat dat gevoel van gemis veroorzaakt. Het lukt dan ook de op zich prima regie van Van den Heuvel en de verrassende beeldregie van Theo Terra niet meer om het stuk levendig te houden. De weg die Tiuri aflegt, wordt vooral gevormd door een enorme kar – een plateau op twee enorme wielen – en de diverse karakters worden neergezet met behulp van allerlei dagelijkse gebruiksvoorwerpen. Zet een zinken emmer op je hoofd en je bent een heuse ridder. Drie van de vijf acteurs spelen de muziek van Fons Merkies en Jan Tekstra. Het klinkt alsof Piak wordt bijgestaan door middeleeuwse minstrelen. Samen met de liedteksten van Van den Heuvel ontstaat daardoor inderdaad een feeërieke sfeer. De vraag is of het jeugdige publiek dat allemaal niet wat te zweverig vindt. Veelvuldig hingen de jongsten in het publiek tijdens de nummers wat verveeld op de schoot of aan de schouders van hun ouders. Ook zij leken behoefte te hebben aan datgeen wat toch vrijwel elke voorstelling in zich heeft.

Frits Lambrechts als Piak die de koning speelt (Foto: Carolien Sikkenk)

Piak wordt gespeeld door Frits Lambrechts. Een ouwe rot in het vak met meer dan veertig jaar ervaring. Als tikje gekke opa met een mooi verhaal van vroeger dat hij maar wat graag wil vertellen - maar wel op zijn manier! - een genot om naar te kijken. Karel Simons (o.a. vorig seizoen in ‘Wat Zien ik?!’) barst zoals gebruikelijk bijna uit zijn voegen van energie, iets wat hem in deze rol wederom goed van pas komt. Alhoewel zijn Tiuri ervoor gaat en persé de brief wil bezorgen, spreekt ook de vertwijfeling uit zijn spel. Simon Zwiers, Paul van Utrecht en Hanneke Last spelen ontelbare bijrollen – voornamelijk typetjes - en bespelen de instrumenten. Daar waar bij ‘De Zevensprong’ het spannende, knappe script en de leuke liedjes werden uitgevoerd door een mankerende cast, is hier het omgekeerde het geval: de cast is prima maar het verhaal mist dus wat.

De reis van Tiuri voelt na een uurtje letterlijk als eindeloos. Dat komt zoals gezegd door de vele karakters in het verhaal maar ook de vele creatieve oplossingen om het verhaal en die karakters tot leven te brengen. Je ziet als publiek letterlijk te veel van het goede om allemaal achter elkaar tot je te nemen. Wat de korte voorstelling toch mist, is een pauze. Even geen nieuwe ontwikkeling, even geen liedje. Nu eerst even rusten, misschien met wat prik. Tiuri zal zijn reis ook niet hebben gemaakt zonder af en toe even langs het pad te gaan zitten. Geef het publiek ook die kans.

Marinus de Graaf 01/10/2007

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren