Tim Rice (Foto: www.icethesite.com)

Tekstschrijver Tim Rice opende de avond met een korte uiteenzetting over hoe ‘Chess’ bijna een kwart eeuw geleden voor het eerst het levenslicht zag. ‘Chess’ was mijn eerste musical die ik zag in Londen, het begin van een fascinatie voor musical én een bevestiging van het muzikale genie van Benny Andersson, één van de componisten. Bijna vijfentwintig jaar later wordt de musical nog steeds opgevoerd ondanks het gering succes van ‘Chess’ in Londen en helemaal op Broadway waar de show werd afgeslacht door de pers. “ ‘Chess’ is niet weg te krijgen,” volgens Rice: “En de reden hiervoor is de muziek”. En daar heeft hij groot gelijk in. Als theatervoorstelling is het nooit wat geworden met de musical. Hij wordt nog wel redelijk vaak opgevoerd maar geen productie is hetzelfde en erg succesvol zijn ze niet. De enige echte geslaagde productie, ook volgens Rice, was de Zweedse.

Josh Groban (Foto: www.icethesite.com)

In concertvorm werkt ‘Chess’ echter wel en dat is ook niet zo verrassend. De veelzijdige muziek vereist nu eenmaal een groot orkest en een groot koor. Pas dan komt de monumentale muziek vol met opera-invloeden goed tot zijn recht. Daarom was ‘Chess’ prima op zijn plaats in de geweldige Royal Albert Hall. De opwinding voor het concert was opvallend. Er heerste een nerveuze spanning bij het publiek, een sfeer van opwinding en verwachting. Met zulke hooggespannen verwachtingen valt het vaak tegen maar dat viel gelukkig mee. Er stonden dan ook niet de minste op het podium, o.a. Josh Groban als Anatoly, Adam Pascal (Rent, Aida) als Freddie, Idina Menzel (Rent, Wicked) als Florence en Marti Pellow (leadzanger van het voormalige Wet Wet Wet) als voornaamste. Daarnaast was er een groot orkest en een enthousiast koor. Allemaal ingrediënten voor een legendarische avond. Dat werd het bijna want helaas vielen niet alle puzzelstukjes op hun plaats.

Idina Menzel (Foto: www.icethesite.com)

Idina Menzel kon haar Amerikaanse tongval niet verhullen en vergat regelmatig de tekst. Bovendien kon haar stem het moeilijke repertoire dat haar karakter krijgt te verwerken niet goed aan, wat leidde tot een zeer krappe voldoende. Toch jammer als je de ster van de avond zou moeten zijn. Groban en Pascal verging het gelukkig een stuk beter. Groban is een uitstekende zanger die misschien niet van het podium spettert hij kreeg wel een aantal dankbare nummers te zingen. Zijn fabuleuze uitvoering van het prachtige ‘Anthem’, ondersteund door het orkest en koor, was absoluut één van de hoogtepunten. Het leverde Groban een minutenlang applaus op van een zaal die er op dat moment (het einde van de eerste akte) al geen genoeg meer van kon krijgen.

Adam Pascal (Foto: www.icethesite.com)

Adam Pascal beleefde zijn hoogtepunt in de tweede akte waarin hij het schitterende en emotionele ‘Pity The Child’ zong. Het nummer zit in de concertante uitvoering direct achter het rocknummer ‘The Deal’, waardoor het vanwege ademtekort bijna onmogelijk is om het fatsoenlijk uit je strot te krijgen. Pascal slaagde echter cum laude, mede door zijn frisse, sexy podiumuitstraling. Marti Pellow ontbeert die uitstraling waardoor zijn rol niet uit de verf kwam. Hij schijnt binnenkort de hoofdrol in de tourversie van ‘The Witches of Eastwick’ te gaan spelen. Dat voorspelt dan niet veel goeds.

Josh Groban en Kerry Ellis (Foto: www.icethesite.com)

Één van de meest verrassende hoogtepunten was het optreden van Kerry Ellis. Zij speelde ‘Svetlana’ en had het mooie nummer ‘Someone Else’s Story’. Ze kwam het toneel op, begon direct met haar nummer en schreef theaterhistorie. Met haar prachtige stem en dictie, zodat ieder woord glashelder was te verstaan, vertolkte zij één van de beste versies van ‘Someone Else’s Story’ die ik ooit heb gehoord. Een minutenlang applaus was haar deel. Het verschil met Idina Menzel werd zelfs schrijnend toen ze samen met haar ‘I Know Him So Well’ zong. Menzel werd totaal weggezongen. Gelukkig redde zij zich een beetje door vol kracht het slotnummer te zingen, een reprise van ‘Anthem’.

Curtain call (Foto: www.icethesite.com)

‘Chess’ is een popopera met weergaloze muziek die niet kapot te krijgen is. Dat begreep het publiek maar al te goed want deze fantastische avond werd afgesloten met een overdonderende staande ovatie.

Marco Dirven

16/05/2008

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren