Ach ja, het hoort allemaal bij het vak. Dat wist ook Brigitte Heitzer. Echter, Brigitte won de rol van Evita en werd in een klap van understudy een hoofdrol en maakte het waar op haar eigen première als Evita. Maar wat nou als een understudy wél eens de kans zou krijgen zich aan diezelfde pers te presenteren? Die première kreeg Marjolein Teepen op zaterdagmiddag, 7 juni in theater Het Park te Hoorn in de rol van Evita! En omdat Marjolein en ik het afgelopen jaar als het duo Lorrenjopie en Scharrelnelis in 'Cats' door dik en dun zijn gegaan leek het MusicalFan.net nou een uniek idee om mij als losgeslagen kat naar die Première te sturen voor een mooie recensie.

Een recensie schrijven is een vak. Ik pretendeer dan ook niet dat ik dat kan, Ik kijk er sowieso heel anders tegenaan, maar ik zal met de pen in mijn kattenpoot in elk geval mijn uiterste best doen. Met mijn herinneringen aan 'Cats' en mijn fotografe aan mijn zijde wacht ik gespannen de aanvang van de voorstelling af.

En daar is ze! Na haar eerste opkomst, incognito op haar eigen begrafenis tot het moment dat de trein vertrekt naar Buenos Aires, zet Marjolein met kracht een zeer speels en jonge Evita neer die geen tegenspraak duldt. Het fundament voor haar rol is gelegd. Evita gaat naar de top en dat zal iedereen weten. Vooral Augustin Magaldi (Paul Walthaus) moet behoorlijk wat tegengas geven. Beide acteurs speelden de scène zo waarachtig dat ik zelfs niet meer door had hoe lastig het materiaal was wat ze stonden te zingen. We maken al vroeg kennis met de grote, veelzijdige en vooral krachtige stem van Marjolein. De moeilijke partijen van Lloyd-Webber lijken haar hier makkelijk af te gaan. Ze gebruikt haar stem jong en soms enorm scherp wat uitstekend bij het karakter van deze al zeer vroeg manipulatieve Evita past.

Na een snelle haastverkleding maakt ze samen met het ensemble een fantastische entree in Buenos Aires. Hier maken we kennis met de derde discipline die ze perfect beheerst: Dans! En alsof dat nog niet genoeg is laat ze op geen enkel moment het personage Evita los en zingt ze het hele nummer uit. In de volgende scènes brengt ze steeds een nieuwe kleur aan. Ze is temperamentvol, zelden bescheiden en dan weer heel verleidelijk als ze zich letterlijk naar de top toe werkt. Dan verrast ze het publiek met een bijzonder spannend kat en muis spel in haar eerste duet met Peron (Roberto de Groot). Marjolein en Roberto zijn goed bevriend en hebben al vaker samengewerkt. De chemie die de twee delen is goed zichtbaar. Roberto’s Peron is een harde, maar hij wordt charmanter en weker in het bijzijn van Evita.

In de scène van de maîtresse (Anouk Maas) laten beide actrices een groot contrast zien in de twee verschillende vrouwen die zij spelen. Marjolein gaat zonder twijfel op haar doel af, de maîtresse is naïef maar aan het einde van haar lied laat Anouk het cliché open. Je zou je kunnen afvragen of deze maîtresse later een Evita zou kunnen worden. Met “Een nieuw Argentina” sluit Marjolein de akte succesvol af. Een zangpartij waar de oorspronkelijke Broadway-Evita, Patti Lupone, nog menig woord aan vuil heeft gemaakt. Hier zie je Marjolein werken! Volledig verstaanbaar met kracht en overtuiging zingt ze deze onmogelijke partij weg. In tegenstelling tot de stemkleur die ze in Evita’s jonge jaren hanteerde heeft Marjoleins geluid nu meer onderkant en een zwaardere kleur. Mede hier door besef ik me ineens wat voor een ontwikkeling ze met haar Evita heeft laten zien in de eerste akte.

In de tweede akte gooit ze het roer om en zien we meer de dramatische kant van Evita. Haar “Huil niet om mij Argentina” is zeer ingetogen en vol van verscheidenheid. Dit nummer kan iedereen wel dromen maar mede door de keuze van de regisseur om Evita in de menigte te plaatsen en de manier waarop Marjolein het brengt ging ik opnieuw luisteren naar wat ze nou eigenlijk vertelde. Dan komt het aspect van de ziekte om de hoek kijken. “You Must Love Me” is speciaal voor de verfilming van Evita geschreven maar zit nu ook in de voorstelling. Een gouden greep voor de rol omdat we voor het eerst daadwerkelijk kennis maken met de menselijkheid en de breekbaarheid van deze bijna onoverwinnelijke vrouw. Marjolein raakt hierbij precies de juiste snaar en wist ons te ontroeren wat zeer zeldzaam is in Evita. Evita is namelijk een niet zo erg sympathieke rol maar op dit moment voel je met haar mee. De ziekte eist haar tol en we zien Marjoleins Evita bijna waanzinnig worden. Ik zit op het puntje van mijn stoel terwijl ze waardig afscheid neemt in haar klaagzang voor het einde van de voorstelling.

Nou heb ik ondertussen veel van Marjolein gezien en gehoord. Een jaar lang samen ons duet, samen achter de piano nummers doorzingen of haar optredens op televisie. Maar op wat mevrouw hier staat te doen was ik niet voorbereid. Een prestatie van formaat, een talent van een ongekend niveau wat ze heel slim gebruikt. Marjoleins Evita heeft klote en een tomeloze energie. Ze durft soms heel groot uit de band te springen om zich daarna weer te controleren. Dit alles gecombineerd met een stem waar je niet omheen kan maakt het een lust om haar te zien opgaan in deze rol. Je kan zien dat ze de historie van Evita goed bestudeerd heeft. Als tegenspeler had ze een van Nederlands grootste musicalacteurs; Stanley Burleson (Che). Stanley’s Che is een man die ik niet eerder in 'Evita' maar ook nog niet eerder van Stanley zelf had gezien. Stanley is vernieuwend en zijn Che is ruig, cynisch, onberekenbaar, staat als een huis en houd constant ‘t conflict tussen de twee hoofdrolspelers in stand. Zonder dat ze écht contact met elkaar hebben. Pas in de wals in de tweede akte nemen ze het tegen elkaar op. Een van mijn favoriete momenten uit de voorstelling waarin Stanley en Marjolein zeer aan elkaar gewaagd zijn.

En dan mag ik natuurlijk het ensemble niet vergeten (Nee, want dit is dus MIJN recensie!). Dit ensemble is zeer dankbaar. Niet alleen komen ze veel aan bod maar onder leiding van Marcel Visser en zijn orkest klinkt het ensemble de hele voorstelling loepzuiver, spatgelijk en zeer indrukwekkend. Ze hebben veel werk te verrichten in het eigenzinnige, grote maar zeer bruikbare decor. Daarbij zijn ze bijna gedurende de hele voorstelling statisch en dynamisch op het toneel. Klasse!

Na afloop mocht ik mijn partner in crime als echte pers natuurlijk een paar vragen stellen. Nadat we elkaar stevig omhelst hadden kroop ik terug in mijn rol en brandde ik met mijn bescheiden drietal vragen los.

Tijdens Cats zaten we iedere voorstelling samen onder het decor verstopt vlak voor ons nummer. We zeiden dan dingen tegen elkaar als: “Hoe gaan we dit vandaag weer overleven?” Wat wij in Cats in 5 minuten lieten zien, doe jij met Evita nu bijna de hele voorstelling. Nou vraag ik me af, wat zeg je dán tegen jezelf?

Marjolein: Ik sta vlak voor mijn eerste verschijning bij Robin onder een zwarte Paraplu en zucht zachtjes: “Here we go!”

Dus je ziet er niet zo tegen op?

Marjolein: Ik vraag me wel eens af: “Hoe ga ik dat nou weer doen vandaag?” Maar als ik eenmaal met spelen begin heb ik helemaal geen tijd meer om daar over na te denken. Ik ga gewoon.

Tijdens de finale van “Op Zoek Naar Evita” zei je dat het programma je een ander mens heeft gemaakt. We zijn nu ondertussen ruim een half jaar verder. Hoe sta je nu in je schoenen?

Marjolein: Ik heb van dat programma en van deze voorstelling zoveel meegenomen en zoveel geleerd. Ik kwam er toevallig laatst achter toen ik moest optreden op het Musical Awards Gala. Ik merkte hoe snel ik correcties kon omzetten en het gewoon kon doen zonder er zo veel bij na te denken.

Het is voor theatermensen soms inderdaad ontzettend wennen om op televisie hun ding te doen, omdat je veel voor de camera’s moet spelen bijvoorbeeld. Maar die ervaring had jij dus al opgedaan. Is er nog iets wezenlijks aan Marjolein zelf veranderd?

Marjolein: Ik merk dat ik in een nieuwe omgeving ben. Ik ben niet zo snel tevreden over mezelf en gebruik daardoor vaak de correcties van anderen. Maar nu is dat programma er niet meer om me daar in te steunen en dus moet ik veel in mijn eentje doen. Dat maakt me soms onzeker.

Dat is niet erg, daar blijf je scherp van. En ik geloof dat je vandaag aan heel de zaal hebt laten zien dat jij die onzekerheid goed de baas kan zijn. Je laat als Evita een zeer groot palet aan kleuren zien. Welke kant van de rol van Evita past nou het meest bij Marjolein?

Marjolein: Evita geeft nooit op. Ze is altijd blijven knokken en blijven vechten. Ik wil niet zeggen dat ik nou haar grote geldingsdrang heb maar ik herken het gevoel van “ik moet en zal laten zien wat ik waard ben”. Ik probeer op mijn eigen manier, net als zij, de lat steeds een stukje hoger te leggen.

Nou, geloof mij, niemand uit deze zaal zal jou na vanmiddag snel vergeten. Ik ben waanzinnig trots op je!

Foto's: Rozewitha Somers

Mark van Beelen 08/06/2008

terug naar boven | afdrukken | bewaren als pdf | als favoriet bewaren