Een groot deel van de kracht haalt ‘The Last Five Years’ uit de bijzondere structuur die de Amerikaanse componist en tekstschrijver Jason Robert Brown het stuk heeft meegegeven. De relatie tussen schrijver Nathan en actrice Sanne is voorbij. Sannes verhaal begint daarmee en zij keert van daar terug in het verleden, Nathan vertelt de geschiedenis vanaf het begin van de relatie tot aan het heden. Dat gebeurt in een aantal muzikale tableaus die nu weer Sanne, dan weer Nathan aan het woord laten. Halverwege hun relatie komen hun stemmen pas samen, eerst nog hoopvol, dan droef om de verwijdering en het wederzijdse onbegrip. De dubbele chronologie zorgt voor een pakkend slot: Nathan die afscheid neemt om met zijn nieuwe geliefde Veerle alles opnieuw en nu beter te doen, aarzelend dansend met Sanne die als een verliefde bakvis denkt aan haar mooie toekomst met Nathan.

Je hoeft geen partij te kiezen; beiden hebben evenveel schuld aan het mislukken van hun relatie. Er is ook geen echte krachtmeting, zoals bij ‘Who’s afraid of Virginia Woolf’ van Edward Albee. De vlam dooft gewoon uit, omdat dat onvermijdelijk is, omdat er geen communicatie meer is en alleen nog onbegrip en jaloezie. Maar daar-om is het niet minder pijnlijk.

De regie van Frank Hoelen is uitgepuurd, niets leidt af van de pijnlijke dissectie die zich voor onze ogen voltrekt. Ook het decor niet, met slechts twee flightcases en twee rekken met kleren waar de twee acteurs zich maar sporadisch kunnen achter wegsteken. Ook het driekoppige orkest heeft de ingewikkelde partituur tot haar essentie herleid, zonder ook maar iets aan kracht in te boeten. De projecties van Harry De Neve ondersteunen de songs – nu eens speels en vrolijk, dan weer bitter en scherp. Het stilaan vervagen van de lachende huwelijksportretten die je al van voor het stuk aanstaren, is een simpel beeld maar het werkt.

De twee acteurs, Ann Van den Broeck en Jan Schepens, staan voor de niet geringe opdracht om je wegwijs in te maken in de vreemde chronologie van het stuk, en om hun personages alleen via de songs reliëf te geven. Zij speelden al twee keer een sprookjeskoppel, in ‘Beauty & the Beast’ en ‘Assepoester’, maar het sprookje is voorbij en de bittere realiteit staat toe om veel meer registers aante boren. Vooral Ann Van den Broeck slaagt daar met verve in. Haar waarachtigheid grijpt aan en ze zingt daarbij ook onveranderd krachtig en zuiver. Jan Schepens moet vocaal voor haar niet onderdoen, al is het bij zijn personage niet altijd even duidelijk waar hij zich precies in de relatie bevindt en vervalt hij iets vaker in een stereotype speelstijl.

Voor Judas Theaterproducties is dit de tweede professionele productie, na ‘The Party’s Over’ met Anne Mie Gils. Producent Sam Verhoeven en zijn team willen kwali-teitsvol en puur muziektheater op kleine schaal brengen, en verdienen daar ook alle lof voor. ‘The Last Five Years’ doet uitkijken naar hun verdere plannen. Dit stuk kruipt onder je huid en doet je ook nadenken over waar je zelf staat in je relatie – een niet geringe verdienste. Een parel hoeft niet altijd gigantisch te zijn.

‘The Last Five Years’ speelt tot en met 28 juni in de Rode Zaal van het Fakkel-theater in Antwerpen. Tijdens het volgende seizoen gaat de voorstelling op tournee langs de Vlaamse culturele centra.

www.thelastfiveyears.be

Johan Depaepe 06/06/2008

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren