Wel vreemd om deze chique stoet op een industrieterrein te zien paraderen, wat het Mediapark in Hilversum toch is. Maar eens binnen deed de droomfabriek haar werk: een gala wordt het genoemd en een gala zal het zijn. Wat op de televisie te zien was, was ook wat de perslui te zien kregen, alleen op een iets groter scherm en met een smakelijk buffet waaruit rijkelijk kon geput en getapt worden. En tussen twee happen door zagen we een gestroomlijnde, routineuze show, strak geregisseerd volgens het Musical Awards Gala-draaiboek dat al jaren meegaat en weinig rimpelingen in het water veroorzaakt. Zelfs de komst van Londens ‘Joseph’ Lee Mead joeg weinig opwinding door de studio – behalve bij MusicalFan.net-fotografe Rozewitha en enkele andere vrouwelijke collega’s, die Lee ‘Nice Mead(t)!’ wel zagen zitten.

Wel vonken en vuur bij het optreden van Simone Kleinsma. Wie kan er nu nog aan twijfelen dat zij geboren is om Norma Desmond in ‘Sunset Boulevard’ te spelen? Marjolein Teepen deed iets heel moois met ‘Aldonza’ uit ‘De Man van La Mancha’, en bewijst dat ze de talentenjachten nu wel ont-groeid is. Het optreden van de cast van ‘Footloose’ leek dan weer te veel op een clip van The Village People om goed voor hen te zijn. Alleen de bouwvakker en de indiaan ontbraken nog. Heeft iemand trouwens ook opgemerkt hoe sterk Lee Mead op aanstormend talent Freek Bartels lijkt – of om-gekeerd? En die Freek zit in de eindselectie van de televisietalentenjacht naar de ideale ‘Joseph’. Geef die jongen gewoon de rol, hij verpulvert de concurrentie toch en dat bespaart veel hartenpijn en tan-dengeknars.

Maar goed, de prijzen, daar gaat het om, en die zijn uitgereikt. Dan kwam het eropaan om bij de prijs-winnaars verrassende antwoorden te noteren op de simpele vraag: ‘Hoe voel je je nu?’. De meesten wilden gewoon zo snel mogelijk die bloedhete studio uit en zich laven aan de champagnehoorn des overvloeds, maar dan moesten ze zich eerst uit de armgreep van MusicalFan.net wegrukken.

René van Kooten
(Beste mannelijke hoofdrol voor ‘Les Misérables’)
‘Ik ben zo blij dat ik eigenlijk niets zinnigs kan uitbrengen. Ik wist dat ik grote voetstappen moest vullen, maar ik heb Henk Poorts vertolking indertijd niet gezien. Ik heb me de rol van Valjean zoveel mogelijk eigen proberen te maken, en dat heeft een flinke voorbereiding gevraagd. Veel andere vertolkers zeggen dat meedoen aan ‘Les Mis’ je leven verandert, en dat klopt ook wel. De musical dwingt je om na te denken over de keuzes die je zelf in je leven maakt. En als je het me niet kwalijk neemt, ga ik nu een biertje drinken…’

Wim Van den Driessche
(Genomineerd voor Beste mannelijke hoofdrol in ‘Les Misérables’)
“Heel erg teleurgesteld dat ik de prijs niet heb gewonnen, ben ik niet. Vooral niet omdat René het beeldje heeft gekregen. Uiteindelijk is “Les Misérables” het verhaal van Jean Valjean, hè? Javert spe-len is op zich al boeiend genoeg; een beetje de kroon op mijn carrière tot nu toe. Van huis uit ben ik acteur, geen zanger. Daarom heb ik de voorbije jaren heel intensief klassieke zanglessen genomen, anders kun je zo’n rol als Javert natuurlijk niet spelen. Als acteur kan ik me heel erg uitleven, want Javert is een man met veel dimensies. Hij is wel recht-schapen, maar hij gaat te ver in zijn principes. Hij ziet geen nuances. En dan wordt het gevaarlijk. Dat zie je nog bij mensen. “Les Mis” is zeker de productie met de hoogste kwaliteit waar ik ooit in heb gestaan, en het is leuk om als Vlaming één van de hoofdrollen te mogen spelen. Als “Les Mis” na Rotterdam naar Antwerpen trekt, die geruchten heb ik ook opgevangen, dan is het wel de bedoeling dat ik mee verhuis. Ik ben zeker nog niet klaar met Javert.’

Ruth Jacott
(Beste vrouwelijke hoofdrol in een kleine productie voor ‘Billie Holliday’)
‘Ik voel me heel erg goed nu. Een mooie prijs voor iemand die eigenlijk nog maar drie musicals heeft gedaan (na “Cats” en “A Night at the Cotton Club”, MF). Ik heb niet lang moeten nadenken toen ik de rol kreeg aangeboden, twee seconden of zo. Maar ik wist wel dat het een harde dobber zou worden. Ik was al blij met de recensies, maar deze award is de kers op de taart; ik was trouwens al zeer vereerd met mijn nominaties. Ik heb veel geïnvesteerd in de rol, ook emotioneel. Ik heb alles van Billie Holliday in huis gehaald, inclusief beeldmateriaal, om te zien hoe ze zong, hoe ze liep en zich gedroeg. Ze heeft eigenlijk alleen maar ellende gekend, terwijl mijn leven net het tegenovergestelde is. Nu moet ik revalideren. Door het vele vallen ben ik helemaal “beurs”, maar het was het allemaal waard. In het najaar ga ik weer het theater in, en ik werk ook aan nieuw album. Maar nu eerst naar huis, want ik ben doodop.’

Alex Klaasen
(Beste mannelijke hoofdrol in een kleine productie voor ‘Verplichte figuren’)
‘Het doet mij enorm veel plezier, zeker. Ik heb deze voorstelling van bij het begin zien ontstaan, en dat is toch wel iets bijzonders. Het genre van een “musical comedy” is ook niet zo simpel, dus dat deze voorstelling beloond wordt, maakt me heel blij. Het was natuurlijk een buitenbeentje tussen al deze voorstellingen, en ook het publiek kon het niet altijd goed plaatsen. Maar deze prijs is zeker de kroon op het werk na een “bumpy ride”. “Verplichte figuren” is zeker één van de meest leerzame ervaringen uit mijn carrière, en dit wil ik ook wel blijven doen: met niet-bestaand materiaal een “musical comedy” maken, met acteurs die uit een breder veld dan alleen musical komen. En wie weet, misschien ooit een eigen musicalgezelschap.’

Martine de Jager
(Beste vrouwelijke bijrol in een kleine musical voor ‘Verplichte Figuren’)
‘Dit is ongelofelijk! Echt waanzinnig geweldig! Vooral omdat het geen dertien in een dozijn-productie is. Dit was echt Alex’ (Klaassen, MF) droom, en om daarin te mogen staan, is een hele grote eer. Zoals hij in zijn dankwoord zei, was het een “bumpy ride”, omdat je met niks begint. Er wordt geschreven en geschrapt, en het kost best wel veel tijd om er een mooi geheel van te maken. Maar het is gelukt.  Ik vind het trouwens helemaal te gek dat Alex ook een Award heeft gekregen. Ik ben hem ongelofelijk dankbaar dat hij mij heeft gecast en dat de rol van Astrid mij op het lijf werd geschreven, want uit-eindelijk ben ik zangeres en vrij onervaren in het theater. Maar deze award vertelt mij dat ik blijkbaar op de goede weg ben.’

Robin de Levita
(producent ‘De Fabeltjeskrant’: ANWB-Publieksprijs voor Beste Kleine Musical)
‘Ik heb de prijs opgedragen aan mijn overleden vader, omdat hij bijna zijn hele leven met “De Fabel-tjeskrant” is bezig geweest. Wij zijn ermee opgegroeid, en zes jaar geleden hebben mijn broer en ik de rechten teruggekocht. Het doet ons enorm veel plezier om te zien hoe deze musical door het publiek omarmd werd, vooral dankzij die sterke, tijdloze karakters. En ook de tv-serie blijft het goed doen, ja. Er zijn al meer dan 400.000 dvd’s van verkocht. Mag ik nog even de acteurs in de bloemetjes zetten? Want de casting was uiteindelijk cruciaal voor het slagen van de voorstelling.
Deze award krijgt een plekje naast mijn drie Tony’s, zeker. Welke prijs er op de eerste plaats komt? Wel, ik zet hem toch vlak naast mijn eerste Tony voor “Titanic”.’

Hennie Vrienten
(Beste compositie/arrangementen voor ‘Ciske de Rat’)
‘Ik heb nu vooral veel dorst. Tja, dit is natuurlijk erg fantastisch, en dat voor mijn eerste uitstap in de musicalwereld. Ik heb in mijn dankwoord niet zonder reden mijn gidsen in musicalland geprezen: Paul Eensens, André Breedland en Maurice Wijnen. En natuurlijk ook de cast die met zoveel respect en liefde met mijn muziek omspringt. De grootste uitdaging was voor mij de complexiteit van het verhaal, de structuur, de verschillende karakters die allemaal een muzikale stem moesten krijgen. Ik had natuurlijk al filmmuziek geschreven, maar toch. Bang om eraan te beginnen was ik niet nee, ik had er net heel veel zin in. Ik word nu wel gevraagd om nog meer te doen voor het theater, maar we zien wel.’

Paul Eenens
(Beste regie voor ‘Ciske de Rat’)
‘Ik ben waanzinnig gelukkig, maar ik deel mijn prijs graag met iedereen die aan deze voorstelling meewerkt. Want deze productie klópt; dat gevoel hebben we heel sterk – “Ciske” deugt. De mensen hebben hem opnieuw in hun hart gesloten, en dat doet ongelofelijk goed. Goede recensies zijn leuk, maar het gebeurt toch telkens weer in de zaal.
Het moeilijkste was om te bedenken hoe we die trilogie in één voorstelling konden verwerken, en hoe we die twee tijden in elkaar konden laten overlopen. Eens we dat doorhadden, vertelde het verhaal eigenlijk zichzelf. En straks de regie van “Sunset Boulevard”, een langverwachte voorstelling, ja. Ik voel niet meer druk dan bij een andere productie, en ik ben blij dat ik er mijn eigen regie op mag “loslaten”. Ik zou het ook niet anders willen.’

Stanley Burleson
(Beste choreografie/musical staging voor ‘Ciske de Rat’)
‘Ik was twee keer genomineerd (ook nog als beste mannelijke hoofdrol in een grote musical voor “Evita”, MF), maar deze wilde ik echt winnen. Ik ben al jaren bezig met choreograferen en ik wil het ook blijven doen. Maar ook het leven óp de bühne zou ik niet willen missen. Ik houd van die afwisse-ling, en ik zou ook niet kunnen zonder zingen en acteren.
De kracht van “Ciske de Rat” is dat het een goed verhaal is, een bekende titel heeft en dat er veel ta-lent aanwezig is om het in de juiste vorm te gieten.”

De rode loper

De winnaars

Johan Depaepe (Foto's: Rozewitha Somers) 03/06/2008

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren