Het is 1963 en de familie Houseman verblijft tijdens de zomervakantie een aantal weken in Kellerman’s vakantiepark. Dochter Frances, liefkozend Baby genoemd, begeeft zich achter de schermen van het vakantiepark en ontdekt dat het personeel zich achter de schermen flink uitleeft, onder andere met dansen. Frances valt meteen voor de charmes van dansleraar Johnny. Omdat Johnny’s vaste danspartner Penny wegens een abortus verstek moet laten gaan bij een belangrijke schnabbel, wordt Frances in ‘no time’ klaargestoomd om samen met Johnny op te treden. De abortus gaat fout en Frances’ vader, dokter van beroep, moet eraan te pas komen om Penny op te lappen. Hij gaat er vanuit dat Johnny de danseres bezwangerd heeft en verbiedt Frances om nog met hem om te gaan. De prille liefde tussen Frances en Johnny is echter sterk genoeg om pa’s wil te weerstaan. Uiteindelijk komt de waarheid boven water en leeft iedereen nog lang en gelukkig.

Martin van Bentem en Jette Carolijn van den Berg (Foto: Deen van Meer)

De soundtrack van de film ‘Dirty Dancing’ (1987) is al best lang. Voor de theatershow zijn daar nog een paar nummers aan toegevoegd. Al deze muziek is belangrijk. Zo belangrijk dat sommige dialogen niet boven de muziek uit komen, terwijl ze niet bepaald op fluistertoon gevoerd worden. Alhoewel er een band aanwezig is, worden van enkele nummers doodleuk de originele opnamen gedraaid. Ook verrassend: de vier hoofdrollen zingen niet en de liedjes die door de bijrollen worden gezongen zijn op één hand te tellen. Eigenlijk komt het er dus op neer dat ‘Dirty Dancing’ een filmscript is, dat live wordt uitgevoerd door acteurs, die worden overstemd door ‘achtergrondmuziek’.

De film staat niet bepaald bekend als (romantische) komedie maar als alles dan ook nog eens vrijwel letterlijk vertaald wordt (Laurens Spoor), maakt dat de boel niet bepaald komischer. Enkel goede acteurs, als bijvoorbeeld Maarten Wansink (Max Kellerman, eigenaar van het vakantiepark), weten dan toch nog een lach aan de zaal te ontlokken. Martin van Bentem (Johnny) en Jette Carolijn van den Berg (Frances) lijken vooral te zijn gecast als look-a-likes van Patrick Swayze en Jennifer Grey, de originele acteurs uit de film. Dansen kunnen ze en het acteren gaat goed zolang het om grote, uitgesproken emoties gaat. Frances de Jong (Penny) danst ook de sterren van de hemel maar mist timing in haar spel.

Anouk van Nes en Chris Tates (Foto: Deen van Meer)

Waar de op zich goede acteurs (naast eerder genoemde ook Chris Tates, Anouk van Nes, Noortje Herlaar, Jeroen Wijnhorst, Ferry de Graaf, Marcus van Teijlingen, Iwan Dam, Nicole Berendsen, Ton Keunen, Joey Schalker, Sylvia Alberts en Kees van Lier) vooral last van lijken te hebben, is dat scènes uitgespeeld moeten worden terwijl er geen script meer is. Bij film is dat geen probleem. Meteen nadat het interessante deel van een dialoog is uitgesproken, kan naar een andere scene worden overgestapt. In theater kan dat niet altijd. Setwisselingen en het afgaan en opkomen van acteurs vraagt tijd. In films hoef je dat niet te zien, in het theater ontkom je daar niet altijd aan. Maar als bijvoorbeeld de schrijfster, die kennelijk als een leeuwin haar jong heeft bewaakt, geen wijzigingen toestaat, verworden de voordelen van film tot de nadelen van theater. Na een plots afgekapte dialoog elkaar nog maar eens aankijken en dan afgaan waarna het publiek moet wachten tot de volgende lading acteurs op hun plek staan, helpt niet echt mee om het tempo van de voorstelling op peil te houden. Zeker niet als een paar korte scènes elkaar opvolgen. De schuld kan echter niet enkel bij het script worden gelegd. Regisseur James Powell heeft diverse kansen laten liggen om pauzes te verwijderen of op te vullen.

De transformatie naar het toneel is wel goed gegaan daar waar het gaat om de filmbeelden. Projecties, beeldschermen een gekromde wand en een draaiplateau waarvan diverse delen de hoogte in kunnen, worden op creatieve wijze ingezet om de oorspronkelijke filmsets – maar dan in ‘theatertaal’ – te re-creëren. Jammer is dan alleen weer dat het lijkt alsof om de vijf minuten moet worden getest of alles nog werkt. Vooral het bruggetje dat op de voorgrond uit het toneel oprijst, zal snel aan slijtage ten onder gaan.

Martin van Bentem, Jette Carolijn van den Berg en Frances de Jong (Foto: Deen van Meer)

Als je geen enkele concessie aan de filmversie wilt doen, waarom zou je dan in godsnaam een theaterversie van ‘Dirty Dancing’ maken? De live-uitvoering van het nummer ‘The Time of my Life’ door Pierre Alexandre en An de Brandt is een goede reden maar verder kan je echt net zo goed de film nog een keer bekijken. Daarmee is ‘Dirty Dancing’ dan weer wel een waardig opvolger van ‘The Wiz’, als je tenminste de ingezette trend van slechte shows in het Beatrix Theater (Van Eleanor Bergstein) in je achterhoofd houdt.

Marinus de Graaf 10/03/2008

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren