"Rollen, Rollen"

Het meest opvallend aan deze nieuwe productie is de vormgeving. Studio100 weet zijn theatershows er altijd goed uit te laten zien en bij ‘Pinokkio’ is dat niet anders. Als inspiratiebron voor alle ontwerpen is de Italiaanse Commedia Dell’ Arte gekozen. Hierdoor ontstaan toneelbeelden die typisch Studio100 zijn maar tegelijkertijd zijn overgoten met een warm, Italiaans sausje. Op het toneel zien we een theater waarin een rondreizende groep artiesten het verhaal van Pinokkio vertelt. We zien hoe de houten pop Pinokkio (Anne Delën) van Geppetto (Cees Heyen) door de Blauwe Fee (Wieneke Remmers) leven krijgt ingeblazen. Wanneer Pinokkio het verschil leert tussen goed en slecht, zal ze hem in een echt jongetje veranderen. Om hem te helpen met het leren van het onderscheid tussen de twee uitersten, zorgt de Blauwe Fee ook voor een geweten: Nina de Ballerina (Kristel Verbeke). Pinokkio kan echter maar moeilijk allerlei verleidingen weerstaan en valt in de handen van het duo Fox & Trot (Peter Thyssen). Na te zijn verkocht aan een circusdirecteur (Simon Zwiers) blijkt dat Pinokkio niet voor de showbiz gemaakt is. Hij wordt ontslagen en Fox & Trot leiden hem in de handen van Grimaldini (Bill van Dijk). Deze kindervriend is de baas van Luilekkerland. Pinokkio komt er echter al snel achter dat er achter het vriendelijke gezicht van Grimaldini een kwader karakter schuilgaat. Gelukkig weet hij te ontsnappen en samen met Gepetto komen ze terecht in de buik van een walvis. Vanuit de walvis moeten ze proberen Grimaldini te stoppen

Pinokkio en Fox & Trot

Zoals vrijwel altijd bij de kinder- c.q. familievoorstellingen van Studio100 moet de musical het niet hebben van zijn teksten. Geen enkele van de betrokken schrijvers (Gert Verhulst, Danny Verbiest, Hans Bourdon i.s.m. Walter van de Velde, adaptie scenario en regie: Jasper Verheugd) lijkt principiële bezwaren gehad te hebben tegen het uithalen van kunstgrepen om bijvoorbeeld Pinokkio op Tokyo te laten rijmen. De hoofdpersoon heet daardoor gedurende één enkel nummer ineens Pino-kio. Maar dat zal het jeugdige publiek worst wezen. Ze genieten van de lekkere deuntjes (Johan van den Eede) en het prachtige toneelbeeld.

Pinokkio en de Blauwe Fee

Alhoewel ze grotendeels is verscholen onder een ingenieus masker waaruit een neus kan groeien, weet Anne Delën als brutaal jongetje de kinderen om haar vinger te winden. Kristel Verbeke hoeft als lid van K3 niet veel moeite te doen om de harten van de kinderen te stelen, maar maakt zich er zeker niet makkelijk vanaf. Ze is streng en weet dat zo te doen dat de kleintjes in de zaal het met haar eens zijn en haar zijde kiezen als het tussen haar en Pinokkio weer eens tot een botsinkje komt. De kinderen waren namelijk zwaar onder de indruk van de magische, warme en moederlijke Wieneke Remmers en die heeft tenslotte vertelt dat Pinokkio naar Nina moest luisteren. Peter Thyssen mag dan een foute rol spelen, hij krijgt met zijn pop Trot moeiteloos de lachers op zijn hand. Simon Zwiers en Cees Heyne spelen lekker weg maar weten niet echt op te vallen in de bonte stoet van karakters. Nee, dan Bill van Dijk. Niet alleen voelt hij zich op het podium overduidelijk als een vis in het water, hij verandert moeiteloos van een aardige man in een complete verschrikking. Best eng maar het is natuurlijk enorm lachen geblazen als hij overwonnen wordt en rare trekjes gaat vertonen. Niettemin krijgt hij enig boe-geroep tijdens het applaus. Altijd een teken dat zijn spel erg overtuigend was.

Pinokkio en Grimaldini

‘Pinokkio’ is als familievoorstelling een bezoek zeker waard. Door een goede casting, een geslaagde opfrisbeurt en, we zeggen het nog maar eens, een geweldig toneelbeeld – met overigens veel leuke technische verrassinkjes – is het voor kinderen een mooie en spannende kennismaking met theater of met het klassieke verhaal van Pinokkio.

Marinus de Graaf 26/02/2008

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren