De aanval op de taart

‘Les Miserables’ is het wereldberoemde boek van Victor Hugo en werd door Alain Boublil en Claude- Michel Schonberg omgeschreven tot een musical die op 17 september 1980 haar wereldpremière beleefde in het Parijse Palais des Sports. Na een bewerking en de vertaling naar het Engels werd de musical uiteindelijk in het Londense West End uitgebracht door Cameron Mackintosh. Daar startte op 8 oktober 1985 de zegetocht van ‘Les Misérables’ in het Barbican Centre. De recensies waren vernietigend maar toen Cameron Mackintosh de kassa belde om te vragen of de show goed verkocht, was deze niet te bereiken. Hij dacht dat vanwege de slechte recensies de kaartverkoop zo slecht liep dat de stop er uit was getrokken. Er bleek echter een enorme run op kaarten. Het publiek kwam en bleef komen. De productie werd als open-eind productie verplaatst naar het Palace Theatre. Enkele jaren geleden is de productie verhuisd naar het Queens Theatre, waar een nieuwe, iets kleinere, versie te zien is (met o.a. Hans Peter Janssens in de rol van Javert). Niet alleen in Londen speelt ‘Les Mis’ al 22 jaar voor volle zalen; de musical is inmiddels over de hele wereld te zien of te zien geweest. Om precies te zijn in 39 landen en 261 steden. Wereldwijd heeft de voorstelling meer dan 50 theaterprijzen gewonnen, waaronder 8 tony’s, een Olivier en een Grammy.

Erwin van Lambaart

Erwin van Lambaart kreeg al vaak de vraag: “Waarom weer ‘Les Miserables’ en geen nieuwe musical?” “Het is het mooiste verhaal ooit. Het heeft die unieke vorm waarin drama, verhaal, muziek en plaatje bij elkaar komen. Het verhaal heeft nog niets ingeboet aan hoe musical je tot in het diepst van je ziel kan raken.” Daarnaast is Van Lambaart de mening toegedaan dat Joop van den Ende Theaterproducties naast nieuwe producties (zoals momenteel het succesvolle ‘Ciske de Rat, de musical’) ook best oude hits op kan nemen. “Bovendien,” voegt Van Lambaart toe, “maken we geen kopie van de vorige productie. We hadden er voor kunnen kiezen de gehele cast van destijds weer aan te nemen maar we wilden het oorspronkelijk maken. Vandaar een hele nieuwe, jonge cast met talentvolle mensen. Er zijn enkele kleine wijzigingen. Het decor, maar ook de vertaling is aangepast en er wordt gebruik gemaakt van een ander arrangement dan in 1991. Mariano Detry, de Argentijnse regisseur, voegt toe dat uitdrukkelijk gebruik gemaakt wordt van de talenten van de individuele castleden. Zo blijft de show fris en vernieuwend. “Het mooie aan ‘Les Misérables’ is dat het gaat over mensen die verder willen in het leven. Iedereen probeert beter te worden. Er kan altijd een dag komen waarop alles beter zou kunnen gaan. Er komt altijd weer een nieuwe dag”. Erwin van Lambaart vult aan: ‘Les Misérables’ is een musical die er voor zorgde dat veel mensen van musical zijn gaan houden. Hopelijk leidt deze versie opnieuw tot een generatie van nieuwe musicalliefhebbers.”

Wim van den Driessche

Mooi gesproken en meteen ook mooi gezongen want de volledige cast laat voor het eerst ‘Nog een dag” horen. Spannend. Gaan de mensen van nu de cast van toen doen vergeten? Daar er enkel begeleid werd door een repetitie pianist kan over het nieuwe arrangement nog niets worden gezegd. Wel dat het vocaal klonk als een klok. Hoogtepunt was Wim van den Driessche. Niet omdat hij zoveel beter was dan de rest, absoluut niet, maar omdat hij een verstaanbare Javert neerzet. Dat was destijds enkel het geval als Peter de Smet de rol neerzette. Hoe komt dat? “O, ik weet het niet. Ik geloof niet dat het komt door het verschil in onderwijs in België of in Nederland. Ik denk dat het eerder komt doordat Ernst een klassiek zanger is en die hebben een ander uitgangspunt qua uitspreken. Ze gaan meer uit van de klinkers. Ik ben van origine eigenlijk niet zo’n zanger. Ik ben meer een toneelspeler met een soepele stem. De ultieme musicalvertolker vind ik Henk Poort. Die weet hoe de lyrische kant van zijn stem goed te gebruiken.” Bescheiden, want de mooie klankkleur van Van den Driessche alsmede zijn kunst tot verstaanbaar zingen, doet hoopvol uitzien naar o.a. zijn solo in de tweede akte: ‘Zelfstrijd’.

Suzan Seegers en Erwin van Lambaart

Suzan Seegers is inmiddels bij het grote publiek bekend door haar deelname aan het televisieprogramma ‘Op zoek naar Evita’. Ze ging voor Evita en werd uiteindelijk Cosette. “Maar dat is geen troostprijs hoor, allerminst! Fantastisch om in zo’n prachtige productie te mogen staan. Deze rol past vocaal goed bij me vanwege de sopranenklank. Het is vooral een lieve kant die ik kan laten zien. Zo is de rol en de muziek voor Cosette nu eenmaal geschreven. Maar ik ga wel proberen of ik ook een andere kant van Cosette kan laten zien, al is het maar in heel kleine dingen; een handeling of wat dan ook, waardoor je denkt: “O, er zit toch meer in die vrouw.” Tijdens de televisietocht is het lied ‘Somewhere’ dat ik zong misschien het lied dat het dichtst bij Cosette komt, inhoudelijk gezien dan. Als kind wil je weten waar je vandaan komt. De Thenardiers zijn niet de echte ouders van Cosette. Dat haar moeder een hoer was is natuurlijk minder maar als dan blijkt dat moeder hoer was omdat het de enige manier was waarop ze voor haar kind kon zorgen, wordt het wel anders. Ook een mooie rol trouwens, die van Fantine, al zou ik die niet willen spelen. Ik vind mezelf er simpelweg nog te jong voor. Eponine zou dan eerder een leuke uitdaging zijn.“

Suzan Seegers

Suzan is momenteel nog niet met andere rollen bezig. Een favoriete rol heeft ze dan ook (nog) niet. “‘Wicked’ heb ik gezien en ik vond het prachtig. Ik zou beide hoofdrollen graag spelen. Elphaba heeft de mooiere songs maar Glenda heeft veel meer leukere scènes en ook een hoop leuke liedjes te zingen. Beide rollen spelen zal niet gaan en een alternate aanwijzen voor beide hoofdrollen gebeurt in de praktijk eigenlijk niet. Maar zoals ik al zei, ik ben niet zo met andere rollen bezig.”

Suzan Seegers

Spijt van haar deelname aan ‘de zoektocht naar Evita’ heeft Suzan allerminst. “Het meedoen heeft deuren geopend waardoor ik makkelijker mijn ding kan doen.“ Het gevoel dat ze mede een kar moet trekken voor de jonge castleden heeft ze niet. “Ik kom zelf ook nog maar net kijken. Ik vind het wel fijn dat ik eerst gewoon rustig onderaan ben begonnen. Langzamerhand proberen op te klimmen maar nooit vergeten wat de ander doet. Musicalproducties zijn een duidelijk groepsgebeuren en wordt ook alleen een succes als het een groepsgebeuren blijft. Dat gaat hier wel lukken want we willen allemaal een hele mooie productie maken.“ Tijdens de presentatie van het lied ‘Nog een dag’ valt overigens op hoe mooi de stem van Suzan bij die van Jamai Loman kleurt. Tot nu toe was de rol van Cosette in Nederland synoniem aan Joke de Kruijf. Dat zou na deze productie wel eens veranderd kunnen zijn in Suzan Segers.

Nurlaila Karim

Nurlaila Karim is dolblij zo’n mooie rol te mogen gaan vertolken. Na een roerige tijd bevindt haar leven zich nu in wat rustiger vaarwater. Ze neemt die rust ook af en toe. Zo is ze de avond voor de start met ‘Les Miserables’ lekker in haar eentje een strandwandeling gaan maken. Nu dan de start van ‘Les Mis’ en ze is er helemaal klaar voor. “Haha, na enkele producties een hoer te hebben gespeeld; Gigi in ‘Miss Saigon’, Mimi in ‘Rent’, speelde ik onlangs de rol van Dorothy in ‘The Wiz’. Nu dan toch weer opnieuw een hoer. Maar deze is wel anders. Ik kan wel een vergelijking vinden met mezelf als ik deze rol bekijk. Ik heb zelf twee prachtige kinderen en ik ben bereid alles voor hen te doen. Dus dat Fantine haar lichaam verkoopt om te zorgen dat Cosette verzorgd kan worden, begrijp ik wel. Ik snap de drijfveer van die vrouw wel. Fantine sterft na een half uur en komt pas weer terug vlak voor het slot. Men denkt dat de actrice dan lekker de hele avond een boek kan lezen maar niets is minder waar. Ik speel gewoon mee in de rest van het stuk. Als één van de mensen uit het volk. Maar dat vind ik juist leuk. Dat was in ‘Miss Saigon’ ook zo; je bent een onderdeel van het stuk en het stuk is van zichzelf zo mooi. Ik ben zelf nooit fan geweest van iets of iemand, al vond ik Prince wel goed. Als kind was ik sowieso geen musicalfan. Ik speelde viool. Later had ik ook pianoles. Mijn indische lerares ging auditie doen bij ‘Miss Saigon’. Ik was op dat moment al aangenomen voor de kleinkunstacademie maar het duurde nog een jaar voor ik er zou starten. Toen dacht ik: “Kom op Nurlaila, dan ga je 4 maanden Miss Saigon-school volgen.” Dat gebeurde en zo belandde ik ook in de uiteindelijke productie. Daarna ben ik gewoon doorgerold in steeds een volgende productie. Hartstikke leuk om te doen. Mijn droom is om ooit een theaterprogramma te maken met prachtige liedjes, zoals ‘Alsof je bij me bent’, het liedje waarmee ik twee werd op het Nationaal Songfestival in 1998.”

Nurlaila Karim met René van Kooten, Freek Bartels en Wim van den Driessche

Op de vraag of Nurlaila mee zou doen aan een programma als ‘Zoektocht naar Evita’ antwoordt ze volmondig, “Nee! Er wordt al zo veel naar je gekeken. Laat mensen maar lekker in het theater naar me kijken. Da’s voor mij genoeg. Nu gaan we eerst starten met repetities hier in Amsterdam maar daarna lekker spelen in Rotterdam. Ik woon 19 kilometer van het theater dus zal regelmatig lekker gaan fietsen naar mijn werk. Ik loop sowieso iedere dag 12 kilometer. Momenteel ben ik iedere avond vrij. Jammer, want dan ben ik overdag aan het werk en als ik thuis kom moeten de kinderen naar bed. Ik vind het heerlijk als de voorstellingen beginnen. Lekker om te gaan spelen en heerlijk overdag tijd hebben voor de kinderen.”

Carlo Boszhard

Carlo Boszhard start al vermoeid aan deze dag. “Pff, ik ben kapot. Ik monteer zelf de afleveringen van ‘De wereld slaat door’ en lag pas om 4 uur in bed. Montage van programma’s vind ik ontzettend leuk om te doen. Het bepalen van alle shots en het regelen. Het schijnt dat ik in dat opzicht lijk op Rudi Carell die dat vroeger ook deed. Bij ‘Les Miserables’ heb ik een andere functie. Ik ben één van de radertjes en dat bevalt me goed. Het heeft een voordeel dat ik me alleen hoef te concentreren op mijn rol en niet ook nog eens allerlei zaken moet regelen. Bij televisie wil ik graag overal over meedenken. In theater heb ik dat niet.”

Carlo Boszhard

Hoewel het publiek altijd denkt dat Carlo begonnen is bij de televisie en nu een bekende Nederlanders is die gevraagd wordt om bij de cast te komen, is de werkelijkheid toch anders. “Tja, dat etiket heeft men mij opgeplakt en ik kom daar niet vanaf. Ik kan daar ook niets aan doen. Ik ben indertijd begonnen in het theater. Ik sta vanaf mijn 13e jaar al in het theater ‘De Engelenbak’. Daarna volgden enkele volkstoneelstukken in theater ‘De Nes’ in Amsterdam. Theater heeft mijn passie. Na die podiumervaringen ben ik pas naar televisie gegaan. Doordat mensen me kennen van televisie en aanvankelijk niet van het theater wordt dat vergeten. Daarom moet ik altijd blijven opboksen tegen dat beeld van die bekende man die de rollen in zijn schoot geworpen krijgt. En dat men wil zien of ik nu op het podium anders ben dan op televisie? Mensen zeggen bij Tony Neef niet dat hij als acteur teveel op de echte Tony Neef lijkt. Omdat ze hem niet echt kennen. Bij mij hebben mensen daar bij voorbaat vaak al een mening over. Dat is jammer. Ik vind het natuurlijk prettig als mensen het goed vinden wat ik doe. Ik vond het een eer genomineerd te zijn voor de John Kraaijkamp Musical Award in de categorie beste mannelijke hoofdrol als Lumière, maar ik vond het jammer dat ik in de verkeerde categorie werd genomineerd. Lumière is een bijrol, geen hoofdrol.” Op de vraag of Monsieur Thenardier een nominatie gaat opleveren zegt hij resoluut nee. Maar zijn ogen twinkelen en het lijkt of hij er toch stiekem aan denkt. Dinsdag 6 mei zullen we het weten. Dan draait ‘Les Miserables’ een week of drie en op die dag worden de nominaties bekend gemaakt.

“Als je iets als dit wilt, werken in het theater, moet je er erg van houden. Publiek weet hoe het is om een voorstelling te zien. Maar niet wat er voor een acteur nog meer bij komt kijken. Het is niet altijd leuk om met de bus naar het theater te reizen in deze tijd. Het land rondreizen en de hele avond met 2 gastanks op je rug in een onmogelijke houding staan, zijn niet echt aspecten om naar uit te zien. Maar het is het waard omdat acteur zijn in het theater zo’n prachtig vak is. Je moet ‘begeistert’ zijn van het vak om er in te willen werken. Irene heeft auditie gedaan voor Madame Thenardier maar is het niet geworden. Zij deelt die passie niet met mij. Tenminste, niet op de manier dat ik het heb. Dus de kans dat we ooit samen in een musical te zien zijn, schat ik niet zo hoog in.”

Carlo Boszhard en Marjolein Algera

“Ik heb overigens voor deze rol ook gewoon auditie moeten doen. Uiteindelijk waren er drie kandidaten over en begon het toch wel te kriebelen. Toen ik later steeds met andere vrouwen als Madame Thenardier aan mijn zijde audities moest doen, voelde ik wel dat ik er heel dicht bij zat. Ik ben dolblij dat ik het uiteindelijk geworden ben. Het is zo’n leuke rol om te spelen. Het wordt wel anders dan wat Paul de Leeuw destijds deed. Op de eerste plaats is Paul een ander persoon dan ik en daarnaast leven we in een andere tijd. Humor nu is anders dan humor toen. Ik vind Thenardier spelen wel een uitdaging. Aanvankelijk ben ik nog een soort entertainer, iets wat dichter bij mezelf ligt. Later ontwikkelt hij zich tot een verderfelijk man. Een in en in slecht mens. Dat is als acteur natuurlijk erg interessant. Als je alleen maar slecht bent is het ook niet leuk om naar te kijken. Maar hij is iemand die er niets om geeft wat een ander van hem vindt.” Op de vraag waarom Thenardier zo slecht is reageert Carlo fel: “Waarom? Waarom? Is het zo dat ieder slecht mens een beweegreden heeft om zo slecht te zijn? We worden dagelijks geconfronteerd met mensen die we niet begrijpen. Als je tegenwoordig op televisie in verborgen camera beelden ziet van wat vieze oude mannen met jonge meisjes doen, wat is dan hun beweegreden? Dat ze zijn misbruikt in hun jeugd? Of geslagen door hun moeder? Waarschijnlijk, maar feit is dat slechte mensen bestaan. Maar goed, zo slecht als ik het op toneel heb met madame Thenardier, zo goed hebben we het achter de schermen samen. Was ik in ‘Beauty and the Beast’ maatjes met Ger Otte, hier heb ik in Marjolein Algera iemand gevonden met wie ik het heel leuk heb. Als je, zoals wij, een stel bent dan moet er wel een klik zijn. Ik hoop dat mensen dat ook zien, dat ze het goed vinden. En dat ze deze nieuwe versie gaan waarderen. Musical-diehards zullen iedere tekstwijziging, ieder ander muzieknootje horen omdat ze de CD en de show al zo vaak hebben gezien en beluisterd.“

‘Les Miserables’ is van 1 t/m 6 april 2008 te zien in Schouwburg Het Park in Hoorn en vanaf 16 april in het Nieuwe Luxor Theater te Rotterdam.

Bekijk hier het fotoalbum van de perspresentatie

Foto's: Rozewitha Somers  /  Pieter Heessels 24/02/2008

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren